ନିକୁଂଭଶ୍ଚାପି ଧର୍ମାତ୍ମା ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରଂ ଶଶାପ ଯଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନିକୁମ୍ଭ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵସତେ ସ ମହାତେଜାଃ ସ୍ଫୀତାଯାଂ ଵୈ ନରାଧିପଃ
ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଏହି ସମୃଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯାଃ ସ ପ୍ରିଯକାମସ୍ତୁ ଵସନ୍ଵୈ ଶ୍ଵଶୁରାନ୍ତିକେ
ସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵୋକ୍ତରୂପସଂଵେଷୈସ୍ତୋଷଯନ୍ତି ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଜୁଗୁପ୍ସତେ ସା ନିତ୍ଯଂ ଵୈ ଦେଵଂ ଦେଵୀଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଦେବୀ ସଦା ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରଃ ସର୍ଵଥୈଵେହ ହା କଷ୍ଟଂ ଲଜ୍ଜତେ ନ ଵୈ
ସେ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକଥିରେ କଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ।
ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵରଦା ହରପାର୍ଶ୍ଵମଥାଗମତ୍
ହସି ଦେଇ, ଦାତା ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନେହ ଵତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ନଯ ମାଂ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବିନାହିଁ; ମୋତେ ମୋ ଘରକୁ ନେଇଯାଅ।
ଵାସାର୍ଥଂ ରୋଚଯାମାସ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୁ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବସବାସ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଚାହିଲେ।
ଦିଵୋଦାସେନ ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିଵିଷ୍ଟାଂ ନଗରୀଂ ଭଵଃ
ଦିବୋଦାସ ସେହି ସହର ବସାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଭବ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ପୁରୀଂ ଗତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯାଂ ଵାରାଣସୀଂ କୁରୁ
ହେ ଗଣନାୟକ, ସହରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ବାରାଣସୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କର।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ନିକୁଂଭସ୍ତୁ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରା
ତାପରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ନିକୁମ୍ଭ ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରେଯସ୍ତେ ଽହଂ କରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଥାନଂ ମେ ରୋଚଯାନଘ
ହେ ପାପରହିତ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି, ଯାହା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ।
ତଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଂ କାରିତଵାନ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ସ୍ଵପ୍ନରେ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲେ, ସେପରି ସମସ୍ତ କାମ ବ୍ରାହ୍ମଣେ କରିଥିଲେ।
ପୂଜା ତୁମହତୀ ଚୈଵ ନିତ୍ଯମେଵ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଦିନେ ଦିନେ ବଡ଼ ପୂଜା ହେଉଥିଲା।
ଅନ୍ନପ୍ରଦାନଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ହ୍ଯତ୍ଯଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସହିତ ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟିଥିଲା।
ତତୋ ଵରସହସ୍ରାଣି ନାଗରାଣାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ତାପରେ ସେ ନାଗରିକମାନେକୁ ହଜାର ହଜାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ମହିଷୀ ଶ୍ରେଷ୍ଟା ସୁଯଶା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା
ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାନୀ ସୁଯଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ପୂଜାଂ ତୁ ଵିପୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵୀ ପୁତ୍ରାନଯାଚତ
ରାନୀ ବହୁ ପୂଜା କରି ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ପୁତ୍ରାଂସ୍ତୁ ନିକୁଂଭଃ କାରଣେନ ତୁ
କିନ୍ତୁ କିଛି କାରଣରୁ ନିକୁମ୍ଭ ସନ୍ତାନ ଦେଇନଥିଲେ।
ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ କ୍ରୋଧୋ ରାଜାନମାଵିଶତ୍
ବହୁ ଦିନ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଆସିଗଲା।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵରାଂଶ୍ଚ ଶତଶୋ ନ କିଞ୍ଚିନ୍ନଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ସେ ଆମ ପ୍ରତି ଭଲପାଇ ଶତଶଃ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସ ଯାଚିତଶ୍ଚ ବହୁଶୋ ଦେଵ୍ଯା ମେ ପୁତ୍ରକାରଣାତ୍
ରାନୀ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ।
ଅତୋ ନାର୍ହତି ପୂଜା ତୁ ମତ୍ସକାଶାତ୍କଥଞ୍ଚନ
ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ତୁ ସ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମା ରାଜକିଲ୍ବିଷୀ
ଏପରି ଭାବି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପୀ ରାଜା ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ।
ଭଗ୍ନମାଯତନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜାନମଶପତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ମନ୍ଦିର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅକସ୍ମାତ୍ତୁ ପୁରୀ ଶୂନ୍ଯା ଭଵିତ୍ରୀତେ ନରାଧିପ
ହେ ନରପତି, ହଠାତ୍ ତୁମର ସହର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯିବ।
ଶପ୍ତ୍ଵା ପୁରୀଂ ନିକୁଂଭସ୍ତୁ ମହାଦେଵମଥାନଯତ୍
ସହରକୁ ଶାପ ଦେଇ, ନିକୁମ୍ଭ ପରେ ମହାଦେବଙ୍କଠାରେ ଗଲେ।
ତୁଲ୍ଯାଂ ଦେଵଵିଭୂତ୍ଯା ତୁ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ମହାମନାଃ
ସେ ମହାମନା ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ସମାନ ଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯା କ୍ରୀଡାର୍ଥମୀଶାନୋ ଦେଵୋ ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବୀଙ୍କ ଖେଳ ପାଇଁ ଈଶ୍ଵର ଏହି କଥା କହିଲେ।