ଅଵେହ୍ଯସ୍ମାନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋକର୍ଣନିଲଯାନ୍ମୁନୀନ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ବସୁଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ବୋଲି ଜାଣିବେ।
ସତୀର୍ଥଂ ତନ୍ମହାକ୍ଷେତ୍ରଂ ପତିତଂ ସାଗରାଂଭସି
ସେ ମହାତୀର୍ଥ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ସାଗର ଜଳରେ ଡୁବିଯାଇଛି।
ଉପଲବ୍ଧୁମଭୀପ୍ସାମୋ ଭଵତସ୍ତୁ ନ ସଂଶଯଃ
ଆମେ ଏହାକୁ ପୁନଃ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ; ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ତୁମଶକ୍ଯଂ ତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଽପି ନ କିଞ୍ଚନ
ତେଣୁ, ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିବା ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଵଯଂ ତ୍ଵାମାଗତାଃ ସର୍ଵେ ରାମୈତଦଭିଯାଚିତୁମ୍
ରାମ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମଠାରେ ଏହି ଅନୁରୋଧ ନେଇ ଆସିଛୁ।
ଦାତୁମର୍ହସି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ସମୁତ୍ସାର୍ଯାର୍ମଵୋଦକମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଅପବିତ୍ର ଜଳକୁ ସାଫ କରି ଏହା ଦେବା ଉଚିତ।
କରଣୀଯଂ ଚ ଵଃ କୃତ୍ଯଂ ମଯା ନାତ୍ର ଵିଚାରଣା
ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ରଖିଛ, ସେ କାମ ମୁଁ କରିବି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।
ଶସ୍ତ୍ରସଂଗ୍ରହଣାଚ୍ଛକ୍ଯଂ ମଯାପି ନ ତଦନ୍ଯଥା
ଅସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭଳି କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ତପଃ ସମାସ୍ଥିତଶ୍ଚର୍ତୁ ପ୍ରାଗେଵ ପିତୃ ଶାସନାତ୍
ମୁଁ ଆଗରୁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି।
ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ତପଃ କର୍ତ୍ତୁମିହାନଘାଃ
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ମୁଁ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଛି, ଓ ନିର୍ଦୋଷମାନେ।
କିଙ୍କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମଯାତ୍ରେତି ମମ ଡୋଲାଯତେ ମନଃ
ମୋ ମନ ଏଠାରେ ଭାବୁଛି, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ତନ୍ନଚ୍ଯାଵଯତେ ସତ୍ଯଦ୍ଯଥୋକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା
ଏହା ମୋତେ ସତ୍ୟରୁ ହଟାଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ।
ଧର୍ମ ଏଵ ମହାଂସ୍ତେନ ଚରିତସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ମହା ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଆଚରଣ ସ୍ଥିର ହେବ।
ତମନୁଦ୍ରୁତ୍ଯ ମେଧାଵୀ ଧର୍ମମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କେଵଲମ୍
ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, କେବଳ ଧର୍ମକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆଗେ ବଢିଲେ।
ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଚଚୌ ରାଜନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ସରିତ୍ପତିମ୍
ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ରାଜା, ସେ ନଦୀର ମହାପତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ପରଂ ସରିତାଂ ପତ୍ଯୁସ୍ତୀରଂ ପ୍ରାପ ମହାମନାଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ନଦୀର ମହାପତିଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୀରକୁ ପହଁଚିଲେ।
ଆକରଂ ସର୍ଵରତ୍ନାନାଂ ପୂର୍ଯମାଣମନାରତମ୍
ସେଠା ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନର ଉତ୍ସ ଥିଲା, ଯେଉଁଠା ଅବିରତ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।
ଦୁଷ୍ପାରପାରଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଵିଵିଧଗ୍ରହସଂହତିମ୍
ସେଠା ଅତିବେଶି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରାମାନଙ୍କର ଏକତ୍ରିକରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସମ୍ଭବ।
ଆତ୍ମାନମିଵ ଚାତ୍ମତ୍ଵେ ନ୍ଯକ୍କୃତାଖିଲମୁଦ୍ଧତମ୍
ଏହା ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଆତ୍ମା ପରି, ସମସ୍ତକୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲା, ଉତ୍କଳିତ ଓ ଅଭିମାନୀ।
ଅତ୍ଯର୍ଥଚପଲୋତ୍ତୁଗତରଙ୍ଗଶତମାଲିନମ୍
ଅତ୍ୟଧିକ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଉତ୍ତଳ ତରଙ୍ଗର ଶତଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଵିଶୀର୍ଯମାଣଲହରୀଶତଫେନୌଘସୋଭିତମ୍
ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ତରଙ୍ଗର ଶତଗୁଡ଼ିକର ଝାଗ ଏଠାକୁ ସୁନ୍ଦର କରିଥିଲା।
ସଂସେଵ୍ଯମାନସ୍ତରଲୈର୍ଲହରୀକଣଶୀତଲୈଃ
ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗର ଶୀତଳ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ସେବିତ ହେଉଥିଲା।
ଵିଶଶ୍ରମେ ମହାବାହୁର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଚେତସମ୍
ବିଶାଳ ଭୁଜା ଥିବା ନିଜେ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଥକି ଗଲେ।
ମେଘଗଂଭିରଯା ଵାଚା ଵରୁଣଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଘନ ବଦଳ ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ, ସେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵରୂପଧୃଙ୍ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଚେତୋ ଦେହି ଦର୍ଶନମ୍
ଏହିପରି, ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବରୁଣ, ମୋତେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଦିଅ।
ନ ଚଚାଲ ନିଜସ୍ଥାନାନ୍ନୃପ ଧୀରତରସ୍ତ୍ଵଯମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଏକାଉଁ ହେଲେନି, ବହୁତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହିଲେ।
ନ ଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରତିଵାଚ୍ଯଂ ଚ ନାଭ୍ଯଧାତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେନି, ଏବଂ କିଛି ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ କହିଲେନି।
ଅତ୍ଯନ୍ତମିତି କାର୍ଯାର୍ଥୀ ଵିଦୁଷା ସମୁପେକ୍ଷିତମ୍
ଏପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା ରାମଙ୍କୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଗ୍ରହ କଲେ।
ଚୁକୋପ ତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ଏହା ଦେଖି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ନିସ୍ତୋଯମର୍ଣଵଂ କର୍ତୁମିଯେଷ ରୁଷିତୋ ଭୃଶମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଜଳଶୂନ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।