ଵିଶୀର୍ଯମାଣଲହରୀଶତଫେନୌଘସୋଭିତମ୍
ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ତରଙ୍ଗର ଶତଗୁଡ଼ିକର ଝାଗ ଏଠାକୁ ସୁନ୍ଦର କରିଥିଲା।
ସଂସେଵ୍ଯମାନସ୍ତରଲୈର୍ଲହରୀକଣଶୀତଲୈଃ
ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗର ଶୀତଳ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ସେବିତ ହେଉଥିଲା।
ଵିଶଶ୍ରମେ ମହାବାହୁର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଚେତସମ୍
ବିଶାଳ ଭୁଜା ଥିବା ନିଜେ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଥକି ଗଲେ।
ମେଘଗଂଭିରଯା ଵାଚା ଵରୁଣଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଘନ ବଦଳ ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ, ସେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵରୂପଧୃଙ୍ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଚେତୋ ଦେହି ଦର୍ଶନମ୍
ଏହିପରି, ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବରୁଣ, ମୋତେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଦିଅ।
ନ ଚଚାଲ ନିଜସ୍ଥାନାନ୍ନୃପ ଧୀରତରସ୍ତ୍ଵଯମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଏକାଉଁ ହେଲେନି, ବହୁତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହିଲେ।
ନ ଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରତିଵାଚ୍ଯଂ ଚ ନାଭ୍ଯଧାତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେନି, ଏବଂ କିଛି ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ କହିଲେନି।
ଅତ୍ଯନ୍ତମିତି କାର୍ଯାର୍ଥୀ ଵିଦୁଷା ସମୁପେକ୍ଷିତମ୍
ଏପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା ରାମଙ୍କୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଗ୍ରହ କଲେ।
ଚୁକୋପ ତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ଏହା ଦେଖି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ନିସ୍ତୋଯମର୍ଣଵଂ କର୍ତୁମିଯେଷ ରୁଷିତୋ ଭୃଶମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଜଳଶୂନ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମନସା ଶର୍ଵଂ ରାମୋ ମହାଦ୍ଧନୁଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଧନୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାମ ମନରେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଭିମୃଶ୍ଯ ଧନୁଃଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଗୁଣଂ ଭୃଗୁସତ୍ତମଃ
ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଧନୁ, ଯାହାର ତାର ଲଗା ଥିଲା, ସେ ଛୁଇଲେ।
ଜ୍ଯାଘୋଷଃ ଶୁଶ୍ରୁଵେ ତସ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଗତିନିଷ୍ଠୁରଃ
ଧନୁର ତାରର କଠିନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଗଲା।
ତତଃ ସରଭସଂ ରାମଶ୍ଚାପେ କାଲାନଲୋପମମ୍
ତାପରେ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନସ୍ତ୍ରଂ ମହାଘୋରଂ ଭାର୍ଗଵଂ ଵହ୍ନିଦୈଵତମ୍
ସେ ତାହାରେ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଗବ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଅଗ୍ନିଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଛି, ଲଗାଇଲେ।
ତତଶ୍ଚଚାଲ ଵସୁଧା ସଶୈଲଵନକାନନା
ତାପରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ସଂଧିତାସ୍ତ୍ରଂ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନମ୍
ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନିଆଁ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲେ।
ସଦିଗ୍ଦାହଭ୍ରପଟଲୈରଭଵନ୍ସଂଵୃତା ଦିଶଃ
ଧୂଆଁ ଭରିଥିବା ବଦଳର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଆଡ଼କୁ ଢାକି ଗଲା।
ମନ୍ଦରଶ୍ମିରଶୀତାଂଶୁରଭୂତସଂରକ୍ତମଣ୍ଡଲଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ କିରଣ ଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର, ରକ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
କିମେତଦିତି ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଧୂମୋଦ୍ଗାରାତିଭୀଷଣମ୍
ଧୂଆଁ ଉଠିବାର ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଧନୁର୍ଵିକର୍ଷମାଣଂ ତଂ ସ୍ଫୁରଜ୍ଜ୍ଵାଲାଗ୍ରସାଯକମ୍
ସେ ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିଲେ, ତାହାର ତୀରର ଶିରା ଅଗ୍ନିର ଲାଳ ଲହରିରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକୋଦଣ୍ଡମଣ୍ଡଲାଭ୍ଯଂ ତରସ୍ଥିତମ୍
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ବାକା ଆକୃତିକୁ ଶକ୍ତିରେ ଧରି ରଖିଥିଲେ ।
ଵିକୃଷ୍ଟଧନୁଷସ୍ତସ୍ଯ ରୂପମୁଗ୍ରଂ ରଵେରିଵ
ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ଟାଣିଥିବା ସେ ରୂପ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ।
କଲ୍ପାନ୍ତାଗ୍ନସମଜ୍ଵାଲାଭୀଷଣଂ ସ୍ଫୁରତୋ ଵପୁଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଏହା କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ଲହରି ପରି ।
ସ୍ଫୁରତ୍କ୍ରୋଧାନଲଜ୍ଵାଲାପରୀତସ୍ଯାତିରୌଦ୍ରତାମ୍
କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଘିରି ଥିବା ସେ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲେ ।
ଵପୁର୍ଵିକୃଷ୍ଟଚାପସ୍ଯ ଭୃକୁଟୀକୁଟିଲାନନମ୍
ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଥିବା ସେ ଦେହର ଭୃକୁଟି ଭାଙ୍ଗି ଥିବା ମୁହଁ, ଧନୁଷ୍ୟର ଭୟଙ୍କରତାକୁ ମେଳାଉଥିଲା ।
ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଵପୁଷଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ଭଯାତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଅଚିରେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଗଲେ ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିସ୍ଫୁରଦ୍ଧୂମପଟଲୈଃ ଶକଲୀକୃତମ୍
ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଧୂଆଁର ମାସ୍ତିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ଜ୍ଵଲଦସ୍ତ୍ରାନଲଜ୍ଵାଲାପ ରିତାପପରାହତଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ ।
ତିମିଙ୍ଗିଲତିମିଗ୍ରାହନକ୍ରମତ୍ସ୍ଯାହିକଚ୍ଛପାଃ
ତିମିଙ୍ଗିଲ, ମାଛ, ଘୋଡ଼ାପାଣି, ସାପ, କଉଁଠି ଓ କଚ୍ଛପ,