କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ସାର୍ଵହସ୍ତଃ ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗଵାନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯାକୃଷ୍ଟଧନୁଷଃ ସ ତସ୍ଯ ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ
ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଧନୁଷ ଟାଣି, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ରକ୍ଷ ମାଂ ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଲ କୃପଯା ଶରଣାଗତମ୍
ଭୃଗୁବଂଶର ସିଂହ, ଦୟା କରି ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ନିର୍ଦେଶେଶାଧି କିଂ କରଵାଣି ଵୈ
ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯେ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରତି ଵରୁଣାଗମନଂ ନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, 'ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଭରୁଣଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସଂଜହାର ପୁନର୍ଧୀମାନସ୍ତ୍ରଂ ମୃଗୁକୁଲୋଦ୍ଵହଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ମୁନି, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପୁନଃ ହଟାଇଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ବିଗତକ୍ରୋଧସ୍ତମୁଵାଚ ହସନ୍ନିଵ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଇ, ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ସମାଯାତା ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରୌ ନିଵସଂତଂ ସରିତ୍ପତେ
ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ, ତୁମେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଆସିଛ।
ଅଧୋ ନିପାତିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଗୋକର୍ଣମୃଷିସେଵିତମ୍
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଭୂମି, ମୁନିମାନେ ପୂଜିଥିବା, ତଳକୁ ପତିତ ହୋଇଛି।
ଅଧାଵନ୍ମାମୁପାଗମ୍ଯ ମୁନଯସ୍ତୀର୍ଥଵାସିନଃ
ତୀର୍ଥରେ ବସୁଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୌଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଭଵନ୍ତମାଗତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସହୈଭିର୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵୈଃ
ମୁଁ ଏହି ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।
ଦାତୁମର୍ହତି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମେଷାଂ ତୋଯେ ଚ ପୂର୍ଵଵତ୍
ତୁମେ ଏହି ଭୂମି ଏବଂ ପୂର୍ବବତ ଜଳ ଏମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିରୂପ୍ଯ ମନସା ରାମମିଦ ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାମ ପୁନି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ତଥା ହି ମେ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ ପୁରାନେନ ଵିରିଞ୍ଚିନା
ଏହିପରି ଏକ ଵର ମୋତେ ବିରିଞ୍ଚି ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲେ।
କାତରଂ ସମୁପାଯାତୋ ଵଶତାଂ ତଵ ଭାର୍ଗଵ
ଭାର୍ଗବ, ଭୟଭିତ ହୋଇ, ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ମାନି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
କଥଂ ନ କୁର୍ଯାଂ କର୍ମେଦମହଂ କ୍ଷତ୍ତ୍ରକୁଲାନ୍ତକ
କ୍ଷତ୍ରିୟବଂଶ ନାଶକ, ମୁଁ କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିପାରିବି?
ତାଵତ୍ସଂଘାରଯିଷ୍ଯାମି ଭୂମୌ ସଲିଲମାତ୍ମନଃ
ମୁଁ ନିଜ ଶରୀରର ଜଳକୁ ପୃଥିବୀରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବି।
ଯଥାଗତଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଧନୁର୍ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଭାର୍ଗଵଃ
ଭାର୍ଗବ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଭେଦ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲା, ସେପରି ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ୍ରୁଵଂ ଜଗ୍ରାହ ମତିମାନ୍କ୍ଷପ୍ତୁକାମୋ ଜଲାଶଯେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ଜଳ ଭଣ୍ଡାରରେ ଢାଳିବା ପାଇଁ ସ୍ରୁବ ନେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ହିତେ ସରିନ୍ନାଥେ ରାମଃ ସୁଵମୁଦଙ୍ମୁଖଃ
ନଦୀର ନାଥ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାପରେ, ରାମ ଦକ୍ଷିଣ ମୁଖରେ ସ୍ରୁବ ଧରି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତତ୍ଵେନ ସମୁଦ୍ରେ ତୁ ଦିଶମୁତ୍ତରପଶ୍ଚିମାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଙ୍ଗି, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ତୀର୍ଥଂ ଶୁର୍ପାରକଂ ନାମ ସର୍ଵପାପଵିମୋଚନମ୍
ଶୂର୍ପାରକ ନାମର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତୀର୍ଥଂ ତଦନ୍ତରୀକୃତ୍ଯ ସ୍ରୁଵୋ ରାମକରାଚ୍ଚ୍ଯୁତଃ
ସେଠାକୁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ କରି, ସ୍ରୁବ ରାମଙ୍କ ହାତରୁ ଖସିଗଲା।
ଯତ୍ରାଭୂଦ୍ରାମସୃଷ୍ଟାଯା ଭୁଵୋ ନିଷ୍ଠାଥ ପାର୍ଥିଵ
ଓ ରାଜା, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଭୂମିର ସ୍ଥାପନ ସେଠି ହେଲା।
ଉତ୍ସାରଯିତ୍ଵା ସଲିଲଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ତାଵଦାତ୍ମନଃ
ସମୁଦ୍ର ନିଜ ଜଳକୁ ହଟାଇ, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା।
ଅନତିକ୍ରାନ୍ତମର୍ଯାଦୋ ଯଥାକାଲଂ ଭୃଗୂଦ୍ଵହଃ
ଭୃଗୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ, ସେ କେବେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନଥିଲେ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ପୂର୍ଵସୀମାନ୍ତାଂ ଭୁଵମଭ୍ଯୁତ୍ସସର୍ଜ ହ
ପୂର୍ବ ସୀମାକୁ ବୁଝି, ସେ ଭୂମିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ନଗରଗ୍ରମସୀମାନଃ କିଞ୍ଚିତ୍କିଞ୍ଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ନଗର ଓ ଗ୍ରାମର ସୀମା, କେଉଁଠି କେଉଁଠି, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ।
ତତ୍ର ଦୈଵାତ୍ତଥା ସ୍ଥାନାନ୍ନିମ୍ନତ୍ଵାତ୍ସ ପ୍ରଲକ୍ଷ୍ଯ ତୁ
ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଓ ସେହି ସ୍ଥାନରୁ, ସେ ନିମ୍ନ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ।
ଯଥାଭିଲଷିତଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଦେଇଦେଲେ।