ତସ୍ମାଦସ୍ମାନ୍ମହାଭାଗ ପରିତ୍ରାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ସେହିପାଇଁ, ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉଚିତ।
ଶନୈର୍ଵିଲୋକଯାମାସ ଶରଣଂ ସମୁପାଗତାନ୍
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶରଣାଗତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵତପ୍ଯଦ୍ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵଭୂତାନୁକଂପକଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।
ଉଜ୍ଜୀଵଯଞ୍ଛନୈର୍ଵାଚା ମା ଭୈଷ୍ଟେତି ମହାମତିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ, ମୃଦୁ କଥା କହି, 'ଭୟ କରନି' ବୋଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ସମଯେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ରାଜ୍ଞସ୍ତାଞ୍ଜୀଵିତାର୍ଥିନଃ
ସେ ଜୀବନ ଚାହିଁଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କର ରକ୍ଷା ତଳେ ରଖିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତଂ ରାଜଵର୍ଯଂ ସ୍ଵଯମଥ ଶନକୈଃ ସାଂତ୍ଵଯିତ୍ଵା ଯଥାଵତ୍ସପ୍ରାଣାନାମରୀଣାମପଗମନଵିଧାଵଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଂ ଯଯାଚେ
ତାପରେ ସେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଇ ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଜୀବିତ ଓ ମୃତଙ୍କର ବିଦାୟ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଚାହିଲେ।
ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତ୍ତଵିଭିନ୍ନକର୍ମନିରତାନ୍ଵିପ୍ରୈଶ୍ଚ ଦୂରୋଞ୍ଝିତାନ୍ସାସୂନ୍କେଵଲମତ୍ଯଜନ୍ମୃତସମାନେକୈକଶଃ ପାର୍ଥିଵାନ୍
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବେଦ ଓ ସୃତି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ଚାଲିଯିଥିଲେ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ସମାନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଏକେକରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ଯଵନାନ୍ଵିଗତଶ୍ମଶ୍ରୂନ୍କାଂବୋଜାଂଶ୍ଚବୁକାନ୍ଵିତାନ୍
ଯେଉଁ ଯବନମାନେ ଦାଢ଼ି ହରାଇଥିଲେ, କାମ୍ବୋଜ ଓ ଶକମାନେ ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ଵେଦୋକ୍ତକର୍ମନିର୍ମୁକ୍ତାନ୍ଵିପ୍ରୈଶ୍ଚ ପରିଵର୍ଜିତାନ୍
ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ତତସ୍ତେ ରିପଵସ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ଵାଚାରଲକ୍ଷଣାଃ
ତାପରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ, ନିଜ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ିଦେଇ—
ଧିକ୍କୃତା ସତତଂ ସର୍ଵେନୃଶଂସା ନିରପତ୍ରପାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ନିନ୍ଦିତ, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ହେଲେ।
କ୍ରୂରାଶ୍ଚ ସଂଘଶୋ ଲୋକେ ବଭୂଵୁର୍ମ୍ଲେଛଜାତଯଃ
କଠୋର ଏହି ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଏତା ଅଦ୍ଯାପି ସଦ୍ଭିଃ ସତତମଵମତା ଜାତଯୋ ଽସତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟା ଜଗତି ନରପତେଃ ପାଲଯନ୍ତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍
ଏହି ଜାତିମାନେ ଆଜିଯାଏ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଅବହେଳିତ, ଖରାପ କାମ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ରାଜନ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରୋପାଖ୍ଯାନେ ସଗରପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନଂ ନାମାଷ୍ଟାଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗର ଉପାଖ୍ୟାନରେ, 'ସଗରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ' ନାମକ ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ବଲେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ଵିଦର୍ଭାନଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ
ବଡ଼ ଶକ୍ତି ନେଇ ସେ ବିଦର୍ଭ ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ।
କେଶିନ୍ଯାଖ୍ଯାମନୁପମାମନୁରୂପାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ କେଶିନୀଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ।
ଶୁଭେ ମୁହୂର୍ତେ କେଶିନ୍ଯାଃ ପାର୍ଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ଭୂମିପଃ
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜା କେଶିନୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଵିଦର୍ଭରାଜ୍ଞା ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ପ୍ରଜକ୍ରମେ
ବିଦର୍ଭର ରାଜା ସହ ଆଲୋଚନା କରି ସେ ପରେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତତ୍ପୁରାଦ୍ରାଜା ଶୂରସେନାନୁପେଯିଵାନ୍
ସେହି ସହର ଛାଡ଼ି ରାଜା ଶୂରସେନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧନୌଘୈସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୈଶ୍ଚ ମଧୁରାଯା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ସେମାନେ ଅଧିକ ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସେ ମଧୁରା ଛାଡ଼ିଲେ।
କରୈଶ୍ଚ ସ ନୃପାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂକେତଗାନପି
ଦେୟ ଦେଇ ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସହଯୋଗୀ କରିଲେ।
ଅନୁଜଜ୍ଞେ ନରପତିଃ ସମସ୍ତାନନୁଯାଯିନଃ
ରାଜା ସମସ୍ତ ଅନୁଗାମୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ଶନୈରପୀଡଯନ୍ଦେଶାନ୍ସ୍ଵରାଜ୍ଯମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ଧୀରେ ଧୀରେ ଦେଶ ଦେଶ ଚାଲି ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାନାଜନପଦୈସ୍ତୂର୍ମମଯୋଧ୍ଯାଂ ସମୁପାଗମତ୍
ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ସହ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ନଗରୀଂ ତାମଲଞ୍ଚକ୍ରେ ମହୋତ୍ସଵସମୁତ୍ସୁକଃ
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ସହରକୁ ସୁଶୋଭିତ କଲେ।
ସିକ୍ତସଂମୃଷ୍ଟଭୂଭାଗା ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଶତାଵୃତା
ଭୂମିକୁ ଜଳ ଛିଟି ଭଲଭାବେ ପୋଛାଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ରାଗରୁଧୂପାଞଢ୍ଯା ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସମସ୍ତଠାରେ ଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଆଲୋକରେ ଭରିଥିଲା।
ପ୍ରସୂନଲାଜଵର୍ଷୈଶ୍ଚ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତମହାପଥା
ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଫୁଲ ଓ ଲାଜର ବୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସଂବୂଜିତାଶେଷଵାସ୍ତୁଦେଵତାଗୃହମାଲିନୀ
ସମସ୍ତ ଗୃହଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ମାଳା ଦେଇ ସଜାଯାଇ ଆଦର ସହିତ ପୂଜାଯାଇଥିଲା।
ପୌରଜାନପଦୈର୍ତ୍ଦୃଷ୍ଟୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୃତା
ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।