ସ ସଂଭୂତଃ ସମୁଦ୍ରାନ୍ତେ ମଥ୍ଯମାନେ ଽମୃତେ ପୁରା
ପୁରାତନ ସମୟରେ ଅମୃତ ମଥିବାବେଳେ ସେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ସଦ୍ଯଃସଂସିଦ୍ଧକାର୍ଯଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଖସ୍ଥିତଃ
ଯାହାଙ୍କ କାମ ତୁରନ୍ତ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଅବ୍ଜଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ ତଂ ତନଯୋ ଽସ୍ମି ତଵ ପ୍ରଭୋ
ପଦ୍ମଯୋନି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ସେ ତୁମର ପୁଅ।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତଥ୍ଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସ ପ୍ରଭୁଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ପ୍ରଭୁ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କହିଲେ।
ଵେଦେଷୁ ଵିଧିଯୁକ୍ତଂ ଚ ଵିଧିହୋତ୍ରଂ ମହର୍ଷିଭିଃ
ବେଦ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଯେପରି ନିୟମ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କ୍ରିୟା ହୁଏ।
ଅର୍ଵାକ୍ସୂତୋ ଽସି ହେ ଦେଵ ତଵ ମନ୍ତ୍ରୋ ନ ଵୈ ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସୂତ ଜନ୍ମର, ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ।
ଅଣିମାଦିଯୁତାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଗତସ୍ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯସି
ସେଠାରେ ତୁମେ ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ସହିତ ସଫଳତା ପାଇବ।
ଚା (ଚ) ତୁର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଘୃତୈର୍ଗଵ୍ଯୈର୍ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ଚାରିଟି ମନ୍ତ୍ର, ଘୃତ ଓ ଗୋ-ଉତ୍ପାଦ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ।
ଅଵଶ୍ଯଭାଵୀହ୍ଯର୍ଥୋ ଽଯଂ ପ୍ରାଗ୍ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵବ୍ଜଯୋନିନା
ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବା, ପୂର୍ବରୁ ପଦ୍ମଯୋନି ଦେଖିଥିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରନ୍ତର୍ଦଧେ ତତଃ
ସେହିପାଇଁ, ବର ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରକାମସ୍ତପସ୍ତେପେ ନୃପୋ ଦୀର୍ଘତପାସ୍ତଥା
ପୁଅ ଆଶାରେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ତତୋ ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ନୃପମ୍
ତାପରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବର ଦେଲେ।
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧାତ୍ପ୍ରଭୁଃ
'ଏହିପରି ହେଉ,' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କାଶିରାଜୋ ମହାରାଜଃ ସର୍ଵ ରୋଗପ୍ରଣାଶନଃ
କାଶୀର ରାଜା, ମହାରାଜା, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ତମଷ୍ଟଧା ପୁନର୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯତ୍
ସେ ପୁଣି ଏହାକୁ ଆଠ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟି, ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଶିଖାଇଦେଲେ।
ଅଥ କେତୁମତଃ ପୁତ୍ରୋ ଜଜ୍ଞେ ଭୀମରଥୋ ନୃପଃ
ତାପରେ କେତୁମତଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମରଥ ନାମକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵୋଦାସ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵାରାଣସ୍ଯଧିପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦିବୋଦାସ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ବାରାଣସୀର ରାଜା ହେଲେ।
ଶୂନ୍ଯାଂ ନିଵେଶଯାମାସ କ୍ଷେମକୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ
ଏକ କ୍ଷେମକ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ଶୂନ୍ୟ ପଡ଼ିଥିବା ସେଠି ଗଁଠି ହେଲେ।
ଶୂନ୍ଯା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ ଭଵିତ୍ରୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ପୁନି ପୁନି କୁହାଯାଉଥିଲା — 'ଏହି ସ୍ଥାନ ହଜାର ବର୍ଷ ଶୂନ୍ୟ ରହିବ।'
ଵିଷଯାନ୍ତେ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଗୋମତ୍ଯାଂ ସଂନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ଅଞ୍ଚଳର ସୀମାନିକଟେ ଗୋମତୀ ନଦୀ ପାଖରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ବସାଇଲେ।
ନିକୁଂଭଶ୍ଚାପି ଧର୍ମାତ୍ମା ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରଂ ଶଶାପ ଯଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନିକୁମ୍ଭ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵସତେ ସ ମହାତେଜାଃ ସ୍ଫୀତାଯାଂ ଵୈ ନରାଧିପଃ
ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଏହି ସମୃଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯାଃ ସ ପ୍ରିଯକାମସ୍ତୁ ଵସନ୍ଵୈ ଶ୍ଵଶୁରାନ୍ତିକେ
ସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵୋକ୍ତରୂପସଂଵେଷୈସ୍ତୋଷଯନ୍ତି ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଜୁଗୁପ୍ସତେ ସା ନିତ୍ଯଂ ଵୈ ଦେଵଂ ଦେଵୀଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଦେବୀ ସଦା ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରଃ ସର୍ଵଥୈଵେହ ହା କଷ୍ଟଂ ଲଜ୍ଜତେ ନ ଵୈ
ସେ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକଥିରେ କଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ।
ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵରଦା ହରପାର୍ଶ୍ଵମଥାଗମତ୍
ହସି ଦେଇ, ଦାତା ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନେହ ଵତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ନଯ ମାଂ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବିନାହିଁ; ମୋତେ ମୋ ଘରକୁ ନେଇଯାଅ।
ଵାସାର୍ଥଂ ରୋଚଯାମାସ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୁ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବସବାସ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଚାହିଲେ।
ଦିଵୋଦାସେନ ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିଵିଷ୍ଟାଂ ନଗରୀଂ ଭଵଃ
ଦିବୋଦାସ ସେହି ସହର ବସାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଭବ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।