ପ୍ରଯାସ୍ଯଧ୍ଵମଧର୍ମିଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵେ ଽନାଵୃତ୍ତଯେ ପୁନଃ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅଧର୍ମୀ, ପୁଣି ଫେରିବା ନାହିଁ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ।'
ତୁରଗେଣ ଵିନା ସତ୍ଯଂ ନେହାଗ ମନମସ୍ତି ଵଃ
'ଘୋଡ଼ା ଛାଡ଼ି, ଏଠାକୁ ଫେରିବା କେବେ ହେବ ନାହିଁ।'
ଊଚୁର୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽଦ୍ଯାପି ତୁରଗଃ କିଂ ପ୍ରକୁମହ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଘୋଡ଼ା ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଏବେ କଣ କରିବା?'
ନ ଚାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାଜୀ ତଦ୍ଵାର୍ତ୍ତାପି ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଘୋଡ଼ା ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ତାହାର କୌଣସି ସମ୍ବାଦ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳୁନାହିଁ।
ଵିଭଜ୍ଯ ରଵାତ୍ଵା ପାତାଲଂ ଵିଵିଶାମ ତୁରଙ୍ଗମମ୍
'ଭୂମିକୁ ଭାଗ କରି, ଆମେ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।'
ନିଚଖ୍ନୁର୍ଭୂମିମଂବୋଧେସ୍ତଟା ଦାରଭ୍ଯ ସର୍ଵତଃ
ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରୁ ଚାରିପଟେ ଭୂମି ଖୋଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚୁକ୍ରୁଶୁଶ୍ଚାପି ଭୂତାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଷାଂ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖି ଭୂତପ୍ରେତମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଭୂମେର୍ଯୋଜନସାହସ୍ରଂ ଯୋଜଯାମାସୁରଂବୁଧୌ
ସେମାନେ ଭୂମିର ହଜାର ଯୋଜନା ଅଂଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଯୋଗାଇଦେଲେ।
ଚରନ୍ତମଶ୍ଵଂ ପାତାଲେ ଦଦୃଶୁର୍ନୃପନନ୍ଦନାଃ
ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ପାତାଳରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଘୁରୁଚିବା ଦେଖିଲେ।
ସଂତୋଷାଜ୍ଜହସୁଃ କେଚିନ୍ନନୃତୁଶ୍ଚ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
କିଛି ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ, ଅନ୍ୟେମାନେ ଖୁସିରେ ନାଚିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧଂ ପଦ୍ମାସନାସୀନଂ ନାସାଗ୍ରନ୍ଯସ୍ତଲୋଚନମ୍
ଏକ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଏକ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନାକର ଟିପରେ ଅଟକିଥିଲା।
ସ୍ଵତେଜସାଭିସରତା ପରିବୂର୍ଣେନ ସର୍ଵତଃ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚାରିପାଖରୁ ଘିରିଥିଲେ।
ସ୍ଵାନ୍ତପ୍ରକାଶିତାଶେଷଵିଜ୍ଞାନମଯଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ, ତାଙ୍କର ଭିତର ଆଲୋକରେ ସବୁକିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଆରୂଢଯୋଗଂ ଵିଧିଵଦ୍ଧ୍ଯେଯସଂଲୀନମାନସମ୍
ସେ ଯୋଗରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ମନ ଧ୍ୟାନରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲା।
ଵିଲୋକ୍ଯ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଵିମୃଶନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ତତୋ ଽଯମଶ୍ଵହର୍ତ୍ତେତି ସାଗରା କାଲଚୋଦିତାଃ
ତାପରେ ସମୁଦ୍ରବାସୀମାନେ କାଳର ପ୍ରେରଣାରେ କହିଲେ, 'ଏହିଏ ଘୋଡ଼ା ଚୋର।'
ତତସ୍ତଂ ପରିଵାର୍ଯୋଚୁଶ୍ଵୋରୋ ଽଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖି କହିଲେ, 'ଏହିଏ ଚୋର, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ତଂ ପ୍ରାକୃତଵଦାସୀନଂ ତେ ସର୍ଵେ ହତଵୁଦ୍ଧଯଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅବିବେକୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଭଳି ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ମୁନିରଦୀନାତ୍ମା ଧ୍ଯାନଭଙ୍ଗପ୍ରଧର୍ଷିତଃ
ତାପରେ ମୁନି, ଅଦୁଃଖୀ ହୃଦୟରେ, ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗର ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ପ୍ରଚଚାଲ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ଧର୍ଷିତସ୍ତୈର୍ ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ସେ ଦୁର୍ଜୟ ମୁନି, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର ହୋଇ କମ୍ପିଗଲେ।
ତସ୍ଯ ଚାର୍ଣଵଗଂଭୀରାଦ୍ଵପୁଷଃ କୋପପାଵକଃ
ତାଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଗଭୀର ଦେହରୁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା।
ଶୁଶୁଭେ ଧର୍ଷଣକ୍ରୋଧପରାମର୍ଶଵିଦୀପିତଃ
ଅପମାନ ଓ କ୍ରୋଧର ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା।
ତଦାକ୍ଷିଣୀ କ୍ଷଣଂ ରାଜନ୍ରାଜେତାଂ ସୁଭୃଶାରୁଣେ
ତାପରେ, ରାଜା, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଲାଲ ହେଲା।
ତତୋ ଽପ୍ଯୁଦ୍ଵର୍ତ୍ତମାନାଭ୍ଯାଂ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନୃପନନ୍ଦନାନ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ଉପରକୁ ଘୁରି ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ଯନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହସା ପାଵକାର୍ଚିଷଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ହଠାତ୍ ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଶିଖା ବିସ୍ଫୋରିତ ହେଲା ।
ସଧୂମକଵଲୋଦଗ୍ରାଃ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୌଘମୁଚୋ ମୁହୁଃ
ଧୂଁଆ ଭରିତ ଏହି ଜ୍ୱାଳାଗୁଡିକ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର ଚିଙ୍ଗାରି ଝରାଇଲେ ।
ଵ୍ଯାଲୋଦରୌଗ୍ରକୁହରା ଜ୍ଵାଲା ସ୍ତନ୍ନେତ୍ରନିର୍ଗତାଃ
ସାପର ମୁହଁ ମାନେ ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଚିରା ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ବାହାରିଲା ।
କ୍ରୋଧାଗ୍ନିଃ ସୁମହାରାଜ ଜ୍ଵାଲାଵଵ୍ଯାପ୍ତଦିଗନ୍ତରଃ
ହେ ମହାରାଜ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଲା ।
ଦଗ୍ଧାଂଶ୍ଚକାର ତାନ୍ସର୍ଵାନାଵୃଣ୍ଵାନୋ ନଭସ୍ତଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତିକୁ ମଧ୍ୟ ଆବୃତ କରି ଦେଲେ ।
ମହୀରଜୋଭିଶ୍ଚ ନିତାନ୍ତମୁଦ୍ଧତୈଃ ସମାଵୃତଂ ଲୋକ ମଭୂଦ୍ଭୃଶାତୁରମ୍
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉଡି ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଢାକି ଦେଲା ଏବଂ ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।