ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସଂଘଶୋ ଭୀତା ହତଶିଷ୍ଟାଃ ସମନ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟରେ ଦଳେ ଦଳେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରାଵଯାଣୋ ଯୁଧି ନିଜଚରିତଂ ଵୈରିଭିର୍ନାଗଵୀର୍ଯଃ କ୍ଷତ୍ରୈର୍ଵିଧ୍ଵଂସିତେଜାଃ ସଗରନରପତିଃ ସ୍ମାରଯାମାସ ଭୂପଃ
ଏଭଳି, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଇ, ହାତୀ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସଗର ରାଜା, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୂଣାଂ ଵସିଷ୍ଠଂ କୁଲଗୁରୁମଭିତଃ ସପ୍ତ ରାଜ୍ଞାଂ କଲେଷୁ ପ୍ରଖ୍ଯାତାଃ ସଂପ୍ରସୂତା ନୃପଵରରିପଵଃ ପାରଦାଃ ପଲ୍ହଵାଦ୍ଯାଃ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ବସିଷ୍ଠ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଘେରି, ସାତ ଜଣ ରାଜାଙ୍କ ଗୋତିଏ ଗୋତିଏ ବଂଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାରଦ, ପଲ୍ହବ ଓ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଉପଗମ୍ଯାବ୍ରୁଵନ୍ସର୍ଵେ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ନୃପାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜା ହାତ ଜୋଡି ଆସି, କଥା କହିଲେ।
ସଗରାସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିନିର୍ଦଗ୍ଧଶରୀରାଣାଂ ମୁମୂର୍ଷତାମ୍
ସଗରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଆଗୁନିରେ ଦେହ ଦହିଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଯାଦ୍ଧି ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତା ଵଯଂ ଜୀଵିତକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ତାଙ୍କ ଭୟରେ, ଆମେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଛାଡି ଚାଲିଆସିଥିଲୁ।
କେଵଲଂ ପ୍ରାଣରକ୍ଷାର୍ଥଂ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଵଯଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ମୁଁ କେବଳ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଯସ୍ତଂ ନିଵର୍ତ୍ତଯିତ୍ଵାସ୍ମାନ୍ପାଲଯେନ୍ମହତୋ ଭଯାତ୍
ଯିଏ ସେଠାରୁ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆମକୁ ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବ—
ତଦ୍ଵଂଶପୂର୍ଵଜୈର୍ଭୂପୈସ୍ତ୍ଵତପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ତାଦୃଶଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଏମିତି, ପୂର୍ବପୁରୁଷ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଭଵନ୍ନିଦେଶଂ ନାତ୍ଯେତି ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧିଃ
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ବାଢ଼ି ନଯାଏ, ସେପରି କେହି ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦସ୍ମାନ୍ମହାଭାଗ ପରିତ୍ରାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ସେହିପାଇଁ, ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉଚିତ।
ଶନୈର୍ଵିଲୋକଯାମାସ ଶରଣଂ ସମୁପାଗତାନ୍
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶରଣାଗତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵତପ୍ଯଦ୍ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵଭୂତାନୁକଂପକଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।
ଉଜ୍ଜୀଵଯଞ୍ଛନୈର୍ଵାଚା ମା ଭୈଷ୍ଟେତି ମହାମତିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ, ମୃଦୁ କଥା କହି, 'ଭୟ କରନି' ବୋଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ସମଯେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ରାଜ୍ଞସ୍ତାଞ୍ଜୀଵିତାର୍ଥିନଃ
ସେ ଜୀବନ ଚାହିଁଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କର ରକ୍ଷା ତଳେ ରଖିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତଂ ରାଜଵର୍ଯଂ ସ୍ଵଯମଥ ଶନକୈଃ ସାଂତ୍ଵଯିତ୍ଵା ଯଥାଵତ୍ସପ୍ରାଣାନାମରୀଣାମପଗମନଵିଧାଵଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଂ ଯଯାଚେ
ତାପରେ ସେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଇ ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଜୀବିତ ଓ ମୃତଙ୍କର ବିଦାୟ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଚାହିଲେ।
ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତ୍ତଵିଭିନ୍ନକର୍ମନିରତାନ୍ଵିପ୍ରୈଶ୍ଚ ଦୂରୋଞ୍ଝିତାନ୍ସାସୂନ୍କେଵଲମତ୍ଯଜନ୍ମୃତସମାନେକୈକଶଃ ପାର୍ଥିଵାନ୍
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବେଦ ଓ ସୃତି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ଚାଲିଯିଥିଲେ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ସମାନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଏକେକରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ଯଵନାନ୍ଵିଗତଶ୍ମଶ୍ରୂନ୍କାଂବୋଜାଂଶ୍ଚବୁକାନ୍ଵିତାନ୍
ଯେଉଁ ଯବନମାନେ ଦାଢ଼ି ହରାଇଥିଲେ, କାମ୍ବୋଜ ଓ ଶକମାନେ ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ଵେଦୋକ୍ତକର୍ମନିର୍ମୁକ୍ତାନ୍ଵିପ୍ରୈଶ୍ଚ ପରିଵର୍ଜିତାନ୍
ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେନି।
ତତସ୍ତେ ରିପଵସ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ଵାଚାରଲକ୍ଷଣାଃ
ତାପରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ, ନିଜ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ିଦେଇ—
ଧିକ୍କୃତା ସତତଂ ସର୍ଵେନୃଶଂସା ନିରପତ୍ରପାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ନିନ୍ଦିତ, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ହେଲେ।
କ୍ରୂରାଶ୍ଚ ସଂଘଶୋ ଲୋକେ ବଭୂଵୁର୍ମ୍ଲେଛଜାତଯଃ
କଠୋର ଏହି ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଏତା ଅଦ୍ଯାପି ସଦ୍ଭିଃ ସତତମଵମତା ଜାତଯୋ ଽସତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟା ଜଗତି ନରପତେଃ ପାଲଯନ୍ତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍
ଏହି ଜାତିମାନେ ଆଜିଯାଏ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଅବହେଳିତ, ଖରାପ କାମ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ରାଜନ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସଗରୋପାଖ୍ଯାନେ ସଗରପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନଂ ନାମାଷ୍ଟାଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ସଗର ଉପାଖ୍ୟାନରେ, 'ସଗରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ' ନାମକ ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ବଲେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ଵିଦର୍ଭାନଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ
ବଡ଼ ଶକ୍ତି ନେଇ ସେ ବିଦର୍ଭ ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ।
କେଶିନ୍ଯାଖ୍ଯାମନୁପମାମନୁରୂପାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ କେଶିନୀଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ।
ଶୁଭେ ମୁହୂର୍ତେ କେଶିନ୍ଯାଃ ପାର୍ଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ଭୂମିପଃ
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜା କେଶିନୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଵିଦର୍ଭରାଜ୍ଞା ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ପ୍ରଜକ୍ରମେ
ବିଦର୍ଭର ରାଜା ସହ ଆଲୋଚନା କରି ସେ ପରେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତତ୍ପୁରାଦ୍ରାଜା ଶୂରସେନାନୁପେଯିଵାନ୍
ସେହି ସହର ଛାଡ଼ି ରାଜା ଶୂରସେନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧନୌଘୈସ୍ତର୍ପିତସ୍ତୈଶ୍ଚ ମଧୁରାଯା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ସେମାନେ ଅଧିକ ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସେ ମଧୁରା ଛାଡ଼ିଲେ।