ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମନସା ଶର୍ଵଂ ରାମୋ ମହାଦ୍ଧନୁଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଧନୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାମ ମନରେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଭିମୃଶ୍ଯ ଧନୁଃଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଗୁଣଂ ଭୃଗୁସତ୍ତମଃ
ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଧନୁ, ଯାହାର ତାର ଲଗା ଥିଲା, ସେ ଛୁଇଲେ।
ଜ୍ଯାଘୋଷଃ ଶୁଶ୍ରୁଵେ ତସ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଗତିନିଷ୍ଠୁରଃ
ଧନୁର ତାରର କଠିନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଗଲା।
ତତଃ ସରଭସଂ ରାମଶ୍ଚାପେ କାଲାନଲୋପମମ୍
ତାପରେ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନସ୍ତ୍ରଂ ମହାଘୋରଂ ଭାର୍ଗଵଂ ଵହ୍ନିଦୈଵତମ୍
ସେ ତାହାରେ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଗବ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଅଗ୍ନିଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଛି, ଲଗାଇଲେ।
ତତଶ୍ଚଚାଲ ଵସୁଧା ସଶୈଲଵନକାନନା
ତାପରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ସଂଧିତାସ୍ତ୍ରଂ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନମ୍
ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନିଆଁ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲେ।
ସଦିଗ୍ଦାହଭ୍ରପଟଲୈରଭଵନ୍ସଂଵୃତା ଦିଶଃ
ଧୂଆଁ ଭରିଥିବା ବଦଳର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଆଡ଼କୁ ଢାକି ଗଲା।
ମନ୍ଦରଶ୍ମିରଶୀତାଂଶୁରଭୂତସଂରକ୍ତମଣ୍ଡଲଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ କିରଣ ଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର, ରକ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
କିମେତଦିତି ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଧୂମୋଦ୍ଗାରାତିଭୀଷଣମ୍
ଧୂଆଁ ଉଠିବାର ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଧନୁର୍ଵିକର୍ଷମାଣଂ ତଂ ସ୍ଫୁରଜ୍ଜ୍ଵାଲାଗ୍ରସାଯକମ୍
ସେ ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିଲେ, ତାହାର ତୀରର ଶିରା ଅଗ୍ନିର ଲାଳ ଲହରିରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡମଣ୍ଡଲାଭ୍ଯଂ ତରସ୍ଥିତମ୍
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ବାକା ଆକୃତିକୁ ଶକ୍ତିରେ ଧରି ରଖିଥିଲେ ।
ଵିକୃଷ୍ଟଧନୁଷସ୍ତସ୍ଯ ରୂପମୁଗ୍ରଂ ରଵେରିଵ
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିବା ସେ ରୂପ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ।
କଲ୍ପାନ୍ତାଗ୍ନସମଜ୍ଵାଲାଭୀଷଣଂ ସ୍ଫୁରତୋ ଵପୁଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଏହା କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ଲହରି ପରି ।
ସ୍ଫୁରତ୍କ୍ରୋଧାନଲଜ୍ଵାଲାପରୀତସ୍ଯାତିରୌଦ୍ରତାମ୍
କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଘିରି ଥିବା ସେ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲେ ।
ଵପୁର୍ଵିକୃଷ୍ଟଚାପସ୍ଯ ଭୃକୁଟୀକୁଟିଲାନନମ୍
ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ସେ ଦେହର ଭୃକୁଟି ଭାଙ୍ଗି ଥିବା ମୁହଁ, ଧନୁଷ୍ୟର ଭୟଙ୍କରତାକୁ ମେଳାଉଥିଲା ।
ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଵପୁଷଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ଭଯାତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଅଚିରେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଗଲେ ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିସ୍ଫୁରଦ୍ଧୂମପଟଲୈଃ ଶକଲୀକୃତମ୍
ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଧୂଆଁର ମାସ୍ତିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ଜ୍ଵଲଦସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପ ରିତାପପରାହତଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ ।
ତିମିଙ୍ଗିଲତିମିଗ୍ରାହନକ୍ରମତ୍ସ୍ଯାହିକଚ୍ଛପାଃ
ତିମିଙ୍ଗିଲ, ମାଛ, ଘୋଡ଼ାପାଣି, ସାପ, କଉଁଠି ଓ କଚ୍ଛପ,
ଉତ୍ପତନ୍ନିପତତ୍ତାମ୍ଯନ୍ନାନାସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଧତୋର୍ମିଭିଃ
ନାନା ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଥିବା ତରଙ୍ଗରେ ଉଠି, ପଡ଼ି, ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଡ଼େଉଥିଲେ ।
ତ୍ରାସରାସଂ ଚ ଵିପୁଲମଂଭସା ପ୍ଲଵତା ସହ
ବଡ଼ ଜଳରେ ଭାସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଗଲେ ।
ତତସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛରାଜ୍ଜ୍ଵାଲାଃ ଫୂତ୍କୃତାଶେଷ ଭୀଷଣାଃ
ତାପରେ, ସେ ତୀରରୁ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଟିଉଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡପଵନୈଃ ସର୍ଵତଃ ପରିଵର୍ତ୍ତିତମ୍
ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା ।
ପ୍ରଲଯାବ୍ଧେରିଵାତ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵ୍ଯାକୁଲାଂଭସଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଜଳ, ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଇଗଲା ।
ଅସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଦ୍ଧାକୁଲିତଜଲଘୋଷେଣ ଭୂଯସା
ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଜଳର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଆଉ ଅଧିକ ହେଇଗଲା ।
ପରିତୋ ଽସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପରିଵୀତଜଲାଵିଲଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଲହରି ଜଳକୁ ଘିରି ଏବଂ ମଲିନ କରିଦେଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଂ ପଯୋନିଧିଃ
ରାମଙ୍କୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଭରିଗଲା ।
ଭଯକଂପିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ତତୋ ନଦନଦୀପତିଃ
ଭୟରେ ଗାଁଠି ଗାଁଠି କମ୍ପି ଉଠିଲେ, ନଦୀମାନ୍ୟ ନାୟକ।
ତତଃ ସ୍ଵରୂପମାସ୍ଥାଯ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ତାପରେ ସେ ନିଜ ରୂପ ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ଶୋଭିତ।