ତାନ୍ଵିଜିତ୍ଯେତରାଞ୍ଜେତୁଂ ପୁନର୍ଦିଗ୍ଵିଜଯେଚ୍ଛଯା
‘ସେମାନେ ଜିତି, ତୁମେ ପୁଣି ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୟ ଆଶା କରୁଛ।’
ଜିତଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ନଗରସ୍ଥିତମ୍
‘ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜିତି ଏବେ ତୁମେ ନଗରରେ ରହୁଛ, ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି—’
ଵସିଷ୍ଠେନୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସଗରସ୍ତାଲଜଙ୍ଘଜିତ୍
ବସିଷ୍ଠ ଏପରି କହିଲେ, ତାଳ ଓ ଜଂଘାକୁ ଜିତିଥିବା ସଗର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
କୁଶଲଂ ନନୁ ସର୍ଵତ୍ର ମହର୍ଷେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
‘ମହାର୍ଷି, ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’
ଭଵାନ୍ଧ୍ଯାଯତି କଲ୍ଯାଣଂ ମନସା ଯସ୍ଯ ସଂତତମ୍
‘ଆପଣ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଭାବନା କରନ୍ତି।’
ଭଵତାନୁଗୃହୀତୋ ଽସ୍ମି କୃତାର୍ଥଶ୍ଚାଧୁନା କୃତଃ
‘ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଅନୁଗୃହୀତ ଏବଂ ଏବେ ମୋର କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି।’
ଯନ୍ମହ୍ଯମାହ ଭଗଵାନ୍ଵିପକ୍ଷଵିଜଯାଦିକମ୍
‘ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଜୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟରେ—’
ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ସର୍ଵଂ ମନ୍ଯେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍
‘ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏ ସମସ୍ତ ଭୂମିର ଶାସନ ମୋର ହାତକୁ ଆସିଛି।’
ଅନଲ୍ପୀ କୁରୁତେ ଫଲ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ଵ୍ଯଵସିତଂ ଭଵାନ୍
ମୋର ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିଲା, ଆପଣ ସେଥିରେ ଏତେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂଭାଵିତଃ ସମ୍ଯକ୍ସଗେରଣ ମହାମୁନିଃ
ଏଭଳି ମହାମୁନି ସଗରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦିଆଯାଇଲା।
ଵସିଷ୍ଟେ ତୁ ଗତେ ରାଜା ସଗରଃପ୍ରୀତମାନସଃ
ବଶିଷ୍ଠ ଯିବା ପରେ, ରାଜା ସଗରଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସମୁପେତାଭ୍ଯାଂ ରୂପଶୀଲଗୁଣାଦିଭିଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ସୁନ୍ଦର ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଥିଲେ।
ସୁମତିଃ କେଶିନୀ ଚୋଭେ ଵିକସଦ୍ଵଦନାଂବୁଜେ
ସୁମତି ଓ କେଶିନୀ, ଦୁହେଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖୀ।
ନୀଲକୁଞ୍ଚିତକେଶାଢ୍ଯେ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତେ
ନୀଳ ଗଠିଆ କେଶ ଓ ସମସ୍ତ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ।
ପ୍ରିଯେ ସନ୍ନିହିତେ ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯହିତେ ରତେ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସଦା ନିକଟରେ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ସୁଖ ଓ ଭଲ ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଭରଣୋତ୍କର୍ଷପ୍ରତୀତାତ୍ମା ମହୀପତିଃ
ସେ ରାଜା ଅଧିକ ସମ୍ପଦରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଭୁଵି ରାଜ୍ଞାଂ ତୁ ରାଜଶବ୍ଦୋ ନ ଚାପ୍ଯଭୂତ୍
ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ରାଜା' ନାମଟି ଅଛିନଥିଲା।
ଅଲ୍ପୋ ଽପି ଧର୍ମଃ ସତତଂ ଯଥା ଭଵତି ମାନସେ
ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଯେପରିକି ମନରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେପରି ସତତା ରହିଥାଏ।
ଅଲୁବ୍ଧମାନସୋର୍ଽଥଂ ଚ ଭେଜେ ଧର୍ମମପୀଡଯନ୍
ଲୋଭ ନଥିବା ମନରେ, ସେ ଧନ ଅର୍ଜନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମକୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଲେନି।
ତଦର୍ଥମେଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କାମଂ ଚାପୀଡଯଂସ୍ତଯୋଃ
ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ରାଜନ୍, ସେ ଦୁହିଁଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିନଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରଦିଗ୍ଵିଜଯୋ ନାମୈକୋନପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ଅଂଶରେ 'ସଗରଙ୍କ ଦିଗ୍ବିଜୟ' ନାମକ ଉଣସାଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ସମ୍ଯକ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଧର୍ମ ଇଵାପରଃ
ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଭୂମିକୁ ଧର୍ମର ଅବତାର ଭଳି ଶାସନ କଲେ।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ରରକ୍ଷାଵ୍ଯାହତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯଥାଯଥ ନୀତିରେ ସ୍ଥାପନା କରି, ଅବିଚଳିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ସେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଵର୍ଣାଶ୍ଚୈଵାନୁଲୋମ୍ଯେନ ତଦ୍ଵଦର୍ଥେଷୁ ଚ କ୍ରମାତ୍
ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଏବଂ ନିୟମରେ ଅନୁସୃତ ହେଇ ରହିଥିଲେ।
ସର୍ଵଵର୍ଣେଷୁ ଭୂପାଲେ ମହୀଂ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଶାସତି
ସେ ରାଜା ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଉନ୍ନତିରେ ଥିଲେ।
ତେଷ୍ଵସଂଖ୍ଯା ଜନପଦାଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଜନାଵୃତାଃ
ସେଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋକ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ।
ଦେଶାଶ୍ଚାଵାସଭୁଯିଷ୍ଟା ନୃପେ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଶାସତି
ସେ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେଶରେ ଅନେକ ଘର ବଢ଼ିଥିଲା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପ୍ରଜାନାଂ ସର୍ଵଵର୍ଣେଷୁ ପ୍ରାରଂଭାଃ ଫଲଦାଯିନଃ
ସମସ୍ତ ଜନମାନେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜାତିର ହେଉନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର କାମ କ୍ଷେମ ଫଳ ଦେଉଥିଲା।
ପୁରୁଷାର୍ଥୋପପନ୍ନାନି କର୍ମାଣି ଚ ତଦା ନୃଣାମ୍
ସେ ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଥିଲେ, ସେସବୁ ମାନବ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ ଭରିଥିଲା।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯପ୍ରିଯକାମାଶ୍ଚ ରାଜଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରେମ ଓ ଆଦର ରଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଉଥିଲେ।