ଵସଂତି ତସ୍ମିନ୍ଯେ ତେ ହି ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍
ଯେମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜର ଇଚ୍ଛିତ ସଫଳତା ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣିତଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ମିନ୍ଫଲଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ କୋଟିଗୁଣିଆ ଅଧିକ ମିଳେ।
ମହତା ତପସା ଯୁକ୍ତା ମୁନଯସ୍ତନ୍ନିଵାସିନଃ
ସେଠାରେ ଭାରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ମହାମୁନିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵସଂତସ୍ତତ୍ର ତେ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ରହି, ପରସ୍ପର ଆଲୋଚନା କରିଥାନ୍ତି।
ଅଗସ୍ତ୍ଯପୀତତୋଯେ ଽବ୍ଧୌ ପରିତୋ ରାଜନନ୍ଦନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଭୂଭାଗେଷୁ ତଥାନ୍ଯେଷୁ ପୁରଗ୍ରମାକରାଦିଷୁ
ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ, ସହର, ଗାଁ ଓ ଖଣି ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବସିଥିଲେ।
କିମକାର୍ଷୁର୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାସ୍ତନ୍ନିଲଯାସ୍ତତଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପରେ କଣ କରିଥିଲେ?
କେନ ଵାପି ପ୍ରକାରେଣ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନେତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ମେ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, କେଉଁ ଉପାୟରେ କିମ୍ବା କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ଏହା ହେଲା, ମୋତେ କହ।
ଅନୂପେଷୁ ପ୍ରଦେଶେଷୁ ନାଶିତେଷୁ ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଯେଉଁ ଜଳାଭୂମି ଓ ଅଞ୍ଚଳ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଇଥିଲେ,
ତତ୍ରୈଵ ଚାଵସନ୍କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍କେଚିତ୍କ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିନଃ
ସେଠି ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷେତ୍ରବାସୀ କଷ୍ଟ ସହି ବସିଥିଲେ।
ବଭୂଵ ଭୁଵିଧର୍ମାତ୍ମା ଦିଲୀପ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦିଲୀପ ନାମକ ଏକ ମହାନ ଆତ୍ମା ଥିଲେ।
ଵନଂ ଜଗାମ ମେଧାଵୀ ତପସେ ଧୃତମାନସଃ
ସେ ମେଧାବୀ ଜଣେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ମନ ଦୃଢ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ଵିଜିତ୍ଯ ସକଲାନରୀନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଧର୍ମାର୍ଥକୁଶଲଃ ଶ୍ରୀମାନମିତଵିକ୍ରମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ସଂଯମୀ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସ ଚାପି ପାଲଯନ୍ନୁର୍ଵୀଂ ସମ୍ଯଗ୍ଵିହତକଣ୍ଟକାମ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରି, ଭଲ ଭାବେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସ ଶୁଶ୍ରାଵାତ୍ମନଃ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଜାନାଂ ମହୀପତିଃ
ସେ ମହାରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପିତଞ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାତିଦୁଃଖିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ସେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସ ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଵରେ ରାଜ୍ଯଂ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତପସେ ଵନମ୍
ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତପସା ମହାତା ପୂର୍ଵମାଯୁଷେ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ପୂର୍ବେ ଭଳି ଭଳି ତପସ୍ୟା କରି, ସେ କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଗଙ୍ଗାଂ ମହାରାଜ ସମାରାଧ୍ଯ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଶିରସା ଧର୍ତ୍ତୁ ତପସାଽରାଧଯଚ୍ଛିଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ମେରୋର୍ମୂର୍ଧ୍ନସ୍ତତୋ ଗଙ୍ଗାଂ ପତଂ ତୀ ଶିରସାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଗଙ୍ଗା ତଳେ ଆସି, ନିଜକୁ ସଂଯମୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପକାଇଲେ।
ସା ତଚ୍ଛିରଃ ସମାସାଦ୍ଯ ମହାଵେଗପ୍ରଵାହିନୀ
ସେ ଗଙ୍ଗା, ବଡ଼ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ବହି, ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ଚୁଲକୋଦକଵଚ୍ଛଂଭୋର୍ଵିଲୀନାଂ ଶିରସି ପ୍ରଭୋଃ
ଏକ ତିନିକି ପାଣିର ଫୁଲିକା ପରି, ସେ ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ।
ସ ତାଂ ଶର୍ଵପ୍ରସାଦେନ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତୁ ଭୁଵମାଗତାମ୍
ଶର୍ବଙ୍କ କୃପାରେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ଭୂମିକୁ ଆସିଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଲେ।
ସଽନୁଵ୍ରଜନ୍ତୀ ରାଜାନଂ ରାଜର୍ଷେର୍ଯଜତଃ ପଥି
ସେ ଗଙ୍ଗା, ରାଜାଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଯେଉଁଠି ରାଜାର୍ଷି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ।
ସ ତୁ ରାଜଋଷିଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଯଜ୍ଞଵାଟେ ଽଖିଲେ ତଯା
କିନ୍ତୁ ସେ ରାଜାର୍ଷି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପରେ ଗଙ୍ଗା ସହ ଥିଲେ।
ଅତନ୍ଦ୍ରିତୋ ଵର୍ଷଶତଂ ଶୁଶ୍ରୂଷିତଵା ସ ତଂ ପୁନଃ
ସେ ପୁନି ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଅକ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ସୁଚିରଂ ତସ୍ଯନିସୃତା ଜଠରାଦ୍ଯତଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ରହି, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ଜଠରରୁ ବାହାରିଲେ।
ଭଗୀରଥାନୁଗା ଭୂତ୍ଵା ତତ୍ପିତୄଣାମଶେଷତଃ
ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପଛପଛ ଚାଲି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ କଲେ।