ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିନଗରଗ୍ରାମାଯତନମାଲିନୀମ୍
ସାଗର ଓ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପରେ ନଗର, ଗାଁ ଓ ଦେଉଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏହି ଭୂମି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେ ଚ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟିବା ସହ, ପୂଜ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଆସିଲେ।
ତମାଯାନ୍ତମତିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୁନିଵର୍ଯଂ ସସଂଭ୍ରମଃ
ମହାନ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସେ କିଛି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ।
ଅର୍ଧ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସମ୍ଯକ୍ପୂଜଯିତ୍ଵା ମହାମତିଃ
ବଡ଼ ଧୀରତା ସହିତ, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସମ୍ଭାର ଦେଇ ସେ ଯଥାଯଥ ଆଦର କଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିର୍ଵର୍ଦ୍ଧଯିତ୍ଵା ତଂ ଵସିଷ୍ଠଃ ସଗରଂ ତଦା
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ସଗରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ଉପାଵିଶତ୍ତତୋ ରାଜା କାଞ୍ଚନେ ପରମାସନେ
ଏପରେ ରାଜା ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଆପଵସ୍ତୁନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠମୁପାସୀନମୁପହ୍ଵରେ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ।
କୁଶଲଂ ନନୁ ତେ ରାଜନ୍ଵାହ୍ଯେଷ୍ଵାଭ୍ଯନ୍ତରେଷୁ ଚ
‘ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛ?’
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଵିଜିତାଃ ସର୍ଵେ ସମଗ୍ରବଲଵାହନାଃ
‘ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି।’
ଦିଷ୍ଟ୍ଯାରୂଢପ୍ରତିଜ୍ଞେନ ମମ ମାନଯତା ଵଚଃ
‘ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ମୋର କଥାକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଛ।’
ତାନ୍ଵିଜିତ୍ଯେତରାଞ୍ଜେତୁଂ ପୁନର୍ଦିଗ୍ଵିଜଯେଚ୍ଛଯା
‘ସେମାନେ ଜିତି, ତୁମେ ପୁଣି ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୟ ଆଶା କରୁଛ।’
ଜିତଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ନଗରସ୍ଥିତମ୍
‘ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜିତି ଏବେ ତୁମେ ନଗରରେ ରହୁଛ, ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି—’
ଵସିଷ୍ଠେନୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସଗରସ୍ତାଲଜଙ୍ଘଜିତ୍
ବସିଷ୍ଠ ଏପରି କହିଲେ, ତାଳ ଓ ଜଂଘାକୁ ଜିତିଥିବା ସଗର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
କୁଶଲଂ ନନୁ ସର୍ଵତ୍ର ମହର୍ଷେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
‘ମହାର୍ଷି, ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’
ଭଵାନ୍ଧ୍ଯାଯତି କଲ୍ଯାଣଂ ମନସା ଯସ୍ଯ ସଂତତମ୍
‘ଆପଣ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଭାବନା କରନ୍ତି।’
ଭଵତାନୁଗୃହୀତୋ ଽସ୍ମି କୃତାର୍ଥଶ୍ଚାଧୁନା କୃତଃ
‘ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଅନୁଗୃହୀତ ଏବଂ ଏବେ ମୋର କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି।’
ଯନ୍ମହ୍ଯମାହ ଭଗଵାନ୍ଵିପକ୍ଷଵିଜଯାଦିକମ୍
‘ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଜୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟରେ—’
ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ସର୍ଵଂ ମନ୍ଯେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍
‘ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏ ସମସ୍ତ ଭୂମିର ଶାସନ ମୋର ହାତକୁ ଆସିଛି।’
ଅନଲ୍ପୀ କୁରୁତେ ଫଲ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ଵ୍ଯଵସିତଂ ଭଵାନ୍
ମୋର ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିଲା, ଆପଣ ସେଥିରେ ଏତେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂଭାଵିତଃ ସମ୍ଯକ୍ସଗେରଣ ମହାମୁନିଃ
ଏଭଳି ମହାମୁନି ସଗରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦିଆଯାଇଲା।
ଵସିଷ୍ଟେ ତୁ ଗତେ ରାଜା ସଗରଃପ୍ରୀତମାନସଃ
ବଶିଷ୍ଠ ଯିବା ପରେ, ରାଜା ସଗରଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସମୁପେତାଭ୍ଯାଂ ରୂପଶୀଲଗୁଣାଦିଭିଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ସୁନ୍ଦର ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଥିଲେ।
ସୁମତିଃ କେଶିନୀ ଚୋଭେ ଵିକସଦ୍ଵଦନାଂବୁଜେ
ସୁମତି ଓ କେଶିନୀ, ଦୁହେଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖୀ।
ନୀଲକୁଞ୍ଚିତକେଶାଢ୍ଯେ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତେ
ନୀଳ ଗଠିଆ କେଶ ଓ ସମସ୍ତ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ।
ପ୍ରିଯେ ସନ୍ନିହିତେ ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯହିତେ ରତେ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସଦା ନିକଟରେ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ସୁଖ ଓ ଭଲ ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଭରଣୋତ୍କର୍ଷପ୍ରତୀତାତ୍ମା ମହୀପତିଃ
ସେ ରାଜା ଅଧିକ ସମ୍ପଦରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଭୁଵି ରାଜ୍ଞାଂ ତୁ ରାଜଶବ୍ଦୋ ନ ଚାପ୍ଯଭୂତ୍
ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ରାଜା' ନାମଟି ଅଛିନଥିଲା।
ଅଲ୍ପୋ ଽପି ଧର୍ମଃ ସତତଂ ଯଥା ଭଵତି ମାନସେ
ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଯେପରିକି ମନରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେପରି ସତତା ରହିଥାଏ।
ଅଲୁବ୍ଧମାନସୋର୍ଽଥଂ ଚ ଭେଜେ ଧର୍ମମପୀଡଯନ୍
ଲୋଭ ନଥିବା ମନରେ, ସେ ଧନ ଅର୍ଜନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମକୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଲେନି।
ତଦର୍ଥମେଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କାମଂ ଚାପୀଡଯଂସ୍ତଯୋଃ
ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ରାଜନ୍, ସେ ଦୁହିଁଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିନଥିଲେ।