ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଶତାନି ଚ
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଲୋପାମୁଦ୍ରାପ୍ରସାଦେନ ପରମାଯୁରଵାପ୍ତଵାନ୍
ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ରମ୍ଯାମାଵାସଯାମାସ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ନୃପଃ
ରାଜା ସୁନ୍ଦର ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ନିଜ ଆବାସ କଲେ ।
ସୁନୀଥସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦଃ କ୍ଷୈମାଖ୍ଯୋ ନାମ ଧାର୍ମିକଃ
ସୁନୀଥଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଧର୍ମିକ କ୍ଷୈମ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ସୁକେତୁତନଯଶ୍ଚାପି ଧର୍ମକେତୁରିତି ଶ୍ରୁତଃ
ସୁକେତୁଙ୍କର ପୁଅ ଧର୍ମକେତୁ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ।
ସତ୍ଯକେତୁସୁତଶ୍ଚାପି ଵିଭୁର୍ନାମ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କର ପୁଅ ବିଭୁ, ଜନସମୁଦାୟର ନାୟକ ଥିଲେ ।
ସୁକୁମାରସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଃ ସୁଧାର୍ମିକଃ
ସୁକୁମାରଙ୍କର ପୁଅ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ବହୁତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ ।
ଵେଣୁହୋତ୍ରସୁତଶ୍ଚାପି ଗାର୍ଗ୍ଯୋ ଵୈ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ବେଣୁହୋତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଗାର୍ଗ୍ୟ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଥିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଶ୍ଚୈଵ ତଯୋଃ ପୁତ୍ରାଃ ସୁଧାର୍ମିକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେତେ କାଶ୍ଯପାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ରଜେରପି ନିବୋଧତ
ଏହିପରି କାଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରାଗଲା; ବର୍ତ୍ତମାନ ରଜିଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ରାଜେଯମିତି ଵିଖ୍ଯାତଂ କ୍ଷତ୍ର ସିଂଦ୍ରଭଯାଵହମ୍
ଏହି ରାଜସ୍ବ ବଂଶ 'ରଜିଙ୍କ ବଂଶ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା।
ଦେଵାଶ୍ଚୈଵାସୁରାଶ୍ଚୈଵ ପିତାମହମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏହିପରି ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରୂହି ନଃ ସର୍ଵଲୋକେଶ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ, ଆମକୁ କହ।
ଯୋତ୍ସ୍ଯତେ ତେ ଵିଜଷ୍ଯନ୍ତେ ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ସେ ତିନୋଟି ଲୋକକୁ ଜିତିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯତୋ ଧୃତିସ୍ତତୋ ଧର୍ମୋ ଯତୋ ଧର୍ମସ୍ତତୋ ଜଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଧୃତି ଅଛି, ସେଠାରେ ଧର୍ମ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଠାରେ ଜୟ ଅଛି।
ଅଭ୍ଯଯୁର୍ଜଯମିଚ୍ଛନ୍ତଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ରାଜସତ୍ତମମ୍
ଜୟ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଊଚୁରସ୍ମଜ୍ଜଯାଯ ତ୍ଵଂ ଗୃହାମ ଵରକାର୍ମୁକମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆମର ଜୟ ପାଇଁ, ଆପଣ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଧରନ୍ତୁ।'
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵାମି ଧର୍ମାତ୍ମା ତତୋ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ ରଣାଜିରେ
'ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବି; ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।'
ଅସ୍ମିନ୍ତୁ ସମଯେ ରାଜଂସ୍ତିଷ୍ଠେଥା ଦେଵନୋଦିତେ
'ଏହି ସମୟରେ, ରାଜନ୍, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ରୁହନ୍ତୁ।'
ଭଵିଷ୍ଯସୀଂଦ୍ରୋ ଜିତ୍ଵେତି ଦେଵୈରପି ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି କହିଲେ, 'ଜିତିଲେ ପରେ ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ।'
ସ ଵିପ୍ରନଷ୍ଟାଂ ଦେଵାନାଂ ପରମଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରିଯଂ ଵଶୀ
ସେ, ଶ୍ରୀର ଅଧିପତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଠାରୁ ହରାଇଯାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀକୁ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଦେଲେ।
ତଂ ତଥାହ ରଜିଂ ତତ୍ର ଦେଵୈଃ ସହ ଶତକ୍ରତୁଃ
ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ରଜିଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽସି ରାଜନ୍ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
'ରାଜନ୍, ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ସ ତୁ ଶକ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଞ୍ଚିତସ୍ତେନ ମାଯଯା
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଠକାଯାଇଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଦେଵସଦୃଶେ ଦିଵଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ମହୀପତୌ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ,
ତାନି ପୁତ୍ରଶତାନ୍ଯସ୍ଯ ତଚ୍ଚ ସ୍ଥାନଂ ଶଚୀପତେଃ
ତାଙ୍କର ଶତଶତ ପୁଅମାନେ ଶଚୀପତି (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ଅସନ୍ନ ଅବସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।
ତତଃ କାଲେ ବହୁତିଥେ ସମତୀତେ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲାପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି—
ବଦରୀ ଫଲମାତ୍ରଂ ଵୈ ପୁରୋଡାଶଂ ଵିଧତ୍ସ୍ଵ ମେ
ମୋ ପାଇଁ ବଦରି ଫଳ ପରି ଛୋଟ ଏକ ନୈବେଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
ବ୍ରହ୍ମନ୍କୃଶୋ ଽହଂ ଵିମନା ତ୍ଦୃତରାଜ୍ଯୋ ହୃତାସନଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏବେ ଦୁର୍ବଳ, ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରାଜ୍ୟ ଓ ଖାଦ୍ୟ ହରାଇଛି।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ଚୋଦିତଃଶକ୍ର ତ୍ଵଯାସ୍ଯାଂ ପୂର୍ଵମେଵ ହି
ଯଦି ଏହି କଥାରେ, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଏଭଳି ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ—