ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଂ ଵିଧିନା ତେନ ପାର୍ଥିଵଃ
ନିୟମାନୁସାରେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେ ରାଜା—
ପ୍ରତିଜ୍ଞାମକରୋଦ୍ରାଜା ଵ୍ରତମେତଦନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ରାଜା ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ନିବାହିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ଅଥାନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ପୂଜ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି—
ସନ୍ନିଵର୍ତ୍ଯାନୁଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ପ୍ରଜଗାମ ନିଜାଶ୍ରମମ୍
ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଯାମଧିଵସ୍ନ୍ପାଲଯାମାସ ମେଦିନୀମ୍
ସେ ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ବସି ଦେଶକୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ଵଯସୈଵ ସ ବାଲୋ ଽଭୂତ୍କର୍ମଣା ଵୃଦ୍ଧସଂମତଃ
ବୟସରେ ଯଦିଓ ସେ ଶିଶୁ ଥିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲେ।
ସୁଦୀର୍ଘଂ ନିଃଶ୍ଵସିତ୍ଯୁଷ୍ଣମୁଦ୍ଵିଗ୍ନହୃଦଯୋ ଽନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ରାତି ଚିନ୍ତାରେ ହୃଦୟ ଭାରି ହୋଇ, ଗଭୀର ଉଷ୍ଣ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ।
ଶୋକାଵିଷ୍ଟଃ ସରୋଷଂ ସକଲରିପୁକୁଲୋଚ୍ଛିତ୍ତଯେ ସତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞଶ୍ଚକେ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପରିଭଵମନଲଂ ସୋଢୁମିକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଂଶ୍ଯଃ
ଶୋକ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆବିଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶଜ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଅପମାନର ଜ୍ୱାଳା ସହିଲେ।
ରିପୁଂ ଜେତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଦିଶଶ୍ଚ ସକଲାଃ କ୍ରମାତ୍
ସେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିବେ, ଏବଂ କ୍ରମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ସର୍ଵତଃ ସଂଵୃତୋ ରାଜା ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ପୁରୋତ୍ତମାତ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଂକୁରା ହୋଇ, ରାଜା ମହାନଗରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ମତ୍ତୈର୍ମାତଙ୍ଗଯୂଥୈଃ ସକୁଲଗିରିକୁଲେନୈଵ ଭୂମଣ୍ଡଲେନ ଶ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରଧ୍ଵଜୌଘୈରପି ଶଶିସୁକରାଭାତଖେନୈଵ ସାର୍ଦ୍ଧମ୍
ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଦଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଯେପରି ବଡ଼ ପରିବାର, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାହାର କିରଣ ପରି ଧଳା ଛତା ଓ ପତାକା ଦଳ ସହିତ ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଚତୁରଙ୍ଗସୈନ୍ଯନିକରପ୍ରକ୍ଷୋଦସଂଭୂତଭୂରେଣୁପ୍ରାଵୃତିରୁତ୍ସ୍ଥଲୀ ସମଭଵଦ୍ଭୂମିସ୍ତୁ ତତ୍ରାନିଶମ୍
ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ଚଳାଚଳରେ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳିରେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଦିନ ରାତି ଢାକିଯାଉଥିଲା।
ଦୂରାଦେଵାଭିଶଂସନ୍ନରିନଗରନିରୋଧେଷୁ କର୍ମାଭିଷଙ୍ଗେ ତେଷାଂ ଶୀଘ୍ରାପଯାନକ୍ଷଣମଭିଦିଶତି ପ୍ରାଣିଧୈର୍ଯଂ ଵିଧତ୍ତେ
ସେ ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁ ନଗରର ଅବରୋଧ ଓ ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁମାନ କରୁଥିଲେ; ତୁରନ୍ତ ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ନିଜ ସାହସ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ।
ଵିଜିଗୀଷୁର୍ଦିଶୋ ରାଜା ରାଜ୍ଞୋ ଯସ୍ଯାଭିଯାସ୍ଯତି
ବିଜୟ ଆଶା କରି, ରାଜା ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦେଶକୁ ଆଗେଇଯାଉଥିଲେ।
ଵିଜିତ୍ଯ ନୃପତୀନ୍ସର୍ଵାନ୍କୃତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵପଦାନୁଗାନ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଅନୁଗତ କରିନେଲେ।
ଏଵଂ ସ ଵିସରନ୍ଦିକ୍ଷୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖୋ ନୃପଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଅନେକ ଦିଗ ଦେଖି, ସେ ରାଜା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ନୃପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମଗ୍ରରଥକୁଞ୍ଜରୈଃ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜା, ସମସ୍ତ ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ—
ରାଜ୍ଞାଂ ଯତ୍ର ସହସ୍ରାଣି ସ ବଲାନି ମହାହଵେ
ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରାଜା ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ମହାଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ହୈହଯଭୂପାଲାନ୍ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ତତ୍ପୁରୀମ୍
ହୈହୟ ରାଜାମାନେ ହାରିଗଲା ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ସହରକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଜଳାଇଦେଲେ।
ସମଗ୍ରବଲସଂମର୍ଦ୍ଦପ୍ରମୃଷ୍ଟାଶେଷଭୂତଲଃ
ତାଙ୍କର ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଦଳି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ରାଜ୍ଯଂ ପୁରୀଂ ଚାପହାଯ ଭ୍ରଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯା ହତତ୍ଵିଷଃ
ସେମାନେ ରାଜ୍ୟ ଓ ସହର ଛାଡି, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ହରାଇ, ଅସହାୟ ହୋଇପଡିଲେ।
ଅଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ନୃପାଂସ୍ତାଂସ୍ତୁ ଦ୍ରଵମାଣାନ୍ମହୀପତିଃ
ସେମାନେ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତତସ୍ତାନ୍ପ୍ରତି ସକ୍ରୋଧଃ ସଗରଃ ସମରେ ଽରିହା
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସଗର, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ଵାଯ୍ଵସ୍ତ୍ରାଵୃତ୍ତଧୂମୋଦ୍ଗମପଟଲତମୋମୁଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟିପ୍ରସାରା ଭ୍ରେମୁର୍ଭୂପୃଷ୍ଟଲୋଠଦ୍ବହୁଲତମରଜୋଗୂଢମାତ୍ରା ମୁହୂର୍ତ୍ତମ୍
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ଉଠୁଥିବା ଘନ ଧୂଆଁରେ ସବୁ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧାରି ହୋଇଗଲା; କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ଭାରି ଧୂଳିରେ ଢାକିଗଲା।
ଭୀତାଃ ସଂତ୍ଯୁକ୍ତଵସ୍ତ୍ରାଯୁଧକଵଚଵିଭୂଷାଦିକା ମୁକ୍ତକେଶା ଵିସ୍ପଷ୍ଟୋନ୍ମତ୍ତଭାଵାନ୍ଭୃଶ ତରମନୁକୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ରତଃ ଶାତ୍ରଵାଣାମ୍
ଭୟରେ, ସେମାନେ ଜମାକପଡ଼ା, ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ଭୂଷଣ ଛାଡିଦେଲେ, କେଶ ବିକ୍ରମ୍ଭିତ, ମନ୍ଦ ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରି ଦୃତ ଚାଲିଗଲେ।
ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧସାଗରାକାରଃ କାଂବୋଜାନଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ
ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ, କାମ୍ବୋଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଗେଇଗଲେ।
କାଂବୋଜାସ୍ତାଲଜଙ୍ଘାଃ ଶକଯଵନକିରାତାଦଯଃ ସାକମେତେ ଭ୍ରେମୁର୍ଭୂର୍ଯସ୍ତ୍ରଭୀତ୍ଯା ଦିଶି ଦିଶି ରିପଵୋ ଯସ୍ଯ ପୂର୍ଵାପରାଧାଃ
କାମ୍ବୋଜ, ତାଳ, ଶକ, ଯବନ, କିରାତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଅପରାଧ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଟ୍ସୈନ୍ଯୈଃ ସମଭିଦ୍ରୁତା ଵନଭୁଵଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ରାପି ତେ ଽସ୍ତୈମିତ୍ଯଂ ସମୁପାଗତା ଗିରିଗୁହାସୁପ୍ତୋତ୍ଥିତେନ ଦ୍ଵିଷଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନା ଧାଉଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ନିଜେ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ଉଠିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
କ୍ରମେଣ ନାଶଯାମାସ ତଦ୍ରାଜ୍ଯମରିକର୍ଷଣଃ
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଶତ୍ରୁ ଦମକ ସେମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ନିଜଘାନ ରୁଷାଵିଷ୍ଟଃ ପଲ୍ହଵାନ୍ପାରଦାନପି
କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେ ପଲ୍ହବ ଓ ପାରଦମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଲେ।