ଦେଵାସ୍ତପସ୍ଵିନଶ୍ଚୈଵ ବଭୂଵୁର୍ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯା ମଗମଦ୍ରାଜନ୍ଦେଵଲୋକାଦ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସଂଯୋଗବଶତଃ ରାଜା ଦେବଲୋକରୁ ଆଯୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସମ୍ଯକ୍ପୂଜଯାମାସ ଶାସ୍ତ୍ରତଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ରଅନୁସାରେ ସେଉଁଠି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।
ନାରଦୋ ରାଜଶାର୍ଦୂଲମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ନାରଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାଃ ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟା ନୃପସତ୍ତମ
ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
କେନାପ୍ଯ ଲକ୍ଷିତଃ କ୍ଵାପି ନୀତୋ ଵିଧିଵଶାଦ୍ଦିଵି
କିଛି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଲଭନ୍ତ ନ ତେ କ୍ଵାପି ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଚିରାନ୍ନୃପ
ହେ ରାଜା, ବହୁଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ତାଙ୍କର କିଛି ସମ୍ବାଦ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସାଗରାସ୍ତେ ସମାରଭ୍ଯ ପ୍ରଚଖ୍ନୁର୍ଵସୁଧାତଲମ୍
ସାଗରଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ତଳ ଖୋଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସମୀପେ ତସ୍ଯ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଂ କପିଲଂ ଚମହାମୁନିମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାମୁନି କପିଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କପିଲଂ କୋପଯାମାସୁରଶ୍ଵହର୍ତ୍ତାଯମିତ୍ଯଲମ୍
ଘୋଡ଼ା ଚୋରି କରିଛନ୍ତି ଭାବି, ସେମାନେ କପିଳଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଦେଲେ।
ଇନ୍ଧନୀଭୂତଦେହାସ୍ତେ ପୁତ୍ରାଃ ସଂକ୍ଷଯମାଗତାଃ
ତୁମର ପୁଅମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ଆଗୁନିର ଇନ୍ଧନ ହେଇଗଲା, ସେମାନେ ଏବେ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଯତସ୍ତେ ତେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନ ଶୋକଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ସେହିପାଇଁ, ରାଜା, ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନଷ୍ଟଂ ମୃତମତୀତଂ ଚ ନାନୁଶୋଚନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ହରାଇଯାଇଥିବା, ମରିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଗତକାଳର କଥାକୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତୁରଗାନଯନାର୍ଥାଯ ନିଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ନୃପସତ୍ତମ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଘୋଡ଼ା ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
କ୍ଷଣେନ ପଶ୍ଯତାଂ ତେଷାଂ ନାରଦୋ ଽନ୍ତର୍ଦଧେ ମୁନିଃ
ସେମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ମୁନି ନାରଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଦୁଃଖଶୋକପରାତାତ୍ମା ଦଧ୍ଯୌ ଚିରମୁଦାରଧୀଃ
ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭାସିଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ ମନ, ସେ ଉଦାର ଚିନ୍ତକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭାବିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠଃ ପ୍ରାହ ରାଜାନଂ ସାଂତ୍ଵଯନ୍ଦେଶକାଲଵିତ୍
ଯଥାସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜାଣିଥିବା ବସିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ।
ଲଭତେ ହୃଦି ଚେଚ୍ଛୋକଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଧୀର ତଯା ଫଲମ୍
ଯଦି ହୃଦୟରେ ଶୋକ ଆସେ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ।
ମନ୍ଵାନୋ ଽନନ୍ତରଂ କୃତ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସ୍ଯସଂଶଯମ୍
ପରବର୍ତ୍ତୀ କାମ ବିଷୟରେ ଭାବି, ନିଷ୍କନ୍ଧା ଭାବରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଧୃତିଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସମାଲଂବ୍ଯ ତଥେତି ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଧୈର୍ୟ ଓ ସାହସ ଉପରେ ଭରସା ରଖି, ସେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ତ୍ରସଭାମଧ୍ଯେ ଶନୈରିଦମଭାଷତ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପତିତାଃ ପାପକର୍ମାଣୋ ନିରଯେ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ନରକରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଦାଯତ୍ତମଶେଷଂ ମେ ଶ୍ରେଯୋ ଽମୁତ୍ର ପରତ୍ର ଚ
ମୋର ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ତୁରଗାନଯନାର୍ଥାଯ ଯତ୍ନେନ ମହାତାନ୍ଵିତଃ
ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ, ସେ ଘୋଡ଼ା ଆଣିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଆଦାଯ ତୁରଗଂ ଵତ୍ସ ଶୀଘ୍ରମାଗନ୍ତୁମର୍ହସି
ଘୋଡ଼ା ନେଇ, ଶିଶୁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଯଯୌ କପିଲାନ୍ତିକମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କପିଳଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶନୈରିଦମୁଵାଚ ହ
ବିନମ୍ର ଓ ଶିର ନମାଇ, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୋପଂ ଚ ସଂହର କ୍ଷିପ୍ରଂ ଲୋକପ୍ରକ୍ଷଯକାରକମ୍
ତୁମର କ୍ରୋଧ ଶୀଘ୍ର ଦମନ କର, କାରଣ ଏହା ଜଗତର ନାଶ ଆଣେ।
ପ୍ରଶାନ୍ତିମୁପଯାହ୍ଯାଶୁଲୋକାଃ ସଂତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତି ପାଉ, ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଯେ ତ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧାଗ୍ନିନିର୍ଦଗ୍ଧାସ୍ତତ୍ସଂତତିମଵେହି ମାମ୍
ତୁମ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ଯେଉଁମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନେ ମୋର ବଂଶଜ ବୋଲି ଜାଣ।