ସଂଚରତ୍କିନ୍ନରୀଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵିରାଜଦ୍ଵନଗହ୍ଵରମ୍
ଘନ ଅରଣ୍ୟ ଭିତରେ ଘୁରୁଥିବା କିନ୍ନରୀ ଦମ୍ପତିମାନେ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।
ସୁସ୍ଵରୈରାଵୃତୋପାନ୍ତୈଃ ସରୋଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛିଥିବା ଝିଲିମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଶନୈଃ ପରିଵହନ୍ମନ୍ଦମାରୁତାପୂର୍ଣଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଯିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧୁର ପବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଗଚ୍ଛନ୍ରଥେନାଥ ନୃପଃ ପ୍ରହର୍ଷଂ ପରମଂ ଯଯୌ
ରଥରେ ବସି ରାଜା ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା।
ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵାହାଦଵରୁରୋହ ଵୈ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣୀ ରାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜା ଗାଡ଼ିରୁ ଅବତରିଲେ।
ଆସସାଦାଶ୍ରମୋପାନ୍ତଂ ମହର୍ଷେର୍ଭାଵିତାତ୍ମନଃ
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳି ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୁନିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିନୀତାତ୍ମା ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ତଦା
ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ବିନମ୍ର ମନେ ସେ ଆଶ୍ରମ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନନାମ ଶିରସା ରାଜା ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ମୁଦା
ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣୀ ସହ ଖୁସି ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଉପଵିଶେତି ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୈ ସହ ତାଭ୍ଯାଂ ସମାଦିଶତ୍
ସେଠାରେ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣୀକୁ ବସିବାକୁ କହିଲେ।
ଆତିଥ୍ଯେନ ଚ ଵନ୍ଯେନ ସଭାର୍ଯଂ ତମତୋଷଯତ୍
ବନର ଅତିଥି ସତ୍କାର ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ରାଜାନମବ୍ରଵୀଦୌର୍ଵଃ ଶନୈର୍ମୃଦ୍ଵକ୍ଷରଂ ଵଚଃ
ଔର୍ବ ମୁନି ମୃଦୁ ଓ ସାଧା ଭାଷାରେ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଅପିଧର୍ମେଣ ସକଲାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵଂ ପରିରକ୍ଷସି
ତୁମେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ କି ନାହିଁ?
ଫଲନ୍ତି ହି ଗୁଣାସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଚୋଦିତାଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଭଲ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଗୁଣମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ଫଳିଥାଏ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ସକଲଂ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଧର୍ମେଣ ରକ୍ଷ୍ଯତେ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ନୀତିରେ ରହି ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ନ ତଂ ରକ୍ଷତି କିଂ ଧର୍ମଃ ସ୍ଵଯଂ ଯେନାଭିରକ୍ଷିତଃ
ଯିଏ ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କାହାକୁ ନୀତି ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ସବଲୋନଗରୀଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କୃତଦାରୋ ଭଵାନିତି
ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।
ଭଵନ୍ତି ସୁଖିନୋ ନୂନଂ ତେନୈଵେହ ପରତ୍ର ଚ
ଏପରି ଲୋକେ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ରାଜନ୍ସମାଯାତୋ ଽସି ମେ ଵଦ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଆସିଛ, ମୋତେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାହ ତଂ ମଧୁରଂ ଵଚଃ
ଞଞ୍ଜଳି ମୁହଁରେ ଧରି ସେ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରସ୍ଯୌର୍ଵାଶ୍ରମଗମନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ 'ସଗରଙ୍କ ଔର୍ବ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା' ନାମକ ପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଯସ୍ଯ ମେ ତ୍ଵମନୁଧ୍ଯାତା ଶମଂ ଭାର୍ଗଵସତ୍ତମଃ
ଭାର୍ଗବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ସେଇ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଅ।
ସୋ ଽହଂ କଥମଶକ୍ତଃ ସ୍ଯାଂ ସକଲାରିଵିନିଗ୍ରହେ
ତେବେ, ମୁଁ କିପରି ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ଅଶକ୍ତ ହେବି?
ନ ହ୍ଯନ୍ଯମଭିଜାନାମି ତ୍ଵାମୃତେ ପିତରଂ ଚ ମେ
ତୁମେ ଓ ମୋ ବାପା ବ୍ୟତୀତ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣେନି।
ଵିଜିତା ଯଦନୁସ୍ମୃତ୍ଯା ଶକ୍ତିଃ ସା ତପସସ୍ତଵ
ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ମିଳିଯାଏ।
ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସଂହର୍ତ୍ତୁମପି ଚ ଶକ୍ନୋଷ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ସଂହାର କରିବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇହ ତସ୍ଯୈକଦେଶୋ ଽପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦଃ
ଏଠାରେ ତାହାର କେବଳ ଏକ ଅଂଶ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ପିବତ୍ଯଂଭଃ ଶନୈର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଃଶଙ୍କଂ ତେ ତପୋଵନେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ତପୋବନରେ ହରିଣ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶାନ୍ତିରେ ପାଣି ପିଏ।
କରୋତି ମୃଗଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରେ ଗଣ୍ଡକଣ୍ଡୂଯନଂ ରୁରୁଃ
ରୁରୁ ମୃଗ ତାହାର ଶିଂଗ ଦ୍ୱାରା ଗାଳ ଚୁଲେଇଥାଏ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରୀ ତ୍ଵତ୍ତପସାଵାସେ ସୈଵ ପୁଷ୍ଣାତି ତଚ୍ଛିଶୂନ୍
ତୁମ ତପସ୍ୟାର ସ୍ଥାନରେ ବାଘିଣୀ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଶିଶୁମାନେକୁ ପାଳନ କରେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଽନୁସରନ୍ତୌ ତ୍ଵଦ୍ଭଯାଦେକତ୍ର ତିଷ୍ଠତଃ
ତୁମ ଭୟରେ ସେମାନେ ଏକଠି ରହି, ଏକାଏକି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଏକାଅପରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।