କରୈଶ୍ଚ ସ ନୃପାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂକେତଗାନପି
ଦେୟ ଦେଇ ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସହଯୋଗୀ କରିଲେ।
ଅନୁଜଜ୍ଞେ ନରପତିଃ ସମସ୍ତାନନୁଯାଯିନଃ
ରାଜା ସମସ୍ତ ଅନୁଗାମୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ଶନୈରପୀଡଯନ୍ଦେଶାନ୍ସ୍ଵରାଜ୍ଯମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ଧୀରେ ଧୀରେ ଦେଶ ଦେଶ ଚାଲି ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାନାଜନପଦୈସ୍ତୂର୍ମମଯୋଧ୍ଯାଂ ସମୁପାଗମତ୍
ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ସହ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ନଗରୀଂ ତାମଲଞ୍ଚକ୍ରେ ମହୋତ୍ସଵସମୁତ୍ସୁକଃ
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ସହରକୁ ସୁଶୋଭିତ କଲେ।
ସିକ୍ତସଂମୃଷ୍ଟଭୂଭାଗା ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଶତାଵୃତା
ଭୂମିକୁ ଜଳ ଛିଟି ଭଲଭାବେ ପୋଛାଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ରାଗରୁଧୂପାଞଢ୍ଯା ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସମସ୍ତଠାରେ ଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଆଲୋକରେ ଭରିଥିଲା।
ପ୍ରସୂନଲାଜଵର୍ଷୈଶ୍ଚ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତମହାପଥା
ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଫୁଲ ଓ ଲାଜର ବୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସଂବୂଜିତାଶେଷଵାସ୍ତୁଦେଵତାଗୃହମାଲିନୀ
ସମସ୍ତ ଗୃହଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ମାଳା ଦେଇ ସଜାଯାଇ ଆଦର ସହିତ ପୂଜାଯାଇଥିଲା।
ପୌରଜାନପଦୈର୍ତ୍ଦୃଷ୍ଟୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୃତା
ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଵାରକାତାକଦବୈଶ୍ଚ ନଗରୀଭିଶ୍ଚ ସଵୃତାଃ
ଘଡ଼ା ଓ ଦୀପ ଧରିଥିବା ଜନନୀମାନେ ଓ ସହରର କନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ସ ତୈଃ ସମେତ୍ଯ ନୃପତିର୍ଲବ୍ଧାଶୀର୍ଵାଦ ସକ୍ତ୍କ୍ରିଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ରାଜା ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରସଂଘୋଷମିଶ୍ରେଣ ମଧୁରେଣ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ସହିତ,
ଆନନ୍ଦଯନ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ସେ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସୁଭୃଶଂ ସୂତମାଗଧଵନ୍ଦିଭିଃ
ସେ ରଥଚାଳକ, ଗାୟକ ଓ ପ୍ରଶଂସକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
କଲତାଲରଵୋନ୍ମିଶ୍ରଵୀଣାଵେଣୁତଲସ୍ଵନୈଃ
କଳ, ତାଳ, ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଏକାଠି ମିଶିଥିଲା।
ଅନ୍ଵୀଯମାନୋ ଵିଲସଚ୍ଛ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରଵିରାଜିତଃ
ଏକ ଚମକୁଥିବା ଧଳା ଛତା ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଉଥିଲା।
ପୁରୀମଯୋଧ୍ଯାମଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀମିଵ ଵାସଵଃ
ସେ ମୟୂରୀ ନାମକ ପୁରୀକୁ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଗାମ ମଧ୍ଯେନଗରଂ ଗୃହଂ ଶ୍ରୀମଦଲଙ୍କୃତମ୍
ସେ ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ ମାତୁର୍ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଯୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଥିଲେ।
ତତ୍ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ପ୍ରଣାମମକରୋତ୍ତଦା
ତାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମାଆଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସସଂଭ୍ରମଂ ସମୁତ୍ଥାଯ ପର୍ଯଷ୍ଵଜତ ଚାତ୍ମଜମ୍
ମାଆ ଉତ୍ସାହରେ ଉଠି, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସ ତାଂ ସଂଭାଵ୍ଯ କଥଯା ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚିରାଦିଵ
ସେ ମାଆଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦେଖିଥିବା ପରି ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ।
ତତଃ ସାନୁଚରୋ ରାଜା ଶ୍ଵେତଵ୍ଯଜନଵୀଜିତଃ
ତାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଧଳା ବେନ୍ତା ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ପଖା ହେଉଥିବାବେଳେ,
ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସଭାଂ ଦିଵ୍ଯାମନେକନୃପସେଵିତାମ୍
ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ଦିବ୍ୟ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସିଂହାସନେ ଶୁଭେ ଦିଵ୍ଯେ ନିଷସାଦ ନରେଶ୍ଵରଃ
ନରପତି ଶୁଭ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ନାନାଵିଧାଃ କଥାଃ କୁର୍ଵନ୍ସ ତତ୍ର ନୃପସତ୍ତମଃ
ସେଠାରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପାଲଯିତ୍ଵୈଵଂ ଜିତଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲୋ ନୃପଃ
ଏଭଳି, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ରାଜା,
ସ୍ଵପ୍ରଭାଵଜିତାଶେଷଵୈରିର୍ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲାଧିପଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ଦିଗ୍ପତି,
ସ୍ଵର୍ଯାତସ୍ଯ ପିତୁଃ ପୂର୍ଵଂ ପରିଭାଵମମର୍ଷିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ହୋଇଥିବା ଅପମାନକୁ ସେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।