ଦଦୌ ପ୍ରାଚେତସୋ ଦକ୍ଷୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣୀତି ଯା ଵିଦୁଃ
ପ୍ରଚେତସର ପୁଅ ଦକ୍ଷ ନକ୍ଷତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନ କଲେ, ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସମାରେଭେ ରାଜସୂଯଂ ସହସ୍ରଶତଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଦାନ ଦେଲେ।
ସଦସ୍ଯସ୍ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ହରିର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସେଠି ଭଗବାନ ହରି ନାରାୟଣ ସଦସ୍ୟ ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖୈରାଦ୍ଯୈର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଵୃତଃ
ସନତକୁମାର ଆଦି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଠି ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ତେଭ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମୁଖ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସଦସ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ମହାନ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଓ ସଦସ୍ୟମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ,
କୀର୍ତ୍ତିର୍ଧୃତିଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ନଵ ଦେଵ୍ଯଃ ସିଷେଵିରେ
କୀର୍ତ୍ତି, ଧୃତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନଉଟି ଦେବୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅତିରେଜେ ହି ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଦଶଧା ଭାସଯନ୍ଦିଶଃ
ସତ୍ୟରେ, ରାଜା ଦଶଗୁଣା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ।
ଵିବଭ୍ରାମ ମତିର୍ଵିପ୍ରା ଵିନଯାଦନଯାଵୃତା
ତାଙ୍କର ମନ ବିପ୍ରମାନେ, ବିନୟ ଓ ଅବିନୟରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲା।
ଜହାର ସହସା ସର୍ଵାନଵମତ୍ଯାଙ୍ଗିରଃସୁତାନ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଅପମାନ କରି ହଠାତ୍ ନେଇ ନେଲେ।
ନୈଵ ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍ତାରାଂ ତସ୍ମା ଅଙ୍ଗିରସେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ତାରାକୁ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେନି।
ସ ହି ଶିଷ୍ଯୋ ମହାତେଜାଃ ପିତୁଃ ପୂର୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତେଃ
ସେ ନିଜ ପିତା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ।
ପାର୍ଷ୍ମିଗ୍ରାହୋ ଽଭଵଦ୍ଦେଵଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଜଗଵଂ ଧନୁଃ
ଦେବତା ଛେଉଁ ମେଖେଳାର ଶଙ୍ଖରେ ତିଆରି ଧନୁଷ ଧରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦେଵାନୁତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଯେନୈଷାଂ ନାଶିତଂ ଯଶଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସେ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଯଶ ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ଲୋକକ୍ଷଯକରଂ ମହତ୍
ଏହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ନାଶ ଆଣିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁରାଦିଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
ଦେବତାମାନେ ଆଦିଦେବ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ଦଦାଵାଙ୍ଗିରସେ ତାରାଂ ସ୍ଵଯମେତ୍ଯ ପିତାମହଃ
ପିତାମହ ନିଜେ ତାରାକୁ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ।
ଗର୍ଭମୁତ୍ସୃଜ ସଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାହ ବୃହସ୍ପତିଃ
“ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର,” ବୃହସ୍ପତି ମୁନି କହିଲେ।
ଅଥୋ ତାରାସୃଜଦ୍ଗର୍ଭଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ପାଵକମ୍
ତାରା ତାହା ପରେ ଗର୍ଭକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା।
ତତଃ ସଂଶଯମାପନ୍ନସ୍ତାରାମକଥଯନ୍ସୁରାଃ
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ତାରାଙ୍କ କଥା କହିଲେ।
ହ୍ରୀଯମାଣା ଯଦା ଦେଵାନ୍ନାହ ସା ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା
ଦେବମାନେ ଲଜ୍ଜା ପାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଠିକ୍ କି ଭୁଲ୍ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତଂ ନିଵାର୍ଯ ତଦାବ୍ରହ୍ମା ତାରାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସଂଶଯମ୍
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ରୋକି, ତାରାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ସା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରୁଵାଚେଦଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵରଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ତାରା ହାତ ଜୋଡି ବରଦାତା ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତଃ ସୁତମୁପାଘ୍ରାଯ ସୋମୋ ରାଜା ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ରାଜା ସୋମ, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ପ୍ରତିଘସ୍ରଂ ଚ ଗଗନେ ସମଭ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠତେ ବୁଧଃ
ବୁଧ, ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଉପରକୁ ଉଠିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାତେଜା ବଭୂଵୈଲଃ ପୁରୂରଵାଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ପୁରୁରବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ଧର୍ଷିତସ୍ତତ୍ର ଵିଵଶୋ ରାଜଯକ୍ଷ୍ମଣା
ସେଠାରେ ସେ ଜୋରଦରୀରେ ରୋଗରେ ପଡ଼ି, ଅସହାୟ ହେଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣାଯାଥ ପିତରଂ ସୋ ଽତ୍ରିମେଵ ତୁ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ପିତା ଅତ୍ରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ସ ରାଜଯକ୍ଷ୍ମଣା ମୁକ୍ତଃ ଶ୍ରୀଯା ଜଜଵାଲ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସମସ୍ତଠାରେ ଶ୍ରୀରେ ଚମକିଲେ।
ଵଂଶଂ ତସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା କୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ନିବୋଧତ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ବଂଶର କଥା ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ, ଶୁଣ।
ସୌମ୍ଯସ୍ଯ ଚନ୍ମ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସୌମ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ଏଭଳି ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।