ଉପଦ୍ରୁତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂସାଗରୈଃ ସଂପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ହୋଇ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି।
ଵିଷ୍ଣୋରଂଶେନ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଵରୂପୀ ଭୁଵି ସଂସ୍ଥିତଃ
ପୃଥିବୀରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୂପେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ତେ ଧୃତୋ ଦେହୋ ନ ତୁ ତ୍ଵଂ ତପତାଂ ଵରଃ
ତୁମ ଦେହ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହି ଦେହ ତୁମେ ନୁହଁ, ତୁମେ ତ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵିଧାତୁଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭଵାଞ୍ଛକ୍ରୋତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପରିତ୍ରାତା ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ଵିନିଵର୍ତ୍ତଯ ଚାପଦମ୍
ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ, ଏହି ବିପଦକୁ ଦୂର କର।
ସାଗରୈର୍ଦହ୍ଯମାନାନାଂ ଲୋକତ୍ରଯନିଵାସିନାମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଉଛନ୍ତି,
ତ୍ରାତୁମର୍ହସି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନସ୍ମାଂଶ୍ଚ ସୁଵ୍ରତ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶୁଭଚରିତ୍ର, ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସକଲୈର୍ଦେଵୈରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ନଯନେ ଶନୈଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନୟନ ଖୋଲିଲେ।
ସ୍ଵକର୍ମଣୈଵ ନିର୍ଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସାଗରାଃ
ସାଗରମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇ ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଅହଂ ତୁ କାରଣଂ ତେଷାଂ ଵିନାଶାଯ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ମୁଁ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଂସର କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର।
ମମ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ଵିପ୍ଲୁଷ୍ଟାଃ ସାଗରାଃ ପାପଚେତସଃ
ମୋର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ, ଅପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ସାଗରମାନେ ଦହିଯାଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଗତଜ୍ଵରା ଦେଵା ଲୋକାଶ୍ଚୈଵାକୁତୋଭଯାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଏହି ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ତଦ୍ଯୂଯଂ ନିର୍ଭଯା ଭୂତ୍ଵା ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି
ଏବେ ସମସ୍ତେ ଭୟହୀନ ହୋଇ, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯାଅ।
କପିଲେନୈଵମୁକ୍ତାସ୍ତେ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ସଵାସଵାଃ
କପିଳଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ସଗରଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ସଗର ଥିଲେ,
ଆହୃତ୍ଯ ସର୍ଵସଂଭାରାନ୍ଵସିଷ୍ଠାନୁମତେ ତଦା
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଏକଠା କରି,
ଦୀକ୍ଷାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନୃପତିର୍ହଯସଂଚାରଣାଯ ଵୈ
ରାଜା ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ନେଲେ।
ସଂଚାରଯିତ୍ଵା ତୁରଗଂ ପରୀତ୍ଯ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଘୋଡ଼ାକୁ ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଘୁରାଇ ଦେଇ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ତତସ୍ତେ ପିତୁରାଦେଶାତ୍ତମାଦାଯ ତୁରଙ୍ଗମମ୍
ତାପରେ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଲେ।
ଵିଧିଚୋଦନଯୈଵାଶ୍ଵଃ ସ ଭୂମୌ ପରିଵର୍ତିତତଃ
ବିଧିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେଇ ଘୋଡ଼ାକୁ ଭୂମି ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଇଯିବା ହେଲା।
ପୃଥିଵୀଭୂଭୁଜା ତେନ ପୂର୍ଵମେଵ ଵିନିର୍ଜିତା
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଜିତି ନିଆଯାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ରାଜତନଯା ନିସ୍ତୋଯେ ଲଵଣାଂବୁଧୌ
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଅପାର କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୂତଲେ ଵିଵିଶୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପରିଵାର୍ଯ ତୁରଙ୍ଗମମ୍
ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଘୋଡ଼ାକୁ ଘେରି, ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉଵୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରଵରିତେ ଽଶ୍ଵମୋଚନଂ ନାମ ଦ୍ଵିପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉବୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗରଙ୍କ କଥାରେ, 'ଅଶ୍ୱମୋଚନ' ନାମକ ବାଉନ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଜହାରଂ ତୁରଗଂ ଵାଯୁସ୍ତତ୍କ୍ଷଣେନ ରସାତଲମ୍
ଏହି ସମୟରେ ବାୟୁ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରି, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାକୁ ପାତାଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅନଯତ୍ତତ୍ପଥା ରାଜନ୍କପିଲସ୍ଯାନ୍ତିକଂ ମୁନେଃ
ସେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏହି ପଥରେ ନେଇ, ରାଜା, କପିଳ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚାଇଲେ।
ପରୀତ୍ଯ ଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ପ୍ରମାର୍ଗନ୍ତସ୍ତୁରଗମମ୍
ସମସ୍ତ ଭୂମି ଘୁଞ୍ଚି, ଘୋଡ଼ାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଯଜ୍ଞପଶୁଂ ଦୁଃଖଂ ମହଦଵାପ୍ନୁଵନ୍
ଯଜ୍ଞର ପଶୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପିତରଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।
ରକ୍ଷ୍ଯମାଣୋ ଽପି ପଶ୍ଯଦ୍ଭିଃ କେନାପି ତୁରଗୋ ହୃତଃ
ଘୋଡ଼ାକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉଥିଲା, ଦେଖିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କେହି ତାହାକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।