ଧିକ୍କୃତା ସତତଂ ସର୍ଵେନୃଶଂସା ନିରପତ୍ରପାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ନିନ୍ଦିତ, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ହେଲେ।
କ୍ରୂରାଶ୍ଚ ସଂଘଶୋ ଲୋକେ ବଭୂଵୁର୍ମ୍ଲେଛଜାତଯଃ
କଠୋର ଏହି ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଏତା ଅଦ୍ଯାପି ସଦ୍ଭିଃ ସତତମଵମତା ଜାତଯୋ ଽସତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟା ଜଗତି ନରପତେଃ ପାଲଯନ୍ତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍
ଏହି ଜାତିମାନେ ଆଜିଯାଏ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଅବହେଳିତ, ଖରାପ କାମ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ରାଜନ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରୋପାଖ୍ଯାନେ ସଗରପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନଂ ନାମାଷ୍ଟାଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗର ଉପାଖ୍ୟାନରେ, 'ସଗରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ' ନାମକ ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ବଲେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ଵିଦର୍ଭାନଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ
ବଡ଼ ଶକ୍ତି ନେଇ ସେ ବିଦର୍ଭ ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ।
କେଶିନ୍ଯାଖ୍ଯାମନୁପମାମନୁରୂପାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ କେଶିନୀଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ।
ଶୁଭେ ମୁହୂର୍ତେ କେଶିନ୍ଯାଃ ପାର୍ଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ଭୂମିପଃ
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜା କେଶିନୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଵିଦର୍ଭରାଜ୍ଞା ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ପ୍ରଜକ୍ରମେ
ବିଦର୍ଭର ରାଜା ସହ ଆଲୋଚନା କରି ସେ ପରେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତତ୍ପୁରାଦ୍ରାଜା ଶୂରସେନାନୁପେଯିଵାନ୍
ସେହି ସହର ଛାଡ଼ି ରାଜା ଶୂରସେନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧନୌଘୈସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୈଶ୍ଚ ମଧୁରାଯା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ସେମାନେ ଅଧିକ ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସେ ମଧୁରା ଛାଡ଼ିଲେ।
କରୈଶ୍ଚ ସ ନୃପାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂକେତଗାନପି
ଦେୟ ଦେଇ ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସହଯୋଗୀ କରିଲେ।
ଅନୁଜଜ୍ଞେ ନରପତିଃ ସମସ୍ତାନନୁଯାଯିନଃ
ରାଜା ସମସ୍ତ ଅନୁଗାମୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ଶନୈରପୀଡଯନ୍ଦେଶାନ୍ସ୍ଵରାଜ୍ଯମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ଧୀରେ ଧୀରେ ଦେଶ ଦେଶ ଚାଲି ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାନାଜନପଦୈସ୍ତୂର୍ମମଯୋଧ୍ଯାଂ ସମୁପାଗମତ୍
ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ସହ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ନଗରୀଂ ତାମଲଞ୍ଚକ୍ରେ ମହୋତ୍ସଵସମୁତ୍ସୁକଃ
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ସହରକୁ ସୁଶୋଭିତ କଲେ।
ସିକ୍ତସଂମୃଷ୍ଟଭୂଭାଗା ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଶତାଵୃତା
ଭୂମିକୁ ଜଳ ଛିଟି ଭଲଭାବେ ପୋଛାଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ରାଗରୁଧୂପାଞଢ୍ଯା ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସମସ୍ତଠାରେ ଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଆଲୋକରେ ଭରିଥିଲା।
ପ୍ରସୂନଲାଜଵର୍ଷୈଶ୍ଚ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତମହାପଥା
ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଫୁଲ ଓ ଲାଜର ବୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସଂବୂଜିତାଶେଷଵାସ୍ତୁଦେଵତାଗୃହମାଲିନୀ
ସମସ୍ତ ଗୃହଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ମାଳା ଦେଇ ସଜାଯାଇ ଆଦର ସହିତ ପୂଜାଯାଇଥିଲା।
ପୌରଜାନପଦୈର୍ତ୍ଦୃଷ୍ଟୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୃତା
ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଵାରକାତାକଦବୈଶ୍ଚ ନଗରୀଭିଶ୍ଚ ସଵୃତାଃ
ଘଡ଼ା ଓ ଦୀପ ଧରିଥିବା ଜନନୀମାନେ ଓ ସହରର କନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ସ ତୈଃ ସମେତ୍ଯ ନୃପତିର୍ଲବ୍ଧାଶୀର୍ଵାଦ ସକ୍ତ୍କ୍ରିଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ରାଜା ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରସଂଘୋଷମିଶ୍ରେଣ ମଧୁରେଣ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ସହିତ,
ଆନନ୍ଦଯନ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ସେ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସୁଭୃଶଂ ସୂତମାଗଧଵନ୍ଦିଭିଃ
ସେ ରଥଚାଳକ, ଗାୟକ ଓ ପ୍ରଶଂସକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
କଲତାଲରଵୋନ୍ମିଶ୍ରଵୀଣାଵେଣୁତଲସ୍ଵନୈଃ
କଳ, ତାଳ, ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଏକାଠି ମିଶିଥିଲା।
ଅନ୍ଵୀଯମାନୋ ଵିଲସଚ୍ଛ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରଵିରାଜିତଃ
ଏକ ଚମକୁଥିବା ଧଳା ଛତା ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଉଥିଲା।
ପୁରୀମଯୋଧ୍ଯାମଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀମିଵ ଵାସଵଃ
ସେ ମୟୂରୀ ନାମକ ପୁରୀକୁ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଗାମ ମଧ୍ଯେନଗରଂ ଗୃହଂ ଶ୍ରୀମଦଲଙ୍କୃତମ୍
ସେ ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ ମାତୁର୍ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଯୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଥିଲେ।