ଧନୁର୍ଵିକର୍ଷମାଣଂ ତଂ ସ୍ଫୁରଜ୍ଜ୍ଵାଲାଗ୍ରସାଯକମ୍
ସେ ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିଲେ, ତାହାର ତୀରର ଶିରା ଅଗ୍ନିର ଲାଳ ଲହରିରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡମଣ୍ଡଲାଭ୍ଯଂ ତରସ୍ଥିତମ୍
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ବାକା ଆକୃତିକୁ ଶକ୍ତିରେ ଧରି ରଖିଥିଲେ ।
ଵିକୃଷ୍ଟଧନୁଷସ୍ତସ୍ଯ ରୂପମୁଗ୍ରଂ ରଵେରିଵ
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିବା ସେ ରୂପ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ।
କଲ୍ପାନ୍ତାଗ୍ନସମଜ୍ଵାଲାଭୀଷଣଂ ସ୍ଫୁରତୋ ଵପୁଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଏହା କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ଲହରି ପରି ।
ସ୍ଫୁରତ୍କ୍ରୋଧାନଲଜ୍ଵାଲାପରୀତସ୍ଯାତିରୌଦ୍ରତାମ୍
କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଘିରି ଥିବା ସେ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲେ ।
ଵପୁର୍ଵିକୃଷ୍ଟଚାପସ୍ଯ ଭୃକୁଟୀକୁଟିଲାନନମ୍
ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ସେ ଦେହର ଭୃକୁଟି ଭାଙ୍ଗି ଥିବା ମୁହଁ, ଧନୁଷ୍ୟର ଭୟଙ୍କରତାକୁ ମେଳାଉଥିଲା ।
ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଵପୁଷଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ଭଯାତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଅଚିରେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଗଲେ ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିସ୍ଫୁରଦ୍ଧୂମପଟଲୈଃ ଶକଲୀକୃତମ୍
ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଧୂଆଁର ମାସ୍ତିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ଜ୍ଵଲଦସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପ ରିତାପପରାହତଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ ।
ତିମିଙ୍ଗିଲତିମିଗ୍ରାହନକ୍ରମତ୍ସ୍ଯାହିକଚ୍ଛପାଃ
ତିମିଙ୍ଗିଲ, ମାଛ, ଘୋଡ଼ାପାଣି, ସାପ, କଉଁଠି ଓ କଚ୍ଛପ,
ଉତ୍ପତନ୍ନିପତତ୍ତାମ୍ଯନ୍ନାନାସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଧତୋର୍ମିଭିଃ
ନାନା ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଥିବା ତରଙ୍ଗରେ ଉଠି, ପଡ଼ି, ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଡ଼େଉଥିଲେ ।
ତ୍ରାସରାସଂ ଚ ଵିପୁଲମଂଭସା ପ୍ଲଵତା ସହ
ବଡ଼ ଜଳରେ ଭାସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଗଲେ ।
ତତସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛରାଜ୍ଜ୍ଵାଲାଃ ଫୂତ୍କୃତାଶେଷ ଭୀଷଣାଃ
ତାପରେ, ସେ ତୀରରୁ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଟିଉଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡପଵନୈଃ ସର୍ଵତଃ ପରିଵର୍ତ୍ତିତମ୍
ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା ।
ପ୍ରଲଯାବ୍ଧେରିଵାତ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵ୍ଯାକୁଲାଂଭସଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଜଳ, ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଇଗଲା ।
ଅସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଦ୍ଧାକୁଲିତଜଲଘୋଷେଣ ଭୂଯସା
ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଜଳର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଆଉ ଅଧିକ ହେଇଗଲା ।
ପରିତୋ ଽସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପରିଵୀତଜଲାଵିଲଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ଜଳକୁ ଘିରି ଏବଂ ମଲିନ କରିଦେଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଂ ପଯୋନିଧିଃ
ରାମଙ୍କୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଭରିଗଲା ।
ଭଯକଂପିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ତତୋ ନଦନଦୀପତିଃ
ଭୟରେ ଗାଁଠି ଗାଁଠି କମ୍ପି ଉଠିଲେ, ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ।
ତତଃ ସ୍ଵରୂପମାସ୍ଥାଯ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ରୂପ ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ଶୋଭିତ।
କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ସାର୍ଵହସ୍ତଃ ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗଵାନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରଚେତା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯାକୃଷ୍ଟଧନୁଷଃ ସ ତସ୍ଯ ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ
ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଧନୁଷ ଟାଣି, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ରକ୍ଷ ମାଂ ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଲ କୃପଯା ଶରଣାଗତମ୍
ଭୃଗୁବଂଶର ସିଂହ, ଦୟା କରି ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ନିର୍ଦେଶେଶାଧି କିଂ କରଵାଣି ଵୈ
ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯେ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରତି ଵରୁଣାଗମନଂ ନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, 'ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଖକୁ ଭରୁଣଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସଂଜହାର ପୁନର୍ଧୀମାନସ୍ତ୍ରଂ ମୃଗୁକୁଲୋଦ୍ଵହଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ମୁନି, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପୁନଃ ହଟାଇଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ବିଗତକ୍ରୋଧସ୍ତମୁଵାଚ ହସନ୍ନିଵ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଇ, ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ସମାଯାତା ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରୌ ନିଵସଂତଂ ସରିତ୍ପତେ
ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ, ତୁମେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରୁ ଆସିଛ।
ଅଧୋ ନିପାତିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଗୋକର୍ଣମୃଷିସେଵିତମ୍
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଭୂମି, ମୁନିମାନେ ପୂଜିଥିବା, ତଳକୁ ପତିତ ହୋଇଛି।
ଅଧାଵନ୍ମାମୁପାଗମ୍ଯ ମୁନଯସ୍ତୀର୍ଥଵାସିନଃ
ତୀର୍ଥରେ ବସୁଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୌଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।