ମୃଗାନ୍ସହସ୍ରକାନ୍ହତ୍ଵା ପରିଶ୍ରାନ୍ତଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ହଜାର ମୃଗ ମାରିବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିକୁକ୍ଷି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ଆଗତେ ହି ଵିକୁକ୍ଷୈ ତୁ ସମାଂସେ ମହସୈନିକେ
ବିକୁକ୍ଷି, ମହାସେନାନୀ, ମାଂସ ନେଇ ଫେରିଲେ।
ତଥେତି ଚୋଦିତୋ ରାଜ୍ଞା ଵିଧିଵତ୍ତଦୁପସ୍ଥିତମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ସେ ନିୟମରେ ମାଂସ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଅନେନୋପହତଂ ମାଂସଂ ପୁତ୍ରେଣ ତଵ ପାର୍ଥିଵ
ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ମାଂସକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି।
ଶଶୋ ଦୁରାତ୍ମନା ପୂର୍ଵମମନା ଭକ୍ଷିତୋ ଽନଘ
ପୂର୍ବରୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ବିକୁକ୍ଷି ଏକ ଖରା ଖାଇଥିଲେ, ମହାପାପ ନାହିଁ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁସ୍ତୁ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵିକୁକ୍ଷିମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଶଶଂ ଭକ୍ଷଯସେ ଽରଣ୍ଯେ ନିର୍ଘୃଣଃ ପୂର୍ଵମଦ୍ଯ ତୁ
ତୁମେ ନିର୍ଦୟ, ଆଜି ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରଥମେ ଖରା ଖାଇଥିଲା।
ଏଵମିକ୍ଷ୍ଵାକୁଣା ତ୍ଯକ୍ତୋ ଵସିଷ୍ଠଵଚନାତ୍ସୁତଃ
ଏଭଳି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ପୁଅକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରଗଧର୍ମାତ୍ମା ସ ଚାଯୋଧ୍ଯାଧିପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଧର୍ମ ଧାରଣ କରି, ଅୟୋଧ୍ୟାର ଅଧିପତି ହେଲେ।
ତତସ୍ତେନୈନସା ପୂର୍ଣୋ ରାଜ୍ଯାଵସ୍ଥୋ ମହୀପତିଃ
ଏଭଳି, ଏହି ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାଜା ରାଜ୍ୟରେ ରହିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵୈଵମେତଦାଖ୍ଯାନଂ ନା ଵିଧିର୍ଭକ୍ଷଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଜ୍ଞାନୀ କେହି ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏତନ୍ମାଂସସ୍ଯ ମାଂସତ୍ଵଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ମାଂସର ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୃଷଭୂତସ୍ଯ କକୁତ୍ସ୍ଥୋ ଜଯତେ ପୁରା
ଇନ୍ଦ୍ର ଷାଣ୍ଡ ହେଇଥିବାବେଳେ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଅନେନାସ୍ତୁ କକୁତ୍ସ୍ଥସ୍ଯ ପୃଥୁଶ୍ଚାନେନ ସ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କକୁତ୍ସ୍ଥ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥୁ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅନ୍ଧ୍ରାତ୍ତୁ ଯୁଵନାଶ୍ଵସ୍ତୁ ଶାଵସ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ଆନ୍ଧ୍ରରୁ ଯୁବନାଶ୍ୱ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଶାବସ୍ତ।
ଶ୍ରାଵସ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ବୃହଦଶ୍ଵୋ ମହାଯଶାଃ
ଶ୍ରାବସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ବୃହଦଶ୍ୱ, ଯିଁ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯସ୍ତୁ ଧୁନ୍ଧୁଵଧାଦ୍ରାଜା ଧୁନ୍ଧୁମାରତ୍ଵମାଗତଃ
ଯେ ରାଜା ଧୁନ୍ଧୁକୁ ହତ କରିଥିଲେ, ସେ ଧୁନ୍ଧୁମାର ନାମ ପାଇଥିଲେ।
ଯଦର୍ଥଂ କୁଵଲାଶ୍ଵସ୍ଯ ଧୁନ୍ଧୁମାରତ୍ଵମାଗତମ୍
କୁବଳାଶ୍ୱ କେଉଁ କାରଣରେ ଧୁନ୍ଧୁମାର ନାମ ପାଇଥିଲେ?
ସର୍ଵେ ଵିଦ୍ଯାସୁ ନିଷ୍ଣାତା ବଲଵନ୍ତୋ ଦୁରାସଦାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଜିତିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ।
କୁଵଲାଶ୍ଵଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଶୂରମୁତ୍ତମଧାର୍ମିକମ୍
କୁବଳାଶ୍ୱ ବଡ଼ ପ୍ରତାପୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟବୀର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମିକ।
ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ଵନଂ ରାଜା ଵିଵେଶ ହ
ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜସ୍ୱ ମହିମା ପୁଅକୁ ଦେଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଯାସ୍ଯନ୍ତମୁତଙ୍କସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଉତଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ନସ୍ତପସ୍ଛର୍ତୁଂ ନ ହି ଶକ୍ରୋ ଽପି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୟ ଭିତି ଛାଡ଼ିପାରିବେନି।
ସମୁଦ୍ରୋ ଵାଲୁକାପୂର୍ଣସ୍ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଭୂପତେ
ହେ ଭୂପତି, ସେଠାରେ ଏକ ବାଲିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ଅଛି।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତସ୍ତତ୍ର ଵାଲୁକାନ୍ତର୍ହିତୋ ମହାନ୍
ସେଠାରେ ଭୂମି ତଳରେ, ବାଲି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀ ଅଛି।
ଶେତେ ଲୋକଵିନାଶାଯ ତପ ଆସ୍ଥାଯ ଦାରୁଣମ୍
ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶୟାନ।
ଯଦା ତଦା ମହୀ ତତ୍ର ଚଲତି ସ୍ମ ସକାନନା
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଘଟେ, ସେଠାରେ ଭୂମି ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ କମ୍ପିଯାଏ।
ଆଦିତ୍ଯପଥମାଵୃତ୍ଯ ସପ୍ତାହଂ ଭୂମିକଂପନମ୍
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟକାଇ, ସପ୍ତାହ ଧରି ଭୂମି କମ୍ପିଥାଏ।
ତେନ ରାଜନ୍ନ ଶକ୍ନୋମି ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାତୁଂ ସ୍ଵ ଆଶ୍ରମେ
ଏହି କାରଣରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ରହିପାରିବିନି।
ତେଜସ୍ତେ ସୁମହଦ୍ଵିଷ୍ମୁସ୍ତେଜସାପ୍ଯାଯଯିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବହୁତ ବଡ଼, ହେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ତପସ୍ୟାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିବ।