ଉତ୍ପତନ୍ନିପତତ୍ତାମ୍ଯନ୍ନାନାସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଧତୋର୍ମିଭିଃ
ନାନା ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଥିବା ତରଙ୍ଗରେ ଉଠି, ପଡ଼ି, ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଡ଼େଉଥିଲେ ।
ତ୍ରାସରାସଂ ଚ ଵିପୁଲମଂଭସା ପ୍ଲଵତା ସହ
ବଡ଼ ଜଳରେ ଭାସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଗଲେ ।
ତତସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛରାଜ୍ଜ୍ଵାଲାଃ ଫୂତ୍କୃତାଶେଷ ଭୀଷଣାଃ
ତାପରେ, ସେ ତୀରରୁ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଟିଉଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡପଵନୈଃ ସର୍ଵତଃ ପରିଵର୍ତ୍ତିତମ୍
ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା ।
ପ୍ରଲଯାବ୍ଧେରିଵାତ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵ୍ଯାକୁଲାଂଭସଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଜଳ, ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଇଗଲା ।
ଅସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଦ୍ଧାକୁଲିତଜଲଘୋଷେଣ ଭୂଯସା
ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଜଳର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଆଉ ଅଧିକ ହେଇଗଲା ।
ପରିତୋ ଽସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପରିଵୀତଜଲାଵିଲଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ଜଳକୁ ଘିରି ଏବଂ ମଲିନ କରିଦେଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଂ ପଯୋନିଧିଃ
ରାମଙ୍କୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଭରିଗଲା ।
ଭଯକଂପିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ତତୋ ନଦନଦୀପତିଃ
ଭୟରେ ଗାଁଠି ଗାଁଠି କମ୍ପି ଉଠିଲେ, ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ।
ତତଃ ସ୍ଵରୂପମାସ୍ଥାଯ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ରୂପ ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ଶୋଭିତ।
କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ସାର୍ଵହସ୍ତଃ ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗଵାନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯାକୃଷ୍ଟଧନୁଷଃ ସ ତସ୍ଯ ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ
ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଧନୁଷ ଟାଣି, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ରକ୍ଷ ମାଂ ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଲ କୃପଯା ଶରଣାଗତମ୍
ଭୃଗୁବଂଶର ସିଂହ, ଦୟା କରି ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ନିର୍ଦେଶେଶାଧି କିଂ କରଵାଣି ଵୈ
ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯେ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରତି ଵରୁଣାଗମନଂ ନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, 'ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଭରୁଣଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସଂଜହାର ପୁନର୍ଧୀମାନସ୍ତ୍ରଂ ମୃଗୁକୁଲୋଦ୍ଵହଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ମୁନି, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପୁନଃ ହଟାଇଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ବିଗତକ୍ରୋଧସ୍ତମୁଵାଚ ହସନ୍ନିଵ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଇ, ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ସମାଯାତା ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରୌ ନିଵସଂତଂ ସରିତ୍ପତେ
ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ, ତୁମେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଆସିଛ।
ଅଧୋ ନିପାତିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଗୋକର୍ଣମୃଷିସେଵିତମ୍
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଭୂମି, ମୁନିମାନେ ପୂଜିଥିବା, ତଳକୁ ପତିତ ହୋଇଛି।
ଅଧାଵନ୍ମାମୁପାଗମ୍ଯ ମୁନଯସ୍ତୀର୍ଥଵାସିନଃ
ତୀର୍ଥରେ ବସୁଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୌଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଭଵନ୍ତମାଗତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସହୈଭିର୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵୈଃ
ମୁଁ ଏହି ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।
ଦାତୁମର୍ହତି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମେଷାଂ ତୋଯେ ଚ ପୂର୍ଵଵତ୍
ତୁମେ ଏହି ଭୂମି ଏବଂ ପୂର୍ବବତ ଜଳ ଏମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ନିରୂପ୍ଯ ମନସା ରାମମିଦ ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାମ ପୁନି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ତଥା ହି ମେ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ ପୁରାନେନ ଵିରିଞ୍ଚିନା
ଏହିପରି ଏକ ଵର ମୋତେ ବିରିଞ୍ଚି ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲେ।
କାତରଂ ସମୁପାଯାତୋ ଵଶତାଂ ତଵ ଭାର୍ଗଵ
ଭାର୍ଗବ, ଭୟଭିତ ହୋଇ, ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ମାନି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
କଥଂ ନ କୁର୍ଯାଂ କର୍ମେଦମହଂ କ୍ଷତ୍ତ୍ରକୁଲାନ୍ତକ
କ୍ଷତ୍ରିୟବଂଶ ନାଶକ, ମୁଁ କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିପାରିବି?
ତାଵତ୍ସଂଘାରଯିଷ୍ଯାମି ଭୂମୌ ସଲିଲମାତ୍ମନଃ
ମୁଁ ନିଜ ଶରୀରର ଜଳକୁ ପୃଥିବୀରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବି।
ଯଥାଗତଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଧନୁର୍ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଭାର୍ଗଵଃ
ଭାର୍ଗବ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଭେଦ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲା, ସେପରି ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ୍ରୁଵଂ ଜଗ୍ରାହ ମତିମାନ୍କ୍ଷପ୍ତୁକାମୋ ଜଲାଶଯେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ଜଳ ଭଣ୍ଡାରରେ ଢାଳିବା ପାଇଁ ସ୍ରୁବ ନେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ହିତେ ସରିନ୍ନାଥେ ରାମଃ ସୁଵମୁଦଙ୍ମୁଖଃ
ନଦୀର ନାଥ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାପରେ, ରାମ ଦକ୍ଷିଣ ମୁଖରେ ସ୍ରୁବ ଧରି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।