ଆତ୍ମନଃ ଶାପମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ନିଯମଂ ସା ଚକାର ତୁ
ନିଜ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ଏକ ନିୟମ ନେଲେ।
ଦ୍ଵୌ ମେଷୌ ଶଯନାଭ୍ଯାଶେ ସା ତାଵଦ୍ଧ୍ଯଵତିଷ୍ଠତେ
ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଚାରିପାଖରେ ଦୁଇଟି ମେଷ ଥିଲା, ସେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଷ ସମଯୋ ରାଜନ୍ଯାଵତ୍କାଲଶ୍ଚ ତେ ଦୃଢଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ଏହି ଚୁକ୍ତି ଏବଂ ଏହାର ସମୟ ତୁମ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି,
ତସ୍ଯାସ୍ତଂ ସମଯଂ ସର୍ଵଂ ସ ରାଜା ପର୍ଯପାଲଯତ୍
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ନିୟମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପାଳନ କଲେ।
ଵର୍ଷାଣ୍ଯଥ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଂ ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାପମୋହିତା
ତାପରେ ଚଉଷଠି ବର୍ଷ ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ଚିନ୍ତଯଧ୍ଵଂ ମହାଭାଗା ଯଥା ସା ତୁ ଵରାଙ୍ଗନା
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଭାବିଦେଖ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ କିପରି ଥିଲେ—
ତତୋ ଵିଶ୍ଵାପସୁର୍ନାମ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ ସୁମହାମତିଃ
ତାପରେ ବିଶ୍ୱାପସୁ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ,
ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵିରହେଣାସୌ ଭ୍ରମମାଣସ୍ତ୍ଵଥୋର୍ଵଶୀମ୍
ତାଙ୍କ ଦୂରତ୍ୱରେ ବିଷାଦିତ ହୋଇ, ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଖୋଜି ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାନୁପଧାଵେତି ସ ତଚ୍ଚକ୍ରେ ଽଥ ତେ ଦଦୁଃ
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଛୁଆଇଲେ, ଏଭଳି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାୟ ଦେଲେ।
ଏକୋ ଽଗ୍ନିଃ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଵୈ ଐଲସ୍ତଂ ତ୍ରୀନକଲ୍ପଯତ୍
ପୂର୍ବେ ଗୋଟିଏ ଅଗ୍ନି ଥିଲା; ଏଇଲ ତାହାକୁ ତିନି ଭାଗ କଲେ।
ଦେଶେ ପୁଣ୍ଯତମେ ଚୈଵ ମହର୍ଷିଭିରଲଙ୍କୃତେ
ଅତି ପବିତ୍ର ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ,
ଉତ୍ତରେ ଯାମୁନେ ତୀରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ମହାଯଶାଃ
ଉତ୍ତର ଯମୁନା ତୀରେ, ପ୍ରତିଷ୍ଠାନରେ, ଯାହା ଦୂରଦୂରନ୍ତ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧ,
ଗନ୍ଧର୍ଵଲୋକେ ଵିଦିତା ଆଯୁର୍ଦ୍ଧୀମାନମାଵସୁଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରେ, ଆୟୁସ୍, ଧୀମାନ୍ ଏବଂ ଆବସୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଅମାଵ ସୋସ୍ତୁ ଵୈ ଜାତେ ଭୀମୋ ରାଜାଥ ଵିଶ୍ଵଚିତ୍
ଅମାବସୁଙ୍କୁ ଭୀମ ନାମକ ରାଜା ଜନ୍ମିଲେ, ତାପରେ ବିଶ୍ୱଚିତ।
ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତୁ କାଞ୍ଚନସ୍ଯାପି ସୁହୋତ୍ରୋ ଽଭୂନ୍ମହାବଲ
କାଞ୍ଚନଙ୍କର ପୁଅ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଶିଖ୍ୟାତ ସୁହୋତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ପ୍ରତିଗତ୍ଯ ତତୋ ଗଙ୍ଗା ଵିତତେ ଯ୫କର୍ମଣି
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଫେରି ଆସି, ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଗଙ୍ଗଯା ପ୍ଲାଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ସମନ୍ତତଃ
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଦାରାଜର୍ଷିଣା ପୀତାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରର୍ଷଯଃ
ସେ ସମୟରେ ରାଜା ଋଷି ଗଙ୍ଗାକୁ ପାନ କରିଥିବା ଦେଖି, ଦେବତା ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଯୌଵନାଶ୍ଵସ୍ଯ ପୌତ୍ରୀଂ ତୁ କାଵେରୀଂ ଜହ୍ନୁରାଵହତ୍
ଯୌବନାଶ୍ୱଙ୍କର ନାତି କାବେରୀଙ୍କୁ ଜହ୍ନୁ ଗୃହଣ କରିଥିଲେ।
କାଵେରୀଂ ସରିତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜହ୍ନୁଭାର୍ଯାମନିନ୍ଦିତାମ୍
ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଜହ୍ନୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ କାବେରୀ।
କାଵେର୍ଯାଂ ଜନଯାମାସ ଅଜକସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
କାବେରୀଙ୍କୁ ଠାରୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଜକ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ବଭୂଵ ମୃଗ ଶୀଲଃ ସୁଶସ୍ତସ୍ଯାତ୍ମଜଃ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମୃଗଶୀଳ, ନୀତିମାନ୍ ବୋଲି ପରିଚିତ।
କୁଶାଂବଃ କୁଶାନାଭଶ୍ଚ ଅମୂର୍ତରଯମୋ ଵସୁଃ
କୁଶାମ୍ବ, କୁଶାନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟ, ଓ ବସୁ—
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଵୈ ଶତକ୍ରତୁରପଶ୍ଯତ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସମର୍ଥଃ ପୁତ୍ରଜନନେ ସ୍ଵଯମେଵାସ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତଃ
ସେ ନିଜେ ଅମର ଓ ପୁଅ ଜନ୍ମାଇବାରେ ସମର୍ଥ ଥିଲେ।
ଗାଧିର୍ନାମାଭଵତ୍ପୁତ୍ରଃ କୌଶିକଃ ପାକଶାସନଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗାଧି, କୌଶିକ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵଂ କନ୍ଯା ମହାଭାଗା ନାମ୍ନା ସତ୍ଯଵତୀ ଶୁଭା
ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ଏକ ଶୁଭ ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ କନ୍ୟା, ସତ୍ୟବତୀ ନାମରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତସ୍ତୁ ଵୈ ଭର୍ତ୍ତା ଭାର୍ଗଵୋ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭାର୍ଗବ, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥାଵୋଚତ୍ପ୍ରିଯାଂ ତତ୍ର ଋଚୀକୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ତଦା
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ କହିଲେ।
ତସ୍ଯା ଜନିଷ୍ଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଦୀପ୍ତିମାନ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯର୍ଷଭଃ
ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଋଷି ପୁଅ ଜନ୍ମିବ।