ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରା ମାନସାଃ ସପ୍ତ ଵିଶ୍ରୁତାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସପ୍ତ ମନସ୍ପୁତ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଣେ, ସେଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଋଗ୍ଭିର୍ଯଜୁର୍ଭିର୍ବହୁଭିରଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସୈରପି
ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ଅଥର୍ବାଙ୍ଗିରସ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବହୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଆପ୍ଯାଯମାନଂ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଭାଵଯାମାସ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ତିନି ଜଗତକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୋଷଣ କରି, ଉନ୍ନତ କରିଲେ।
ତ୍ରିଃସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ଽତିଯଶାଶ୍ଚକାରାଭିପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ତିନି ବେଳା ସାତ ଥର ଚକ୍ର ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଅତି ମହିମାମୟ ଭାବରେ।
ଓଷଧ୍ଯସ୍ତାଃ ସମୁଦ୍ଭୂତାସ୍ତେଜସା ଖଂ ଜ୍ଵଲତ୍ଯୁତ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଔଷଧିମାନେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ପୋଷ୍ଟା ହି ଭଗଵାନ୍ସୋମୋ ଜଗତୋ ହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମ ଜଗତର ପୋଷକ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଵସ୍ତେପେ ମହାଭାଗଃ ସମାନାଂ ନଵତୀର୍ଦଶ
ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍ ନବେ ଦିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵିଭୁସ୍ତାସାଂ ମୁଦା ସୋମଃ ପ୍ରଖ୍ଯାତଃସ୍ଵେନ କର୍ମଣା
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୋମ ନିଜ କର୍ମରେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ବୀଜୌଷଧୀନାଂ ଵିପ୍ରାଣାମପାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଔଷଧି, ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ଜଳର ବୀଜ ସେ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଲୋକାନ୍ଵୈ ଭାଵଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ତପତାଂ ଵରଃ
ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରଧାନ ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କଲେ।
ଦଦୌ ପ୍ରାଚେତସୋ ଦକ୍ଷୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣୀତି ଯା ଵିଦୁଃ
ପ୍ରଚେତସର ପୁଅ ଦକ୍ଷ ନକ୍ଷତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନ କଲେ, ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସମାରେଭେ ରାଜସୂଯଂ ସହସ୍ରଶତଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଦାନ ଦେଲେ।
ସଦସ୍ଯସ୍ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ହରିର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସେଠି ଭଗବାନ ହରି ନାରାୟଣ ସଦସ୍ୟ ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖୈରାଦ୍ଯୈର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଵୃତଃ
ସନତକୁମାର ଆଦି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଠି ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ତେଭ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମୁଖ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସଦସ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ମହାନ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଓ ସଦସ୍ୟମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ,
କୀର୍ତ୍ତିର୍ଧୃତିଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ନଵ ଦେଵ୍ଯଃ ସିଷେଵିରେ
କୀର୍ତ୍ତି, ଧୃତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନଉଟି ଦେବୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅତିରେଜେ ହି ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଦଶଧା ଭାସଯନ୍ଦିଶଃ
ସତ୍ୟରେ, ରାଜା ଦଶଗୁଣା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ।
ଵିବଭ୍ରାମ ମତିର୍ଵିପ୍ରା ଵିନଯାଦନଯାଵୃତା
ତାଙ୍କର ମନ ବିପ୍ରମାନେ, ବିନୟ ଓ ଅବିନୟରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲା।
ଜହାର ସହସା ସର୍ଵାନଵମତ୍ଯାଙ୍ଗିରଃସୁତାନ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଅପମାନ କରି ହଠାତ୍ ନେଇ ନେଲେ।
ନୈଵ ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍ତାରାଂ ତସ୍ମା ଅଙ୍ଗିରସେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ତାରାକୁ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେନି।
ସ ହି ଶିଷ୍ଯୋ ମହାତେଜାଃ ପିତୁଃ ପୂର୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତେଃ
ସେ ନିଜ ପିତା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ।
ପାର୍ଷ୍ମିଗ୍ରାହୋ ଽଭଵଦ୍ଦେଵଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଜଗଵଂ ଧନୁଃ
ଦେବତା ଛେଉଁ ମେଖେଳାର ଶଙ୍ଖରେ ତିଆରି ଧନୁଷ ଧରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦେଵାନୁତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଯେନୈଷାଂ ନାଶିତଂ ଯଶଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସେ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଯଶ ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ଲୋକକ୍ଷଯକରଂ ମହତ୍
ଏହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ନାଶ ଆଣିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁରାଦିଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
ଦେବତାମାନେ ଆଦିଦେବ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ଦଦାଵାଙ୍ଗିରସେ ତାରାଂ ସ୍ଵଯମେତ୍ଯ ପିତାମହଃ
ପିତାମହ ନିଜେ ତାରାକୁ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ।
ଗର୍ଭମୁତ୍ସୃଜ ସଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାହ ବୃହସ୍ପତିଃ
“ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର,” ବୃହସ୍ପତି ମୁନି କହିଲେ।
ଅଥୋ ତାରାସୃଜଦ୍ଗର୍ଭଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ପାଵକମ୍
ତାରା ତାହା ପରେ ଗର୍ଭକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା।
ତତଃ ସଂଶଯମାପନ୍ନସ୍ତାରାମକଥଯନ୍ସୁରାଃ
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ତାରାଙ୍କ କଥା କହିଲେ।
ହ୍ରୀଯମାଣା ଯଦା ଦେଵାନ୍ନାହ ସା ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା
ଦେବମାନେ ଲଜ୍ଜା ପାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଠିକ୍ କି ଭୁଲ୍ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।