ଵରଯାମାସ ତନଯଂ ପୁତ୍ରାନନ୍ଯାସ୍ତଥା ପରା
ଏକ ରାନୀ ପୁଅ ଚାହିଲେ, ଅନ୍ୟ ରାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଇଚ୍ଛା କଲେ ।
ସଭାର୍ଯାମନୁମାନ୍ଯୈନଂ ଵିସସର୍ଜ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି
ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ସେ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵେଗେନ ସପ୍ରିଯଃ ପ୍ରଯଯୌ ପୁରୀମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ରଥରେ ଚଢି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଆନନ୍ଦିତଃ ପୌରଜନୈ ରେମେ ପରମଯା ମୁଦା
ନଗରବାସୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ସେ ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।
ରାଜ୍ଞେ ପ୍ରାଵୋଚତାଂ ଗର୍ଭଂ ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତେ
ସେମାନେ ପରମ ଖୁସି ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ ହେବାର ଖବର ଦେଲେ ।
ସହ ସଂତୋଷସଂପତ୍ତ୍ଯା ପିତ୍ରୋଃ ପୌରଜନସ୍ଯ ଚ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ପିତାମାତା ଓ ନଗରବାସୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଅସୂଯତାଗ୍ନିଗର୍ଭାଭଂ କୁମାରମମିତଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଜଣେ ପୁଅଁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜ ଓ ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।
ଅସମଞ୍ଚସ ଇତ୍ଯେଵ ନାମ ତସ୍ଯା କରୋନ୍ନୃପଃ
ରାଜା ସେଇ ପୁଅଁର ନାମ ଅସମାଞ୍ଜସ ରଖିଲେ।
ସଂପ୍ରସୂତଂ ତୁ ତଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜାକରୋନ୍ମନଃ
ସେଇ ପୁଅଁ ଜନ୍ମ ହୋଇ ବାଦ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ ସଂଭାଵିତୋ ରାଜ୍ଞା ତମୁଵାଚ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ରାଜା ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ଷଷ୍ଟିସାହସ୍ରବୀଜଭୂତୋ ଯତସ୍ତଵ
ତୁମେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁଅଁଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ ହେବ।
ନିଃକ୍ଷିପ୍ଯ ସପିଧାନେଷୁ ରକ୍ଷଣୀଯଂ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭଲଭାବେ ରକ୍ଷା କର।
ଯଥୋକ୍ତସଂଖ୍ଯା ପତ୍ରାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯେପରି ଗଣନା କହାଯାଇଛି, ସେପରି ହେବ ନିଶ୍ଚିତ, କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ତେ ଷଷ୍ଟିସାହସ୍ରଂ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଜାଯତେ ନୃପ
ଏଭଳି, ରାଜା, ତୁମ ପାଖରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁଅଁ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ରାଜା ଚ ତତ୍ତଥା ଚକ୍ରେ ଯଥୌର୍ଵେଣ ସମୀରିତମ୍
ଉର୍ବ୍ବା କହିଥିବାପରି, ରାଜା ସେଇପରି କରିଥିଲେ।
ଭିତ୍ତ୍ଵାଭିତ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଜଜ୍ଞୁଃ ସହସୈଵାନୁଵାସରମ୍
ଭାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନିପୁନି ଭାଙ୍ଗି, ସେମାନେ ଦିନ ପରେ ଦିନ ହଠାତ୍ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଵଵୃଧୁଃ ସଂଘଶୋ ରାଜନ୍ଷଷ୍ଟିସାହସ୍ରସଂଖ୍ଯାଯା
ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ବଢ଼ିଲେ, ରାଜା, ଏହାର ସଂଖ୍ୟା ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଥିଲା।
ବଭୂଵୁସ୍ତେ ଦୁରାଧର୍ଷାଃ କ୍ରୂରାତ୍ମାନୋ ଵିଶେଷତଃ
ସେମାନେ ଅପରାଜେୟ ଓ ବିଶେଷ କ୍ରୂର ସ୍ଵଭାବର ହେଲେ।
କେଶିନୀତନଯଂ ତ୍ଵେକଂ ବହୁମାନ ସୁତଂ ପ୍ରିଯମ୍
କିନ୍ତୁ କେଶିନୀ ଜଣେ ପୁଅଁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ବହୁମାନିତ ଓ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ସଚାପ୍ଯାନନ୍ଦଯାମାସ ସ୍ଵଗୁଣୈଃ ସୁହୃଦୋ ଽଖିଲାନ୍
ସେ ନିଜ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ।
ଅଜାଯତ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନଂଶୁମାନିତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏକ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୁଅଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଅଂଶୁମାନ୍ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପ୍ରୀଣଯାମାସ ସୁତ୍ଦୃଦଃ ସ୍ଵପିତାମହମେଵ ଚ
ସେ ନିଜ ଦୃଢତାରେ ପିତା ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଆଵିଷ୍ଟୋ ନଷ୍ଟଚେଷ୍ଟୋ ଽଭୂତ୍ସ ପିଶାଚେନ କେନ ଚିତ୍
କେତେକ ପିଶାଚ ତାଙ୍କୁ ଆବିଷ୍ଟ କରି, ସମସ୍ତ କାମ ଅବରୋଧ କରିଦେଇଥିଲା।
କସ୍ଯାଚିଦ୍ଵିଷଯେ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଭୂତଧନଧାନ୍ଯଵାନ୍
କେତେକ ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅପାର ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗ୍ରହୀତୁମାରେଭେ ଵଣିଗ୍ଲୋଭଵରିପ୍ଲୁତଃ
ଦେଖିବା ପରେ, ବ୍ୟାପାରୀ ଲୋଭରେ ଭରି ଏହାକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କ୍ଷୁଧିତୋ ଽହଂ ଚିରାଦସ୍ମିନ୍ନିଵସନ୍ନିଧିପାଲକଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ବହୁଦିନ ଧନର ରକ୍ଷା କରୁଥିଲି, ଏବେ ମୁଁ ଖାଲି ଭୋକା।
କାମତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ନିଧିମେନଂ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏହି ଧନକୁ ନେଇପାର।
ଆଦତ୍ତ ଚ ନିଧିଂ ତଂ ତୁ ପିଶାଚେନାନୁମୋଦିତଃ
ପିଶାଚର ସମ୍ମତିରେ ସେ ଏହି ଧନକୁ ନେଇଲେ।
ପ୍ରତିଶ୍ରୁତାପ୍ରଦାନୋତ୍ଥରୋଷଂ ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧେ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଏକ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଭଙ୍ଗ ହେଲାରୁ ଆସୁଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଅପନୀତଧନଃ ସୋ ଽପି ମମାର ଵ୍ଯଥିତଃ କ୍ଷୁଧା
ଧନ ହରାଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ଭୋକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମରିଗଲେ।