ତଂ ନିଵାର୍ଯ ତଦାବ୍ରହ୍ମା ତାରାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସଂଶଯମ୍
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ରୋକି, ତାରାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ସା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରୁଵାଚେଦଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵରଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ତାରା ହାତ ଜୋଡି ବରଦାତା ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତଃ ସୁତମୁପାଘ୍ରାଯ ସୋମୋ ରାଜା ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ରାଜା ସୋମ, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ପ୍ରତିଘସ୍ରଂ ଚ ଗଗନେ ସମଭ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠତେ ବୁଧଃ
ବୁଧ, ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଉପରକୁ ଉଠିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାତେଜା ବଭୂଵୈଲଃ ପୁରୂରଵାଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ପୁରୁରବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ଧର୍ଷିତସ୍ତତ୍ର ଵିଵଶୋ ରାଜଯକ୍ଷ୍ମଣା
ସେଠାରେ ସେ ଜୋରଦରୀରେ ରୋଗରେ ପଡ଼ି, ଅସହାୟ ହେଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣାଯାଥ ପିତରଂ ସୋ ଽତ୍ରିମେଵ ତୁ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ପିତା ଅତ୍ରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ସ ରାଜଯକ୍ଷ୍ମଣା ମୁକ୍ତଃ ଶ୍ରୀଯା ଜଜଵାଲ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସମସ୍ତଠାରେ ଶ୍ରୀରେ ଚମକିଲେ।
ଵଂଶଂ ତସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା କୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ନିବୋଧତ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ବଂଶର କଥା ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ, ଶୁଣ।
ସୌମ୍ଯସ୍ଯ ଚନ୍ମ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସୌମ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ଏଭଳି ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସୋମସୌମ୍ଯଯୋର୍ଜନ୍ମକଥନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଟିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, 'ସୋମ ଓ ସୌମ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା' ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ତେଜସ୍ଵୀ ଦାନଶୀଲଶ୍ଚ ଯଜ୍ଵା ଵିପୁଲଦକ୍ଷିଣଃ
ସେ ତେଜସ୍ବୀ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ବହୁ ଦାକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିଲେ।
ଆହର୍ତ୍ତା ଜାଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଚ ମହୀପତିଃ
ସେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଭୂମିର ରାଜା ଥିଲେ।
ଅତୀଵ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ରୂପେଣାପ୍ରତିମୋ ଽଭଵତ୍
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ କେହି ମିଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଉର୍ଵଶୀ ଵରଯାମାସ ହିତ୍ଵା ମାନଂ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଉର୍ବଶୀ, ନିଜ ଗର୍ବକୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ବରିଛନ୍ତି।
ସପ୍ତ ଷଟ୍ସପ୍ତ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଦଶ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେ, ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ, ସାତ, ଛଅ, ସାତ, ଆଠ, ଦଶ ଓ ଆଠ ପୁଅ ଥିଲେ।
ଅଲକାଯାଂ ଵିଶାଲାଯାଂ ନନ୍ଦନେ ଚ ଵନୋତ୍ତମେ
ଅଲକା ନଗର ଏବଂ ବିଶାଳ ନନ୍ଦନ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟରେ,
ଉତ୍ତରାଂଶ୍ଚ କୁରୂନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କଲାପଗ୍ରାମମେଵ ଚ
ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ଏବଂ କଳାପ ଗ୍ରାମକୁ ପହଞ୍ଚି,
ଉର୍ଵଶ୍ଯା ମହିତୋ ରାଜା ରେମେ ପରମଯା ମୁଦା
ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିବା ରାଜା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ତନ୍ନୋ ବ୍ରୂହି ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍
କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ଏବେ ଆମକୁ କହ, କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହେଲା।
ଆତ୍ମନଃ ଶାପମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ନିଯମଂ ସା ଚକାର ତୁ
ନିଜ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ଏକ ନିୟମ ନେଲେ।
ଦ୍ଵୌ ମେଷୌ ଶଯନାଭ୍ଯାଶେ ସା ତାଵଦ୍ଧ୍ଯଵତିଷ୍ଠତେ
ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଚାରିପାଖରେ ଦୁଇଟି ମେଷ ଥିଲା, ସେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଷ ସମଯୋ ରାଜନ୍ଯାଵତ୍କାଲଶ୍ଚ ତେ ଦୃଢଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ଏହି ଚୁକ୍ତି ଏବଂ ଏହାର ସମୟ ତୁମ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି,
ତସ୍ଯାସ୍ତଂ ସମଯଂ ସର୍ଵଂ ସ ରାଜା ପର୍ଯପାଲଯତ୍
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ନିୟମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପାଳନ କଲେ।
ଵର୍ଷାଣ୍ଯଥ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଂ ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାପମୋହିତା
ତାପରେ ଚଉଷଠି ବର୍ଷ ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ଚିନ୍ତଯଧ୍ଵଂ ମହାଭାଗା ଯଥା ସା ତୁ ଵରାଙ୍ଗନା
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ, ଭାବିଦେଖ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ କିପରି ଥିଲେ—
ତତୋ ଵିଶ୍ଵାପସୁର୍ନାମ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ ସୁମହାମତିଃ
ତାପରେ ବିଶ୍ୱାପସୁ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ,
ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵିରହେଣାସୌ ଭ୍ରମମାଣସ୍ତ୍ଵଥୋର୍ଵଶୀମ୍
ତାଙ୍କ ଦୂରତ୍ୱରେ ବିଷାଦିତ ହୋଇ, ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଖୋଜି ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାନୁପଧାଵେତି ସ ତଚ୍ଚକ୍ରେ ଽଥ ତେ ଦଦୁଃ
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଛୁଆଇଲେ, ଏଭଳି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାୟ ଦେଲେ।
ଏକୋ ଽଗ୍ନିଃ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଵୈ ଐଲସ୍ତଂ ତ୍ରୀନକଲ୍ପଯତ୍
ପୂର୍ବେ ଗୋଟିଏ ଅଗ୍ନି ଥିଲା; ଏଇଲ ତାହାକୁ ତିନି ଭାଗ କଲେ।