ଵୈଵସ୍ଵତାଯ ମହତେ ପୃଥିଵୀରାଜ୍ଯମାଦିଶତ୍
ସେ ବୈବସ୍ବତଙ୍କୁ ବଡ଼ ମହାନ ଭାବରେ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଶ୍ଚ ନୃଗଶ୍ଚୈଵ ଧୃଷ୍ଟଃ ଶର୍ଯାତିରେଵଚ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ନୃଗ, ଧୃଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି ଏବଂ
କରୂଷଶ୍ଚ ପୃଷଧ୍ରଶ୍ଚ ନଵୈତେ ମାନଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
କରୂଷ ଓ ପୃଷଧ୍ର — ଏହି ନଉଜଣ ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଜକ୍ରମେ କାମଂ ହଯମେଧେନ ଭୂପତିଃ
ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋରଂଶେ ଅନଲାହୁତିମେଵ ଯତ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଅନଲାହୁତି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାସଂହନନା ଚୈଵ ଇଲା ଜଜ୍ଞ ଇତି ଶ୍ରୁତମ୍
ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଥିବା ଇଲା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ।
ଅନୁଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତମିଲା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ
‘ଜାଉ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ,’ ତମିଲା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋରଂଶେ ଜାତାସ୍ମି ଵଦତାଂ ଵର
‘ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହୁଥିବା,’ ତିଅ କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଦେଵୀ ତଯୋରନ୍ତିକମାଗମତ୍
ଏପରି କହି ଦେବୀ ପୁଣି ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଅଂଶେ ଽସ୍ମିନ୍ଯୁଵଯୋର୍ଜାତା ଦେଵୌ କିଂ କରଵାଣି ଵାମ୍
‘ମୁଁ ତୁମ ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ କଣ କରିବି?’
ତଥା ତୁ ବ୍ରୁଵତୀଂ ସାଧ୍ଵୀମିଡାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତାଵୁଭୌ
ଏପରି କହୁଥିବା ସାଧ୍ବୀ ଇଡାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅନେନ ତଵ ଧର୍ମଜ୍ଞେ ପ୍ରଶ୍ରଯୋଣ ଦମେନ ଚ
ଏହିପରି, ଧର୍ମ ଜଣା ଥିବା, ନମ୍ରତା ଓ ନିୟମରେ ତୁମେ ଆଗେଇବ।
ଆଵଯୋସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗେ ଖ୍ଯାତିଂ କନ୍ଯେ ପ୍ରଯାସ୍ଯସି
ହେ ମହାଭାଗିନୀ, ତୁମେ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ।
ଜଗତ୍ପ୍ରିଯୋ ଧର୍ମଶୀଲୋ ମନୋର୍ଵଂଶଵିଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ମନୁଙ୍କ ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିବା।
ସା ତୁ ଦେଵୀ ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ନିଵୃତ୍ତା ପିତରଂ ପ୍ରତି
ସେ ଦେବୀ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ସୋମପୁତ୍ରାଦ୍ବୁଧାଚ୍ଚାସ୍ଯାମୈଲୋ ଜଜ୍ଞେ ପୁରୂଖାଃ
ସୋମଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୁଧା ଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର ପୁରୁଖା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦାସ୍ତ୍ରଯଃ ପରମଧାର୍ମିକାଃ
ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ତିନିଜଣ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଉତ୍କଲସ୍ଯୋତ୍କଲଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଵିନତସ୍ଯାପି ପଶ୍ଚିମମ୍
ଉତ୍କଳ ଉତ୍କଳ ଦେଶ ପାଇଲେ, ଭିନତା ପଶ୍ଚିମ ଅଞ୍ଚଳ ଲାଭ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟେତୁ ମନୌ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଜାଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିଵାକରମ୍
ମନୁ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରଜା ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନିକଟେ ଗଲେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁରେଵ ଦାଯାଦୋ ଭାଗଂ ଦଶମମାପ୍ତଵାନ୍
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଦଶମ ଅଂଶ ପାଇଲେ।
ଵସିଷ୍ଠଵଚନାଚ୍ଚାସୀତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାନେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନରେ ଏକ ମହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଅବସ୍ଥାପିତ ହେଲା।
ମାନଵଃ ସ ତୁ ସୁଦ୍ଯମ୍ନଃ ସ୍ତ୍ରୀଭାଵମଗମତ୍କଥମ୍
କିନ୍ତୁ ମନୁଙ୍କ ବଂଶଜ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ କିପରି ଜନାନୀ ରୂପ ନେଲେ?
ଇଲାଵୃତଂ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଦଦୃଶୁର୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ସେମାନେ ଇଲାବୃତକୁ ଗଲେ ଓ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ଵ୍ରୀଡିତାଭୂଚ୍ଛିଵାପ୍ଯଥ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ; ଶିବ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଇମଂ ମମାଶ୍ରମଂ ଦେଵ ଯଃ ପୁମାନ୍ସଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତି
ହେ ଦେବ, ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ—
ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ପିଶାଚାଃ ପଶଵଶ୍ଚ ଯେ
ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଭୂତ ଓ ପଶୁମାନେ—
ଉମାଵନଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ସ ରାଜା ମୃଗଯାଂ ଗତଃ
ସେ ରାଜା ଉମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ।
ମହାଦେଵପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ମାନଵତ୍ଵମଵାପ୍ତଵାନ୍
ମହାଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ପୁରୁଷ ରୂପ ପୁନର୍ବାର ପାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ଵୈଵସ୍ଵତମନୋଃ ସୃଷ୍ଟିର୍ନାମ ଷଷ୍ଟିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗରେ ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ 'ୱୈୱସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି' ନାମକ ଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୃଷଧ୍ରୋ ହିଂସଯିତ୍ଵା ତୁ ଗୁରୋର୍ଗାଂ ନିଶି ତତ୍କ୍ଷଯେ
ପୃଷଧ୍ର ରାତିରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଗାଁକୁ ମାରିଦେଇ, ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ—