ଅନନ୍ଯଶାସନାମୁର୍ଵୀମନ୍ଵଶାସଦରିନ୍ଦମଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା ସେ ରାଜା ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ନ ଚାପପାତ ମୁତ୍ ପୁତ୍ରମୁଖାଲୋକନଜୃଂଭିତା
ପୁଅ ନଥିବା ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ କେହି ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଅହୋ କଷ୍ଟମପୁତ୍ରୋ ଽହମସ୍ମିନ୍ଵଂଶେ ଧ୍ରୁଵଂ ତୁ ଯତ୍
ହାୟ, ଏହି ବଂଶରେ ମୁଁ ପୁଅ ନଥିବା ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ଅଟଳ।
ନିରଯାଦପି ସତ୍ପୁତ୍ରେ ସଂଜାତେ ପିତରଃ କିଲ
ଯେତେବେଳେ ଭଲ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହୁଏ, କୁହାଯାଏ ଯେ, ପିତାମାନେ ନରକରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ମହତା ସୁକୃତେନାପି ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯ ଦିଵଂ କିଲ
ବଡ଼ ଧର୍ମ କରି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ,
ପିତା ତୁ ଲୋକମୁଭଯୋଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ତତ୍ପିତାମହାଃ
ପିତା ଦୁଇ ଲୋକର ଫଳ ପାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପିତାମହମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅନପତ୍ଯତଯାହଂ ତୁ ପୁତ୍ରିଣାଂ ଯା ଭଵେଦ୍ଗତିଃ
ମୋ ପିଲା ନଥିବାରୁ, ପୁତ୍ରବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଗତି ପାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ମୁଁ ପାଉନି।
ପଦାଦୈନ୍ଦ୍ରାତ୍କିଲାଭିନ୍ନମୃଦ୍ଧଂ ରାଜ୍ଯମଖଣ୍ଡିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରର ରାଜ୍ୟରୁ ଭିନ୍ନ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ,
ଇଦଂ ମତ୍ପୂର୍ଵଜୈରେଵ ସିଂହାସନମଧିଷ୍ଠିତମ୍
ଏହି ସିଂହାସନ ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅଧିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦୌର୍ଵାଶ୍ରମମହଂ ଗତ୍ଵା ତଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଁ ଔର୍ବ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲି, ସେ ମହାନ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ।
ଗତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ତ୍ଵପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ଵିନିଵେଦ୍ଯ ମହାତ୍ମନେ
ସେଠାକୁ ଗିଁ, ମୁଁ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପିଲା ନଥିବା କଥା କହିଲି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ସଗରୋରାଜସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା ସଗର ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ,
ସ ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଵରେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ତତୋ ଵନମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଗାମ ରଥଘୋଷେଣ ମେଘନାଦାତିଶଙ୍କିଭିଃ
ରଥର ଘୋଷ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିବା ସହ, ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରିଯାଭ୍ଯାଂ ଦର୍ଶଯନ୍ରାଜନ୍ସାରଙ୍ଗାଂସ୍ତିମିତେକ୍ଷଣାନ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଯାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶାରଙ୍ଗ ଫୁଲର ପାତା ଭଳି, ସେମାନେକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଵୃକ୍ଷାନ୍ପୁଷ୍ପଫଲୋପେତାନ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ମୁଦିତୋ ଽଭଵତ୍
ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି ସେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସୁସ୍ନିଗ୍ଧପଲ୍ଲଵଚ୍ଛାଯୈରଭିତଃ ସଂଭୃତଂ ନଗୈଃ
ନରମ ଓ ତେଲେଇ ପତ୍ରର ଛାୟାରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରାଭିରାମଜନକୈସ୍ସଂଘୁଷ୍ଟଂ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
ସବୁ ଦିଗରେ କାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ପ୍ରସୂନସ୍ତବକାନମ୍ରବଲ୍ଲରୀଵେଲ୍ଲିତଦ୍ରୁମମ୍
ଝୁଲିଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛର ଭାରେ ଗଛମାନେ ହଲୁଚୁଲୁ କରୁଥିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତଶିଖିସାରଙ୍ଗକୂଜତ୍ପକ୍ଷିଗଣାନ୍ଵିତମ୍
ମତଲବାଜ ମୟୂର ଓ ହରିଣ ଏବଂ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଭରିଥିଲା।
ସଂଚରତ୍କିନ୍ନରୀଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵିରାଜଦ୍ଵନଗହ୍ଵରମ୍
ଘନ ଅରଣ୍ୟ ଭିତରେ ଘୁରୁଥିବା କିନ୍ନରୀ ଦମ୍ପତିମାନେ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।
ସୁସ୍ଵରୈରାଵୃତୋପାନ୍ତୈଃ ସରୋଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛିଥିବା ଝିଲିମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଶନୈଃ ପରିଵହନ୍ମନ୍ଦମାରୁତାପୂର୍ଣଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଯିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧୁର ପବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଗଚ୍ଛନ୍ରଥେନାଥ ନୃପଃ ପ୍ରହର୍ଷଂ ପରମଂ ଯଯୌ
ରଥରେ ବସି ରାଜା ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା।
ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵାହାଦଵରୁରୋହ ଵୈ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣୀ ରାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜା ଗାଡ଼ିରୁ ଅବତରିଲେ।
ଆସସାଦାଶ୍ରମୋପାନ୍ତଂ ମହର୍ଷେର୍ଭାଵିତାତ୍ମନଃ
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳି ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୁନିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିନୀତାତ୍ମା ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ତଦା
ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ବିନମ୍ର ମନେ ସେ ଆଶ୍ରମ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନନାମ ଶିରସା ରାଜା ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ମୁଦା
ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣୀ ସହ ଖୁସି ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଉପଵିଶେତି ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୈ ସହ ତାଭ୍ଯାଂ ସମାଦିଶତ୍
ସେଠାରେ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣୀକୁ ବସିବାକୁ କହିଲେ।
ଆତିଥ୍ଯେନ ଚ ଵନ୍ଯେନ ସଭାର୍ଯଂ ତମତୋଷଯତ୍
ବନର ଅତିଥି ସତ୍କାର ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।