ତତ୍ତୀର୍ଥମବ୍ଧେରପତଦ୍ଭାଗେ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମେ
ସାଗର କୂଳର ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଅଂଶରେ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ନିର୍ଵାଣଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଚ ସକଲୈର୍ଦେଵୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଵସତି ଶଙ୍କରଃ
ସେଠାରେ ଦେବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଶଙ୍କର ସଦା ବାସ କରନ୍ତି।
ନୃଣାମାଶୁ ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଵାତେ ଶୁଷ୍କପର୍ଣଵତ୍
ସେଠାରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ପାପ ବଡ଼ ବାତାସରେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ପରି ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ସମୀପେ ଵସମାନୋନାମପି ପୁଂସାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଖରାପ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ନିକଟରେ ରହିଲେ,
ନୃଣାଂ ସଂଜାଯତେ ରାଜନ୍ନାନ୍ଯଥା ତୁ କଥଞ୍ଚନ
ହେ ରାଜନ୍, ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଘଟଣା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟେ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମ୍ରିଯନ୍ତେ ନୃପ ସଦ୍ଯସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ହେ ରାଜନ୍, ସେମାନେ ସତ୍ୱରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
କ୍ଷେତ୍ରାଣାମୁତ୍ତମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥନିକେତନମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ନିବାସସ୍ଥାନ।
ସିଦ୍ଧିକାମା ଵସଂତି ସ୍ମ ମୁନଯସ୍ତତ୍ର କେଚନ
ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରୁଥିବା କିଛି ଋଷି ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ।
ନିଵସଂତ୍ଯଚିରେଣୈଵ ତତ୍ସିଦ୍ଧିଂପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ହି
ଅତି କମ୍ ସମୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଯାନ୍ତି।
ଵସଂତି ତସ୍ମିନ୍ଯେ ତେ ହି ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍
ଯେମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜର ଇଚ୍ଛିତ ସଫଳତା ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣିତଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ମିନ୍ଫଲଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ କୋଟିଗୁଣିଆ ଅଧିକ ମିଳେ।
ମହତା ତପସା ଯୁକ୍ତା ମୁନଯସ୍ତନ୍ନିଵାସିନଃ
ସେଠାରେ ଭାରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ମହାମୁନିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵସଂତସ୍ତତ୍ର ତେ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ରହି, ପରସ୍ପର ଆଲୋଚନା କରିଥାନ୍ତି।
ଅଗସ୍ତ୍ଯପୀତତୋଯେ ଽବ୍ଧୌ ପରିତୋ ରାଜନନ୍ଦନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଭୂଭାଗେଷୁ ତଥାନ୍ଯେଷୁ ପୁରଗ୍ରମାକରାଦିଷୁ
ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ, ସହର, ଗାଁ ଓ ଖଣି ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବସିଥିଲେ।
କିମକାର୍ଷୁର୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାସ୍ତନ୍ନିଲଯାସ୍ତତଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପରେ କଣ କରିଥିଲେ?
କେନ ଵାପି ପ୍ରକାରେଣ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନେତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ମେ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, କେଉଁ ଉପାୟରେ କିମ୍ବା କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ଏହା ହେଲା, ମୋତେ କହ।
ଅନୂପେଷୁ ପ୍ରଦେଶେଷୁ ନାଶିତେଷୁ ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଯେଉଁ ଜଳାଭୂମି ଓ ଅଞ୍ଚଳ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଇଥିଲେ,
ତତ୍ରୈଵ ଚାଵସନ୍କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍କେଚିତ୍କ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିନଃ
ସେଠି ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷେତ୍ରବାସୀ କଷ୍ଟ ସହି ବସିଥିଲେ।
ବଭୂଵ ଭୁଵିଧର୍ମାତ୍ମା ଦିଲୀପ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦିଲୀପ ନାମକ ଏକ ମହାନ ଆତ୍ମା ଥିଲେ।
ଵନଂ ଜଗାମ ମେଧାଵୀ ତପସେ ଧୃତମାନସଃ
ସେ ମେଧାବୀ ଜଣେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ମନ ଦୃଢ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ଵିଜିତ୍ଯ ସକଲାନରୀନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଧର୍ମାର୍ଥକୁଶଲଃ ଶ୍ରୀମାନମିତଵିକ୍ରମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ସଂଯମୀ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସ ଚାପି ପାଲଯନ୍ନୁର୍ଵୀଂ ସମ୍ଯଗ୍ଵିହତକଣ୍ଟକାମ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରି, ଭଲ ଭାବେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସ ଶୁଶ୍ରାଵାତ୍ମନଃ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଜାନାଂ ମହୀପତିଃ
ସେ ମହାରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପିତଞ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାତିଦୁଃଖିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ସେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସ ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଵରେ ରାଜ୍ଯଂ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତପସେ ଵନମ୍
ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତପସା ମହାତା ପୂର୍ଵମାଯୁଷେ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ପୂର୍ବେ ଭଳି ଭଳି ତପସ୍ୟା କରି, ସେ କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଗଙ୍ଗାଂ ମହାରାଜ ସମାରାଧ୍ଯ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।