ଶିଖାଭିରୁର୍ଵୀଶସୁତାନଶେଷତୋ ଦଦାହ ସଦ୍ଯଃ ସୁର ଵିଦ୍ଵିଷସ୍ତାନ୍
ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଦହି ଦେଲେ ।
ସାଗରାଂସ୍ତାନଶେଷେଣ ଭସ୍ମସାଦକରୋତ୍ସ ତାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ କରି ଦେଲେ ।
ଜଜ୍ଵଲୁଃ ସହସା ଦାଵେ ତରଵୋ ନୀରସା ଇଵ
ହଠାତ୍ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଖି ଗଛ ଯେପରି ଦାହିଯାଏ, ସେପରି ଗଛମାନେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲେ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମବୁଵନ୍ଦେଵା ଵିସ୍ମିତା ଋଷିଭିଃ ସହ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ ।
ଦୁରନ୍ତଃ ଖଲୁ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ନରାଣାମସଦାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ଏହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ।
ଯୁଗପଦ୍ଵିଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ସହସୈଵ ତୃଣାଗ୍ନିଵତ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ସମୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯେପରି ତୃଣ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ ।
ଆଜୀଵାନ୍ତମିମେ ହର୍ତୁ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସଂକ୍ଷଯମାଗତାଃ
ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇଥିବା ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଭାଗ୍ୟରେ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ପାଇଛନ୍ତି ।
ଇହ କୃତ୍ଵାଶୁଭଂ କର୍ମ କଃପୁମାନ୍ଵିନ୍ଦତେ ସୁଖମ୍
ଏଠାରେ ଅଶୁଭ କାମ କରି, କେଉଁ ଲୋକ କଦାପି ସୁଖ ପାଇପାରିବ ?
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାଃ ପାପା ନିରଯଂ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦଣ୍ଡରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ପାପୀମାନେ ଅନେକ ଯୁଗ ନରକରେ ରହନ୍ତି ।
ଦୁରତଶ୍ଚ ପରିତ୍ଯାଜ୍ଯମିତରଲ୍ଲୋକନିନ୍ଦିତମ୍
ଯାହାକୁ ଜଗତ ନିନ୍ଦା କରେ, ତାହାକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ ।
ନାଚରେତ୍କସ୍ଯଚିଦ୍ଦ୍ରୋହମନିତ୍ଯଂ ଜୀଵନଂ ଯତଃ
କେଉଁଠି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଜୀବନ ଅତି ଅସ୍ଥିର ।
ସଂସାରଶ୍ଚାତିନିସ୍ସାରସ୍ତତ୍କଥଂ ଵିଶ୍ଵସେଦ୍ବୁଧଃ
ଏହି ସଂସାର ଏତେ ନିରର୍ଥକ ଯେ, ଜ୍ଞାନୀ କେମିତି ଏଥିରେ ଭରସା କରିପାରିବ ?
ମୁନିକ୍ରୋଧେନ୍ଧନୀଭୂତା ଵିନେଶୁଃ ସଗରାତ୍ମଜାଃ
ମୁନିଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିଯାଇଥିଲେ।
ଅଵାପୁର୍ନିରଯଂ ସଦ୍ଯଃ ସାଗରାସ୍ତେ ସ୍ଵକମଭିଃ
ସେହି ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମରେ ସତ୍ୱରେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଲୋକାନଖିଲାନୁଦ୍ଯତୋ ଦଗ୍ଧୁମଞ୍ଜସା
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଂ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିଶମନାର୍ଥିନଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମାଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରଚରିତେସାଗରାଵିନାଶୋ ନାମ ତ୍ରିପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗର ଚରିତ୍ରରେ ସାଗରଙ୍କ ବିନାଶ ନାମକ ତିରପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ନୋ ଚେଦକାଲେ ଲୋକୋ ଽଯଂ ସକଲସ୍ତେନ ଦହ୍ଯତେ
ଯଦି ସମୟରେ ରୋକାଯାଇନଥାନ୍ତା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଏହାରେ ଦହିଯାଇଥାନ୍ତା।
କ୍ଷମସ୍ଵ ସଂହର କ୍ରୋଧଂ ନମସ୍ତେ ଵିପ୍ରପୁଙ୍ଗଵ
ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଛି, ଦୟାକରି ମୁଁକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତୂର୍ଣମେଵ କ୍ଷଯଂ ନିନ୍ଯେ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିମତିଭୈରଵମ୍
ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା।
ଦେଵାସ୍ତପସ୍ଵିନଶ୍ଚୈଵ ବଭୂଵୁର୍ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯା ମଗମଦ୍ରାଜନ୍ଦେଵଲୋକାଦ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସଂଯୋଗବଶତଃ ରାଜା ଦେବଲୋକରୁ ଆଯୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସମ୍ଯକ୍ପୂଜଯାମାସ ଶାସ୍ତ୍ରତଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ରଅନୁସାରେ ସେଉଁଠି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।
ନାରଦୋ ରାଜଶାର୍ଦୂଲମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ନାରଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାଃ ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟା ନୃପସତ୍ତମ
ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
କେନାପ୍ଯ ଲକ୍ଷିତଃ କ୍ଵାପି ନୀତୋ ଵିଧିଵଶାଦ୍ଦିଵି
କିଛି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଲଭନ୍ତ ନ ତେ କ୍ଵାପି ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଚିରାନ୍ନୃପ
ହେ ରାଜା, ବହୁଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ତାଙ୍କର କିଛି ସମ୍ବାଦ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସାଗରାସ୍ତେ ସମାରଭ୍ଯ ପ୍ରଚଖ୍ନୁର୍ଵସୁଧାତଲମ୍
ସାଗରଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ତଳ ଖୋଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସମୀପେ ତସ୍ଯ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଂ କପିଲଂ ଚମହାମୁନିମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାମୁନି କପିଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କପିଲଂ କୋପଯାମାସୁରଶ୍ଵହର୍ତ୍ତାଯମିତ୍ଯଲମ୍
ଘୋଡ଼ା ଚୋରି କରିଛନ୍ତି ଭାବି, ସେମାନେ କପିଳଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଦେଲେ।