ପ୍ରଜାସୁ କଶ୍ଚିଲ୍ଲୁବ୍ଧୋ ଵା କୃପଣୋ ଵାପି ନାଭଵତ୍
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଲୋଭୀ କିମ୍ବା ଦୁଃଖୀ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଗୁରୁଷୁ ପ୍ରଣତା ନିତ୍ଯଂ ସଦ୍ଵିଦ୍ଯାଵ୍ଯସନାଦୃତାଃ
ସେମାନେ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଉଥିଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।
ନିସର୍ଗାତ୍ଖଲସଂସର୍ଗଵିରତା ଧର୍ମତତ୍ପରାଃ
ସ୍ୱଭାବତଃ, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ମିଶିବାକୁ ଏଡ଼ିଥିଲେ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ସୁବାହୁତନ୍ଯେ ସ୍ଵପ୍ରତାପାର୍ଜିତାଂ ମହୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ସୁବାହୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ପ୍ରତାପରେ ଭୂମିର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ।
ଶାଲିଭୂଯିଷ୍ଠସସ୍ଯାଢ୍ଯା ସଦୈଵ ସକଲା ମହୀ
ସମସ୍ତ ଭୂମି ସଦା ଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶସ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା।
ବଭୂଵ ନୃପଶାର୍ଦୂଲେ ତସ୍ମିନ୍ ରାଜ୍ଯାନି ଶାସତି
ସେ ସିଂହ ସଦୃଶ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ଥିଲା।
ସଂଵିଷ୍ଟୈର୍ମଣିଵିଷ୍ଟରେଷୁ ନିତରାମଧ୍ଯାସ୍ଯମାନାମରୈଃ ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ଵିରାଜତେ ଦିଵି ସଭା ରତ୍ନପ୍ରଭୋଦ୍ଭାସିତା
ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଏହି ସଭା ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସଭା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କାଙ୍କ୍ଷିତରାଜକାଃ ସତନଯାଵିଜ୍ଞାପଯନ୍ତୋ ମୁହୁର୍ଦ୍ଵାସ୍ଥୈରେଵ ନରେଶ୍ଵରାଯ ସୁଚିରଂ ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତମନ୍ତଃପୁରେ
ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବାରମ୍ବାର ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହୁଥିଲେ।
କିଣୀକୃତୌ ଵିରାଜେତେ ଚରଣୌ ତସ୍ଯ ଭୂଭୁଜଃ
ସେ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପାଦ ଗୁଡ଼ିକ ନୂପୁର ପିନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ରତ୍ନୈର୍ଭାତି ସଭା ତସ୍ଯ ଗୁହା ସୋମେ ରଵୀ ଯଥା
ତାଙ୍କର ସଭା ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ଅନନ୍ଯଶାସନାମୁର୍ଵୀମନ୍ଵଶାସଦରିନ୍ଦମଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା ସେ ରାଜା ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ନ ଚାପପାତ ମୁତ୍ ପୁତ୍ରମୁଖାଲୋକନଜୃଂଭିତା
ପୁଅ ନଥିବା ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ କେହି ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଅହୋ କଷ୍ଟମପୁତ୍ରୋ ଽହମସ୍ମିନ୍ଵଂଶେ ଧ୍ରୁଵଂ ତୁ ଯତ୍
ହାୟ, ଏହି ବଂଶରେ ମୁଁ ପୁଅ ନଥିବା ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ଅଟଳ।
ନିରଯାଦପି ସତ୍ପୁତ୍ରେ ସଂଜାତେ ପିତରଃ କିଲ
ଯେତେବେଳେ ଭଲ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହୁଏ, କୁହାଯାଏ ଯେ, ପିତାମାନେ ନରକରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ମହତା ସୁକୃତେନାପି ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯ ଦିଵଂ କିଲ
ବଡ଼ ଧର୍ମ କରି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ,
ପିତା ତୁ ଲୋକମୁଭଯୋଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ତତ୍ପିତାମହାଃ
ପିତା ଦୁଇ ଲୋକର ଫଳ ପାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପିତାମହମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅନପତ୍ଯତଯାହଂ ତୁ ପୁତ୍ରିଣାଂ ଯା ଭଵେଦ୍ଗତିଃ
ମୋ ପିଲା ନଥିବାରୁ, ପୁତ୍ରବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଗତି ପାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ମୁଁ ପାଉନି।
ପଦାଦୈନ୍ଦ୍ରାତ୍କିଲାଭିନ୍ନମୃଦ୍ଧଂ ରାଜ୍ଯମଖଣ୍ଡିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରର ରାଜ୍ୟରୁ ଭିନ୍ନ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ,
ଇଦଂ ମତ୍ପୂର୍ଵଜୈରେଵ ସିଂହାସନମଧିଷ୍ଠିତମ୍
ଏହି ସିଂହାସନ ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅଧିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦୌର୍ଵାଶ୍ରମମହଂ ଗତ୍ଵା ତଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଁ ଔର୍ବ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲି, ସେ ମହାନ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ।
ଗତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ତ୍ଵପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ଵିନିଵେଦ୍ଯ ମହାତ୍ମନେ
ସେଠାକୁ ଗିଁ, ମୁଁ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପିଲା ନଥିବା କଥା କହିଲି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ସଗରୋରାଜସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା ସଗର ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ,
ସ ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଵରେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ତତୋ ଵନମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଗାମ ରଥଘୋଷେଣ ମେଘନାଦାତିଶଙ୍କିଭିଃ
ରଥର ଘୋଷ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିବା ସହ, ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରିଯାଭ୍ଯାଂ ଦର୍ଶଯନ୍ରାଜନ୍ସାରଙ୍ଗାଂସ୍ତିମିତେକ୍ଷଣାନ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଯାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶାରଙ୍ଗ ଫୁଲର ପାତା ଭଳି, ସେମାନେକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଵୃକ୍ଷାନ୍ପୁଷ୍ପଫଲୋପେତାନ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ମୁଦିତୋ ଽଭଵତ୍
ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଦେଖି ସେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସୁସ୍ନିଗ୍ଧପଲ୍ଲଵଚ୍ଛାଯୈରଭିତଃ ସଂଭୃତଂ ନଗୈଃ
ନରମ ଓ ତେଲେଇ ପତ୍ରର ଛାୟାରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରାଭିରାମଜନକୈସ୍ସଂଘୁଷ୍ଟଂ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
ସବୁ ଦିଗରେ କାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ପ୍ରସୂନସ୍ତବକାନମ୍ରବଲ୍ଲରୀଵେଲ୍ଲିତଦ୍ରୁମମ୍
ଝୁଲିଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛର ଭାରେ ଗଛମାନେ ହଲୁଚୁଲୁ କରୁଥିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତଶିଖିସାରଙ୍ଗକୂଜତ୍ପକ୍ଷିଗଣାନ୍ଵିତମ୍
ମତଲବାଜ ମୟୂର ଓ ହରିଣ ଏବଂ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଭରିଥିଲା।