ତସ୍ଯ ଚାର୍ଣଵଗଂଭୀରାଦ୍ଵପୁଷଃ କୋପପାଵକଃ
ତାଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଗଭୀର ଦେହରୁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା।
ଶୁଶୁଭେ ଧର୍ଷଣକ୍ରୋଧପରାମର୍ଶଵିଦୀପିତଃ
ଅପମାନ ଓ କ୍ରୋଧର ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା।
ତଦାକ୍ଷିଣୀ କ୍ଷଣଂ ରାଜନ୍ରାଜେତାଂ ସୁଭୃଶାରୁଣେ
ତାପରେ, ରାଜା, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଲାଲ ହେଲା।
ତତୋ ଽପ୍ଯୁଦ୍ଵର୍ତ୍ତମାନାଭ୍ଯାଂ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନୃପନନ୍ଦନାନ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ଉପରକୁ ଘୁରି ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ଯନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହସା ପାଵକାର୍ଚିଷଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ହଠାତ୍ ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଶିଖା ବିସ୍ଫୋରିତ ହେଲା ।
ସଧୂମକଵଲୋଦଗ୍ରାଃ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୌଘମୁଚୋ ମୁହୁଃ
ଧୂଁଆ ଭରିତ ଏହି ଜ୍ୱାଳାଗୁଡିକ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର ଚିଙ୍ଗାରି ଝରାଇଲେ ।
ଵ୍ଯାଲୋଦରୌଗ୍ରକୁହରା ଜ୍ଵାଲା ସ୍ତନ୍ନେତ୍ରନିର୍ଗତାଃ
ସାପର ମୁହଁ ମାନେ ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଚିରା ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ବାହାରିଲା ।
କ୍ରୋଧାଗ୍ନିଃ ସୁମହାରାଜ ଜ୍ଵାଲାଵଵ୍ଯାପ୍ତଦିଗନ୍ତରଃ
ହେ ମହାରାଜ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଲା ।
ଦଗ୍ଧାଂଶ୍ଚକାର ତାନ୍ସର୍ଵାନାଵୃଣ୍ଵାନୋ ନଭସ୍ତଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତିକୁ ମଧ୍ୟ ଆବୃତ କରି ଦେଲେ ।
ମହୀରଜୋଭିଶ୍ଚ ନିତାନ୍ତମୁଦ୍ଧତୈଃ ସମାଵୃତଂ ଲୋକ ମଭୂଦ୍ଭୃଶାତୁରମ୍
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉଡି ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଢାକି ଦେଲା ଏବଂ ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ଶିଖାଭିରୁର୍ଵୀଶସୁତାନଶେଷତୋ ଦଦାହ ସଦ୍ଯଃ ସୁର ଵିଦ୍ଵିଷସ୍ତାନ୍
ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଦହି ଦେଲେ ।
ସାଗରାଂସ୍ତାନଶେଷେଣ ଭସ୍ମସାଦକରୋତ୍ସ ତାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ କରି ଦେଲେ ।
ଜଜ୍ଵଲୁଃ ସହସା ଦାଵେ ତରଵୋ ନୀରସା ଇଵ
ହଠାତ୍ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଖି ଗଛ ଯେପରି ଦାହିଯାଏ, ସେପରି ଗଛମାନେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲେ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମବୁଵନ୍ଦେଵା ଵିସ୍ମିତା ଋଷିଭିଃ ସହ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ ।
ଦୁରନ୍ତଃ ଖଲୁ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ନରାଣାମସଦାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ଏହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ।
ଯୁଗପଦ୍ଵିଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ସହସୈଵ ତୃଣାଗ୍ନିଵତ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ସମୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯେପରି ତୃଣ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ ।
ଆଜୀଵାନ୍ତମିମେ ହର୍ତୁ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସଂକ୍ଷଯମାଗତାଃ
ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇଥିବା ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଭାଗ୍ୟରେ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ପାଇଛନ୍ତି ।
ଇହ କୃତ୍ଵାଶୁଭଂ କର୍ମ କଃପୁମାନ୍ଵିନ୍ଦତେ ସୁଖମ୍
ଏଠାରେ ଅଶୁଭ କାମ କରି, କେଉଁ ଲୋକ କଦାପି ସୁଖ ପାଇପାରିବ ?
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡହତାଃ ପାପା ନିରଯଂ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦଣ୍ଡରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ପାପୀମାନେ ଅନେକ ଯୁଗ ନରକରେ ରହନ୍ତି ।
ଦୁରତଶ୍ଚ ପରିତ୍ଯାଜ୍ଯମିତରଲ୍ଲୋକନିନ୍ଦିତମ୍
ଯାହାକୁ ଜଗତ ନିନ୍ଦା କରେ, ତାହାକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ ।
ନାଚରେତ୍କସ୍ଯଚିଦ୍ଦ୍ରୋହମନିତ୍ଯଂ ଜୀଵନଂ ଯତଃ
କେଉଁଠି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଜୀବନ ଅତି ଅସ୍ଥିର ।
ସଂସାରଶ୍ଚାତିନିସ୍ସାରସ୍ତତ୍କଥଂ ଵିଶ୍ଵସେଦ୍ବୁଧଃ
ଏହି ସଂସାର ଏତେ ନିରର୍ଥକ ଯେ, ଜ୍ଞାନୀ କେମିତି ଏଥିରେ ଭରସା କରିପାରିବ ?
ମୁନିକ୍ରୋଧେନ୍ଧନୀଭୂତା ଵିନେଶୁଃ ସଗରାତ୍ମଜାଃ
ମୁନିଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିଯାଇଥିଲେ।
ଅଵାପୁର୍ନିରଯଂ ସଦ୍ଯଃ ସାଗରାସ୍ତେ ସ୍ଵକମଭିଃ
ସେହି ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମରେ ସତ୍ୱରେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଲୋକାନଖିଲାନୁଦ୍ଯତୋ ଦଗ୍ଧୁମଞ୍ଜସା
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଂ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିଶମନାର୍ଥିନଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମାଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରଚରିତେସାଗରାଵିନାଶୋ ନାମ ତ୍ରିପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗର ଚରିତ୍ରରେ ସାଗରଙ୍କ ବିନାଶ ନାମକ ତିରପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ନୋ ଚେଦକାଲେ ଲୋକୋ ଽଯଂ ସକଲସ୍ତେନ ଦହ୍ଯତେ
ଯଦି ସମୟରେ ରୋକାଯାଇନଥାନ୍ତା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଏହାରେ ଦହିଯାଇଥାନ୍ତା।
କ୍ଷମସ୍ଵ ସଂହର କ୍ରୋଧଂ ନମସ୍ତେ ଵିପ୍ରପୁଙ୍ଗଵ
ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଛି, ଦୟାକରି ମୁଁକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତୂର୍ଣମେଵ କ୍ଷଯଂ ନିନ୍ଯେ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିମତିଭୈରଵମ୍
ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା।