ପୁତ୍ରକାମସ୍ତପସ୍ତେପେ ନୃପୋ ଦୀର୍ଘତପାସ୍ତଥା
ପୁଅ ଆଶାରେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ତତୋ ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ନୃପମ୍
ତାପରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବର ଦେଲେ।
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧାତ୍ପ୍ରଭୁଃ
'ଏହିପରି ହେଉ,' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କାଶିରାଜୋ ମହାରାଜଃ ସର୍ଵ ରୋଗପ୍ରଣାଶନଃ
କାଶୀର ରାଜା, ମହାରାଜା, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ତମଷ୍ଟଧା ପୁନର୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯତ୍
ସେ ପୁଣି ଏହାକୁ ଆଠ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟି, ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଶିଖାଇଦେଲେ।
ଅଥ କେତୁମତଃ ପୁତ୍ରୋ ଜଜ୍ଞେ ଭୀମରଥୋ ନୃପଃ
ତାପରେ କେତୁମତଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମରଥ ନାମକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵୋଦାସ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵାରାଣସ୍ଯଧିପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦିବୋଦାସ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ବାରାଣସୀର ରାଜା ହେଲେ।
ଶୂନ୍ଯାଂ ନିଵେଶଯାମାସ କ୍ଷେମକୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ
ଏକ କ୍ଷେମକ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ଶୂନ୍ୟ ପଡ଼ିଥିବା ସେଠି ଗଁଠି ହେଲେ।
ଶୂନ୍ଯା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ ଭଵିତ୍ରୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ପୁନି ପୁନି କୁହାଯାଉଥିଲା — 'ଏହି ସ୍ଥାନ ହଜାର ବର୍ଷ ଶୂନ୍ୟ ରହିବ।'
ଵିଷଯାନ୍ତେ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଗୋମତ୍ଯାଂ ସଂନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ଅଞ୍ଚଳର ସୀମାନିକଟେ ଗୋମତୀ ନଦୀ ପାଖରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ବସାଇଲେ।
ନିକୁଂଭଶ୍ଚାପି ଧର୍ମାତ୍ମା ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରଂ ଶଶାପ ଯଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନିକୁମ୍ଭ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵସତେ ସ ମହାତେଜାଃ ସ୍ଫୀତାଯାଂ ଵୈ ନରାଧିପଃ
ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଏହି ସମୃଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯାଃ ସ ପ୍ରିଯକାମସ୍ତୁ ଵସନ୍ଵୈ ଶ୍ଵଶୁରାନ୍ତିକେ
ସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵୋକ୍ତରୂପସଂଵେଷୈସ୍ତୋଷଯନ୍ତି ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଜୁଗୁପ୍ସତେ ସା ନିତ୍ଯଂ ଵୈ ଦେଵଂ ଦେଵୀଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଦେବୀ ସଦା ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରଃ ସର୍ଵଥୈଵେହ ହା କଷ୍ଟଂ ଲଜ୍ଜତେ ନ ଵୈ
ସେ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକଥିରେ କଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ।
ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵରଦା ହରପାର୍ଶ୍ଵମଥାଗମତ୍
ହସି ଦେଇ, ଦାତା ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନେହ ଵତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ନଯ ମାଂ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବିନାହିଁ; ମୋତେ ମୋ ଘରକୁ ନେଇଯାଅ।
ଵାସାର୍ଥଂ ରୋଚଯାମାସ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୁ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବସବାସ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଚାହିଲେ।
ଦିଵୋଦାସେନ ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିଵିଷ୍ଟାଂ ନଗରୀଂ ଭଵଃ
ଦିବୋଦାସ ସେହି ସହର ବସାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଭବ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ପୁରୀଂ ଗତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯାଂ ଵାରାଣସୀଂ କୁରୁ
ହେ ଗଣନାୟକ, ସହରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ବାରାଣସୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କର।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ନିକୁଂଭସ୍ତୁ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରା
ତାପରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ନିକୁମ୍ଭ ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରେଯସ୍ତେ ଽହଂ କରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଥାନଂ ମେ ରୋଚଯାନଘ
ହେ ପାପରହିତ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି, ଯାହା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ।
ତଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଂ କାରିତଵାନ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ସ୍ଵପ୍ନରେ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲେ, ସେପରି ସମସ୍ତ କାମ ବ୍ରାହ୍ମଣେ କରିଥିଲେ।
ପୂଜା ତୁମହତୀ ଚୈଵ ନିତ୍ଯମେଵ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଦିନେ ଦିନେ ବଡ଼ ପୂଜା ହେଉଥିଲା।
ଅନ୍ନପ୍ରଦାନଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ହ୍ଯତ୍ଯଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସହିତ ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟିଥିଲା।
ତତୋ ଵରସହସ୍ରାଣି ନାଗରାଣାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ତାପରେ ସେ ନାଗରିକମାନେକୁ ହଜାର ହଜାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ମହିଷୀ ଶ୍ରେଷ୍ଟା ସୁଯଶା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା
ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାନୀ ସୁଯଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ପୂଜାଂ ତୁ ଵିପୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵୀ ପୁତ୍ରାନଯାଚତ
ରାନୀ ବହୁ ପୂଜା କରି ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ପୁତ୍ରାଂସ୍ତୁ ନିକୁଂଭଃ କାରଣେନ ତୁ
କିନ୍ତୁ କିଛି କାରଣରୁ ନିକୁମ୍ଭ ସନ୍ତାନ ଦେଇନଥିଲେ।