ଵାରକାତାକଦବୈଶ୍ଚ ନଗରୀଭିଶ୍ଚ ସଵୃତାଃ
ଘଡ଼ା ଓ ଦୀପ ଧରିଥିବା ଜନନୀମାନେ ଓ ସହରର କନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ସ ତୈଃ ସମେତ୍ଯ ନୃପତିର୍ଲବ୍ଧାଶୀର୍ଵାଦ ସକ୍ତ୍କ୍ରିଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ରାଜା ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରସଂଘୋଷମିଶ୍ରେଣ ମଧୁରେଣ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ସହିତ,
ଆନନ୍ଦଯନ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ସେ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସୁଭୃଶଂ ସୂତମାଗଧଵନ୍ଦିଭିଃ
ସେ ରଥଚାଳକ, ଗାୟକ ଓ ପ୍ରଶଂସକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
କଲତାଲରଵୋନ୍ମିଶ୍ରଵୀଣାଵେଣୁତଲସ୍ଵନୈଃ
କଳ, ତାଳ, ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଏକାଠି ମିଶିଥିଲା।
ଅନ୍ଵୀଯମାନୋ ଵିଲସଚ୍ଛ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରଵିରାଜିତଃ
ଏକ ଚମକୁଥିବା ଧଳା ଛତା ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଉଥିଲା।
ପୁରୀମଯୋଧ୍ଯାମଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀମିଵ ଵାସଵଃ
ସେ ମୟୂରୀ ନାମକ ପୁରୀକୁ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଗାମ ମଧ୍ଯେନଗରଂ ଗୃହଂ ଶ୍ରୀମଦଲଙ୍କୃତମ୍
ସେ ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ ମାତୁର୍ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଯୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଥିଲେ।
ତତ୍ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ପ୍ରଣାମମକରୋତ୍ତଦା
ତାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମାଆଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସସଂଭ୍ରମଂ ସମୁତ୍ଥାଯ ପର୍ଯଷ୍ଵଜତ ଚାତ୍ମଜମ୍
ମାଆ ଉତ୍ସାହରେ ଉଠି, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସ ତାଂ ସଂଭାଵ୍ଯ କଥଯା ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚିରାଦିଵ
ସେ ମାଆଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦେଖିଥିବା ପରି ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ।
ତତଃ ସାନୁଚରୋ ରାଜା ଶ୍ଵେତଵ୍ଯଜନଵୀଜିତଃ
ତାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଧଳା ବେନ୍ତା ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ପଖା ହେଉଥିବାବେଳେ,
ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସଭାଂ ଦିଵ୍ଯାମନେକନୃପସେଵିତାମ୍
ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ଦିବ୍ୟ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସିଂହାସନେ ଶୁଭେ ଦିଵ୍ଯେ ନିଷସାଦ ନରେଶ୍ଵରଃ
ନରପତି ଶୁଭ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ନାନାଵିଧାଃ କଥାଃ କୁର୍ଵନ୍ସ ତତ୍ର ନୃପସତ୍ତମଃ
ସେଠାରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପାଲଯିତ୍ଵୈଵଂ ଜିତଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲୋ ନୃପଃ
ଏଭଳି, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ରାଜା,
ସ୍ଵପ୍ରଭାଵଜିତାଶେଷଵୈରିର୍ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲାଧିପଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ଦିଗ୍ପତି,
ସ୍ଵର୍ଯାତସ୍ଯ ପିତୁଃ ପୂର୍ଵଂ ପରିଭାଵମମର୍ଷିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ହୋଇଥିବା ଅପମାନକୁ ସେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିନଗରଗ୍ରାମାଯତନମାଲିନୀମ୍
ସାଗର ଓ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପରେ ନଗର, ଗାଁ ଓ ଦେଉଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏହି ଭୂମି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେ ଚ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟିବା ସହ, ପୂଜ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଆସିଲେ।
ତମାଯାନ୍ତମତିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୁନିଵର୍ଯଂ ସସଂଭ୍ରମଃ
ମହାନ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସେ କିଛି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ।
ଅର୍ଧ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସମ୍ଯକ୍ପୂଜଯିତ୍ଵା ମହାମତିଃ
ବଡ଼ ଧୀରତା ସହିତ, ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସମ୍ଭାର ଦେଇ ସେ ଯଥାଯଥ ଆଦର କଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିର୍ଵର୍ଦ୍ଧଯିତ୍ଵା ତଂ ଵସିଷ୍ଠଃ ସଗରଂ ତଦା
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ସଗରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ଉପାଵିଶତ୍ତତୋ ରାଜା କାଞ୍ଚନେ ପରମାସନେ
ଏପରେ ରାଜା ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଆପଵସ୍ତୁନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠମୁପାସୀନମୁପହ୍ଵରେ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ।
କୁଶଲଂ ନନୁ ତେ ରାଜନ୍ଵାହ୍ଯେଷ୍ଵାଭ୍ଯନ୍ତରେଷୁ ଚ
‘ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛ?’
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଵିଜିତାଃ ସର୍ଵେ ସମଗ୍ରବଲଵାହନାଃ
‘ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି।’
ଦିଷ୍ଟ୍ଯାରୂଢପ୍ରତିଜ୍ଞେନ ମମ ମାନଯତା ଵଚଃ
‘ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ମୋର କଥାକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଛ।’