ଯସ୍ଯ ମେ ତ୍ଵମନୁଧ୍ଯାତା ଶମଂ ଭାର୍ଗଵସତ୍ତମଃ
ଭାର୍ଗବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ସେଇ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଅ।
ସୋ ଽହଂ କଥମଶକ୍ତଃ ସ୍ଯାଂ ସକଲାରିଵିନିଗ୍ରହେ
ତେବେ, ମୁଁ କିପରି ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ଅଶକ୍ତ ହେବି?
ନ ହ୍ଯନ୍ଯମଭିଜାନାମି ତ୍ଵାମୃତେ ପିତରଂ ଚ ମେ
ତୁମେ ଓ ମୋ ବାପା ବ୍ୟତୀତ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣେନି।
ଵିଜିତା ଯଦନୁସ୍ମୃତ୍ଯା ଶକ୍ତିଃ ସା ତପସସ୍ତଵ
ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ମିଳିଯାଏ।
ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସଂହର୍ତ୍ତୁମପି ଚ ଶକ୍ନୋଷ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ସଂହାର କରିବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇହ ତସ୍ଯୈକଦେଶୋ ଽପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦଃ
ଏଠାରେ ତାହାର କେବଳ ଏକ ଅଂଶ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ପିବତ୍ଯଂଭଃ ଶନୈର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଃଶଙ୍କଂ ତେ ତପୋଵନେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ତପୋବନରେ ହରିଣ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶାନ୍ତିରେ ପାଣି ପିଏ।
କରୋତି ମୃଗଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରେ ଗଣ୍ଡକଣ୍ଡୂଯନଂ ରୁରୁଃ
ରୁରୁ ମୃଗ ତାହାର ଶିଂଗ ଦ୍ୱାରା ଗାଳ ଚୁଲେଇଥାଏ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରୀ ତ୍ଵତ୍ତପସାଵାସେ ସୈଵ ପୁଷ୍ଣାତି ତଚ୍ଛିଶୂନ୍
ତୁମ ତପସ୍ୟାର ସ୍ଥାନରେ ବାଘିଣୀ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଶିଶୁମାନେକୁ ପାଳନ କରେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଽନୁସରନ୍ତୌ ତ୍ଵଦ୍ଭଯାଦେକତ୍ର ତିଷ୍ଠତଃ
ତୁମ ଭୟରେ ସେମାନେ ଏକଠି ରହି, ଏକାଏକି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଏକାଅପରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵୃକସୂକରଶାର୍ଦୂଲଶରଭର୍କ୍ଷପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ
ଏଠାରେ ବଘୁ, ଶୁଅର, ବାଘ, ଶରଭ, ଭାଲୁ ଓ ବାନରମାନେ—
ଵନେ ଽତ୍ର ସହଜଂ ଵୈରଂ ହିତ୍ଵା ମୈତ୍ରୀମୁପାଗତାଃ
ଏଇ ଅରଣ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ମିଳିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନ କ୍ଵାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵାମୃତେ ଭୁଵି ଦୁର୍ଲଭା
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୃଥିବୀରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନି।
ରିପୁଭିଃ ସହ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ସମୁପାଗତଃ
ଦ୍ୱିଜମାନ୍ୟ ଋଷି, ମୁଁ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଭ କରିଛି।
ତ୍ଵଯୋପଦିଷ୍ଟମାର୍ଗେଣ ସମ୍ଯଗ୍ରାଜ୍ଯମପାଲଯମ୍
ତୁମେ ଯେପରି ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଥିଲ, ସେଇପରି ଭଳିଭାବେ ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛି।
ଭଵଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷା ସଂଜାତା ସାପେକ୍ଷା ଭୃଗୁପୁଙ୍ଗଵ
ଭୃଗୁମାନ୍ୟ, ମୋ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ଆଶା ଉପଜିଛି।
ପିତୃପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ସହ ସଂରକ୍ଷଣଂ ଭୁଵଃ
ପିତୃ ପିଣ୍ଡ ଦେଇବା ସହିତ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିଛି।
ନାନଯୋ ଽପହର୍ତ୍ତାଂ ଲୋକଂଽସ୍ମିନ୍ ମମେତି ତ୍ଵାମୁପାଗତଃ
ଏହି ସଂସାରକୁ ମୋଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ ବୋଲି ଭାବି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଉଵାଚ ଭଗଵାନୌର୍ଵଃ ସନିଦେଶମିଦଂ ଵଚଃ
ଭଗବାନ ଔର୍ବ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି ତତୋ ଽଭୀଷ୍ଟଂ ଭଵାନ୍ନାତ୍ର ଵିଚାରମା
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇପାରିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ପତ୍ନୀଭ୍ଯାଂ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚିରଂ ତଦା
ତାପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ସେ ନିଜ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ ।
ମୁନେରତନୁତାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଵିନଯାଚାରଭକ୍ତିଭିଃ
ବିନୟ, ଭଲ ଆଚରଣ ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଲାଗିଲେ ।
ରାଜପତ୍ନ୍ଯୌ ସମାହୂଯ ଇଦଂ ଵଚନମ ବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନୋଁକୁ ଡାକି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଦାସ୍ଯାମି ତଂ ନ ସଂଦେହୋ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ଏହା ଦେବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ଏହା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ।
ଊଚତୁର୍ଭଗଵାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍କାମଯାଵେତି ସାଦରମ୍
ଭଗବାନ ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ, 'ପୁଅ ଆଶା କର ।'
ରାଜ୍ଞଶ୍ଚପ୍ରିଯକାମେନ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ଽଯମୀପ୍ସିତଃ
ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରେମରୁ, ଏହି ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦିଆଯାଇଛି ।
ଭଵେତାଂ ଧ୍ରୁଵମନ୍ଯଚ୍ଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵଚନଂ ମମ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବେ, ଏବଂ ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ ।
ତଥାପି ତସ୍ଯ କଲ୍ପାନ୍ତଂ ସଂଭୂତିଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତଥାପି, ଏହି ଯୁଗର ଶେଷରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ ।
ଅକୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯଚିରାଦିଵ
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ ।
ଅଭୀପ୍ସିତଂ ତୁ ଯଦ୍ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ତତ୍ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତାମ୍
ଯଦି ସେ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତେବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କହିଦିଅ ।