ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ଵନଂ ରାଜା ଵିଵେଶ ହ
ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜସ୍ୱ ମହିମା ପୁଅକୁ ଦେଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଯାସ୍ଯନ୍ତମୁତଙ୍କସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଉତଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ନସ୍ତପସ୍ଛର୍ତୁଂ ନ ହି ଶକ୍ରୋ ଽପି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୟ ଭିତି ଛାଡ଼ିପାରିବେନି।
ସମୁଦ୍ରୋ ଵାଲୁକାପୂର୍ଣସ୍ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଭୂପତେ
ହେ ଭୂପତି, ସେଠାରେ ଏକ ବାଲିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ଅଛି।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତସ୍ତତ୍ର ଵାଲୁକାନ୍ତର୍ହିତୋ ମହାନ୍
ସେଠାରେ ଭୂମି ତଳରେ, ବାଲି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀ ଅଛି।
ଶେତେ ଲୋକଵିନାଶାଯ ତପ ଆସ୍ଥାଯ ଦାରୁଣମ୍
ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶୟାନ।
ଯଦା ତଦା ମହୀ ତତ୍ର ଚଲତି ସ୍ମ ସକାନନା
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଘଟେ, ସେଠାରେ ଭୂମି ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ କମ୍ପିଯାଏ।
ଆଦିତ୍ଯପଥମାଵୃତ୍ଯ ସପ୍ତାହଂ ଭୂମିକଂପନମ୍
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟକାଇ, ସପ୍ତାହ ଧରି ଭୂମି କମ୍ପିଥାଏ।
ତେନ ରାଜନ୍ନ ଶକ୍ନୋମି ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାତୁଂ ସ୍ଵ ଆଶ୍ରମେ
ଏହି କାରଣରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ରହିପାରିବିନି।
ତେଜସ୍ତେ ସୁମହଦ୍ଵିଷ୍ମୁସ୍ତେଜସାପ୍ଯାଯଯିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବହୁତ ବଡ଼, ହେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ତପସ୍ୟାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିବ।
ତ୍ଵଂ ହି ତସ୍ଯ ଵଧାର୍ଥାଯ ସମର୍ଥଃ ପୃଥିଵୀପତେ
ହେ ଭୂପତି, ତାଙ୍କୁ ହତ କରିବାକୁ ତୁମେ ଏକା ଯୋଗ୍ୟ।
ନ ହି ଧୁନ୍ଧୁର୍ମହାଵୀର୍ଯସ୍ତେଜସାଲ୍ପେନ ଶାକ୍ଯତେ
ଧୁନ୍ଧୁ ଏତେ ପ୍ରତାପୀ, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରିପାରିବିନି।
ଵୀର୍ଯଂ ହି ସୁମହତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଏତେ ବଡ଼, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେନି।
କୁଵଲାଶ୍ଵଂ ତୁ ତଂ ପ୍ରାଦାତ୍ତସ୍ମିନ୍ ଧୁନ୍ଧୁନିଵାରଣେ
ଧୁନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ କୁବଳାଶ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୁନ୍ଧୁମାରୋ ନ ସଂଶଯଃ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଧୁନ୍ଧୁମାର ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଜଗାମ ସ ଵନାଯୈଵ ତପସେ ଶଂସିତଵ୍ରତଃ
ସେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ସହକ୍ରୈରେକଵିଂଶତ୍ଯା ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହ ପାର୍ଥିଵଃ
ରାଜା ତାଙ୍କ ଏକୋଇଶି ପୁଅ ସହିତ ଏକାଠି ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତମାଵିଶତ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵେନ ତେଜସା
ତାପରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ତେଜରେ ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଯାତେ ଦୁର୍ଧର୍ଷେ ଦିଵି ଶବ୍ଦୋ ମହାନଭୂତ୍
ସେ ଅପରାଜିତ ନିକଟରୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତଂ ଦେଵାଃ ସଂମତାତ୍ସମଵାକିରନ୍
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପରେ ଭରି ଦେଲେ, ସମ୍ମତି ସହିତ।
ସ ଗତ୍ଵା ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ତନଯୈଃ ସହ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୈଃ ଖନଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଵାଲୁକାନ୍ତର୍ହିତସ୍ତଦା
ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଖୋଦିବା ସମୟରେ, ସେ ବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବାଲୁକା ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ।
ମୁଖଜେନାଗ୍ନିନା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଲୋକାନୁଦ୍ଵର୍ତଯନ୍ନିଵ
ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ମୁଁହରୁ ଅଗ୍ନି ନିକାସ କରି, ପ୍ରାୟ ଜଗତକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିବା ପରି।
ସୋମସ୍ଯ ସୋ ଽସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଧାରୋର୍ମିକଲିଲୋ ମହାନ୍
ସେ ବଡ଼ ଅସୁର, ତରଙ୍ଗ ଓ କାଦର ଗଠା, ସୋମଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ।
ତତଃ ସ ରାଜାତିବଲୋ ରାକ୍ଷସଂ ତଂ ମହାବଲମ୍
ତାପରେ ଏହି ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାରିମଯଂ ଵେଗମପି ଵତ୍ସ ନରାଧିପଃ
ହେ ରାଜକୁମାର, ରାଜା ସେ ଜଳର ଶକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ହଟାଇ ଦେଲେ।
ନିରସ୍ଯନ୍ତଂ ମହାକାଯଂ ବଲେନୋଦକରାକ୍ଷସମ୍
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ଦେହ ଥିବା ଜଳରାକ୍ଷସକୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦେଲେ।
ଉତ୍ତଙ୍କଶ୍ଚ ଵରଂ ପ୍ରାଦାତ୍ତସ୍ମୈ ରାଜ୍ଞେ ମହାତ୍ମନେ
ଉତ୍ତଙ୍କ ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଧର୍ମେ ରତିଂ ଚ ସତତଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵାସଂ ତଥାକ୍ଷଯମ୍
ଧର୍ମରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବିନାଶୀ ବାସ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରାସ୍ତ୍ରଯଃ ଶିଷ୍ଟା ଦୃଢାଶ୍ଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଯତେ
ତାଙ୍କ ତିନି ପୁଅ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ; ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ାଶ୍ୱ ବୋଲାଯାଏ।