ଶ୍ରୁତଶ୍ରଵା ମନୁସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସାଵର୍ଣିର୍ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୁତଶ୍ରବା ଓ ମନୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସାବର୍ଣି ଜନ୍ମିବେ ।
ମନୁରେଵାଭଵତ୍ସୋ ଽପି ସାଵର୍ଣିରିତି ଚୋଚ୍ଯତେ
ସେ ପୁଅ ମନୁ ହେଲେ ଓ ସାବର୍ଣି ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ ।
ଚକାରାଭ୍ଯଧିକଂ ସ୍ନେହଂ ତ ତଥା ପୂର୍ଵଜେଷୁ ଵୈ
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପିଲାମାନେଠାରୁ ଏହି ଦୁଇଜଣ ପିଲାକୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଥିଲେ ।
ବହୁଶୋ ଜଲ୍ପମାନସ୍ତୁ ସାପତ୍ନ୍ଯାଦତିଦୁଃଖିତଃ
ସେ ସାପତ୍ନୀ ସହ ବହୁବାର କଥା କହିଥିଲେ ଓ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ ।
ଯଦା ସଂତର୍ଜଯାମାସ ଚ୍ଛାଯାଂ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମଃ
ଯମ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ପୁଅ, ଚାୟାକୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯଦା ତର୍ଜଯସେ ଽକସ୍ମାତ୍ପିତୃଭାର୍ଯାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ତୁମେ କାରଣ ବିନା ତୁମ ପିତାଙ୍କର ମହିମାମୟ ଜନାନୀକୁ ଭୟ ଦେଉଛ ।
ଯମସ୍ତୁ ତେନ ଶାପେନ ଭୃଶଂ ପୀଡିତମାନସଃ
ଯମ ସେ ଶାପରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ।
ଭୃଶଂ ଶାପଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନଃ ସଂଜ୍ଞାଵାକ୍ଯୈର୍ଵିନିର୍ଜିତଃ
ଶାପର ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ସଂଜ୍ଞାଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ ପରାଜିତ ହେଇଥିଲେ ।
ବାଲ୍ଯାଦ୍ଵା ଯଦି ଵା ମୋହାତ୍ତଦ୍ଭଵାନ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି
ସେ ବାଳ୍ୟବୟସରୁ କିମ୍ବା ମୂଢତାରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ତାକୁ ଖ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ ।
ତଵ ପ୍ରସାଦୋ ନସ୍ତ୍ରାତୁମେତସ୍ମାନ୍ମହତୋ ଭଯାତ୍
ତୁମର କୃପା ମାତ୍ର ଆମକୁ ଏହି ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ ।
ଅସଂଶଯଂ ପୁତ୍ର ମହଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯତ୍ର କାରଣମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପୁଅ, ଏହି ଘଟଣା ପଛରେ ବଡ଼ କାରଣ ଅଛି ।
ନ ଶକ୍ଯମେତନ୍ମିଥ୍ଯ ତୁ କର୍ତ୍ତୁଂ ମାତୁର୍ଵଚସ୍ତଵ
ତୁମ ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ମିଥ୍ୟା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ତତଃ ପାଦଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ପୁନଃ ସାଂପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ସୁଖମ୍
ତେଣୁ, ବଡ଼ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ତୁମେ ପୁନି ସୁଖରେ ତୁମ ପାଦକୁ ଫେରାଇପାରିବ ।
ଶାପସ୍ଯ ପରିହାରେଣ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ରାତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଶାପ ଦୂର ହେଲେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷିତ ହେବ ।
ତୁଲ୍ଯେଷ୍ଵଭ୍ଯଧିକସ୍ନେହ ଏକସ୍ମିନ୍କ୍ରିଯତେ ତ୍ଵଯା
ସମାନ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ଏକ ଜଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଦେଉଛ ।
ଆତ୍ମନା ସ ସମାଧାଯ ଯୋଗାତ୍ତତ୍ତ୍ଵମପଶ୍ଯତ
ସେ ନିଜକୁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିଲେ ।
ସା ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯଥା ତତ୍ତ୍ଵମାଚଚକ୍ଷେ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେଖିବା ପରେ, ଯଥାସତ୍ୟ ଭାବରେ ଭିବସ୍ବତଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ବୁଝାଇଦେଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ତୁ ତଂ ଯଥାନ୍ଯାଯମର୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଭାଵସୁମ୍
ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ତଵାତିତେଜସା ଯୁକ୍ତମିଦଂ ରୂପଂ ନ ଶୋଭତେ
ତୁମର ଅତିରିକ୍ତ ତେଜରେ ଭରିଥିବା ଏହି ରୂପଟି ଯଥାଯଥ ଲାଗୁନାହିଁ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ ତାଂ ଭଵନଦ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଶୁଭଚାରିଣୀମ୍
ଆଜି ତୁମେ ନିଜ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଭାର୍ୟାକୁ ଦେଖିବେ।
ଅନୁକୂଲଂ ଭଵେଦେଵଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ସମଯୋ ମତଃ
ଯଦି ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବାକୁ ମନ୍ତା ହେଉଛି, ତେବେ ଏହିପରି ଭଲ ହେଉ।
ରୂପଂ ଵିଵସ୍ଵତସ୍ତ୍ଵାସୀତ୍ତିର୍ଯଗୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଧସ୍ତଥା
ଭିବସ୍ବତଙ୍କ ରୂପଟି ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ବି ଫାଲିଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ସମଚକ୍ରଂ ତୁ ଵର୍ତତେ ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍
ତୁମଠାରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ରାକାର ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ତତୋ ଽଭ୍ଯୁପାଗମତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡସ୍ଯ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ତାପରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ ଭିବସ୍ବତଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ।
ତଂ ନିର୍ମୂଲିତ ତେଜସ୍କଂ ତେଜସାପହୃତେନ ତୁ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତେଜ ହୀନ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଵଡଵାଂ ତଥା
ଯୋଗ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେ ନିଜ ଭାର୍ୟା ବଡବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଶ୍ଵରୂପେଣ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡସ୍ତାଂ ମୁଖେ ସମଭାଵଯତ୍
ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ ଘୋଡା ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସା ତଂ ନିଃସାରଯାମାସ ନୋଭ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ରଂ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସେ ଭିବସ୍ବତଙ୍କର ଶୁକ୍ରକୁ ଦୁଇ ନାକ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଦେଲେ।
ନାସତ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ଦସ୍ରଶ୍ଚ ସ୍ମୃତୌ ଦ୍ଵାଦଶମୂର୍ତିତଃ
ନାସତ୍ୟ ଓ ଦସ୍ରା, ସେଠାରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛନ୍ତି।
ତାଂ ତୁ ରୂପେଣ କାନ୍ତେନ ଦର୍ଶଯାମାସ ଭାସ୍କରଃ
ଭାସ୍କର ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ।