କ୍ଷଣମନ୍ତର୍ମନା ଭୂତ୍ଵା ଜଗାଦ ସୁରସତ୍ତମଃ
କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମା କଥା କହିଲେ।
ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯଚିରେମୈଵ ସାଗରା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସାଗରମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରମନ୍ଯତ୍ତୁ ସ ଏଵ ସକଲେଶିତା
କେବଳ ଏକ ଦେଖାଦେଖି କାରଣ ହେବ; ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିରଧୁନା ତତ୍କର୍ତ୍ତଵ୍ଯମତଂ ଦ୍ରିତୈଃ
ଏବେ ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା କର।
ଜାତୋ ଜଗଦ୍ଧିତାର୍ଥାଯ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରପ୍ରଵରୋ ଭୁଵି
ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯନ୍ନାସ୍ତେ ଽଧୁନାଂଽଭୋଧାଵେକାନ୍ତେ ତତ୍ର କୁତ୍ର ଚିତ୍
ସେ ଏବେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ କୌଣସି ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି।
ଧ୍ଯାନାଵ ସାନମିଚ୍ଛନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ତଦୁପହ୍ଵରେ
ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ସମୟରେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେଠାରେ ରୁହ।
ନତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଵଦିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ସ ଵଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ କଥା କହିବ; ସେ ତୁମମାନଙ୍କର ଭଲ କରିବେ।
କୁରୁଧ୍ଵଂ ଚ ତଥା ଯୂଯଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଵିବୁଧୋତ୍ତମାଃ
ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କର।
ଗତ୍ଵା ତଂ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଟଂ ତେ କୃତାଞ୍ଜଲଯୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍
ସେମାନେ ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ।
ଉପଦ୍ରୁତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂସାଗରୈଃ ସଂପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ହୋଇ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି।
ଵିଷ୍ଣୋରଂଶେନ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଵରୂପୀ ଭୁଵି ସଂସ୍ଥିତଃ
ପୃଥିବୀରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୂପେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ତେ ଧୃତୋ ଦେହୋ ନ ତୁ ତ୍ଵଂ ତପତାଂ ଵରଃ
ତୁମ ଦେହ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହି ଦେହ ତୁମେ ନୁହଁ, ତୁମେ ତ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵିଧାତୁଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭଵାଞ୍ଛକ୍ରୋତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପରିତ୍ରାତା ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ଵିନିଵର୍ତ୍ତଯ ଚାପଦମ୍
ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ, ଏହି ବିପଦକୁ ଦୂର କର।
ସାଗରୈର୍ଦହ୍ଯମାନାନାଂ ଲୋକତ୍ରଯନିଵାସିନାମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଉଛନ୍ତି,
ତ୍ରାତୁମର୍ହସି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନସ୍ମାଂଶ୍ଚ ସୁଵ୍ରତ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶୁଭଚରିତ୍ର, ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସକଲୈର୍ଦେଵୈରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ନଯନେ ଶନୈଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନୟନ ଖୋଲିଲେ।
ସ୍ଵକର୍ମଣୈଵ ନିର୍ଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସାଗରାଃ
ସାଗରମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇ ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଅହଂ ତୁ କାରଣଂ ତେଷାଂ ଵିନାଶାଯ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ମୁଁ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଂସର କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର।
ମମ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ଵିପ୍ଲୁଷ୍ଟାଃ ସାଗରାଃ ପାପଚେତସଃ
ମୋର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ, ଅପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ସାଗରମାନେ ଦହିଯାଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଗତଜ୍ଵରା ଦେଵା ଲୋକାଶ୍ଚୈଵାକୁତୋଭଯାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଏହି ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ତଦ୍ଯୂଯଂ ନିର୍ଭଯା ଭୂତ୍ଵା ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି
ଏବେ ସମସ୍ତେ ଭୟହୀନ ହୋଇ, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯାଅ।
କପିଲେନୈଵମୁକ୍ତାସ୍ତେ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ସଵାସଵାଃ
କପିଳଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ସଗରଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ସଗର ଥିଲେ,
ଆହୃତ୍ଯ ସର୍ଵସଂଭାରାନ୍ଵସିଷ୍ଠାନୁମତେ ତଦା
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଏକଠା କରି,
ଦୀକ୍ଷାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନୃପତିର୍ହଯସଂଚାରଣାଯ ଵୈ
ରାଜା ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ନେଲେ।
ସଂଚାରଯିତ୍ଵା ତୁରଗଂ ପରୀତ୍ଯ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଘୋଡ଼ାକୁ ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଘୁରାଇ ଦେଇ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ତତସ୍ତେ ପିତୁରାଦେଶାତ୍ତମାଦାଯ ତୁରଙ୍ଗମମ୍
ତାପରେ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଲେ।
ଵିଧିଚୋଦନଯୈଵାଶ୍ଵଃ ସ ଭୂମୌ ପରିଵର୍ତିତତଃ
ବିଧିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେଇ ଘୋଡ଼ାକୁ ଭୂମି ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଇଯିବା ହେଲା।