ଉଦୈରଯଦ୍ଭାର୍ଗଵୋ ଽସ୍ତ୍ରଂ କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶପ୍ରଭମ୍
ଭାର୍ଗବ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା କାଳାଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲା।
ପୁରୀଂ ସହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵନରାଂ ସ ଦଦାହାସ୍ତ୍ରପାଵକଃ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ସେ ସହରକୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଜଳାଇଦେଲେ।
ଜୀଵନାଯ ଜଗାମାଶୁ ଵୀତିହୋତ୍ରୋ ଭଯାତୁରଃ
ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ବୀତିହୋତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାଶଯାନୋ ଽଖିଲାନ୍ ଲୋକାନ୍ ସାକ୍ଷାତ୍କାଲ ଇଵାନ୍ତକଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଗିଲିଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟମାନ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଜଗାମରଥଘୋଷେଣ କଂପଯନ୍ନିଵ ମେଦିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ରଥର ଗଞ୍ଜଣିରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଥିବା ପରି ସେ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରିଂ ଯଯୌ ରାମସ୍ତପସେ ଧତମାନସଃ
ରାମ ତପସ୍ୟାରେ ମନ ଲଗାଇ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯେତ୍ଯ ଭୂଯସ୍ତଦ୍ଧତ୍ଯୈ ବଦ୍ଧଦୀକ୍ଷୋ ଧୃତଵ୍ରତଃ
ପୁନି ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଫେରି ଆସି, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନିଜଘାନ ପୁନର୍ଭୂମୌ ରାଜ୍ଞ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ପୃଥିବୀରେ ସେ ପୁନି ଶତଶଃ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଷଟ୍ଚତୁଷ୍ଟଯଵର୍ଷାନ୍ତଂ ତପସ୍ତେପେ ପୁନଶ୍ଚ ସଃ
ଚବିଶି ବର୍ଷ ଧରି ସେ ପୁନି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଜଘାନ ଭୂମୌ ନିଃଶେଷଂ ସାକ୍ଷାତ୍କାଲ ଇଵାନ୍ତକଃ
ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାଶ କଲେ, ଦୃଶ୍ୟମାନ କାଳ ଭଳି।
ନିଘ୍ନଂଶ୍ଚଚାର ପୃଥିଵୀଂ ଵର୍ଷଦ୍ଵଯମନାରତମ୍
ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ଅବିରତ ହତ୍ୟା କରି ସେ ପୃଥିବୀ ଚାରିଦିଗେ ଘୁରିଲେ।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତକୃତ୍ଵଃ ପୃଥିଵୀ ତେନ ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯା କୃତା
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ସାତ ଥର ତିନି ଥର କରି କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା।
ତାଵଦ୍ରାମେଣ ତସ୍ମାତ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ରମୁତ୍ସାଦିତଂ ଭୁଵି
ଏଭଳି ଭାବେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଷଟ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତ ମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣର ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ ଭାର୍ଗବ ଚରିତର ଛଉଁଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଷଟ୍ସହସ୍ରଦ୍ଵଯଂ ରାମୋ ଜୀଵଗ୍ରାହଂ ଗୃହୀତଵାନ୍
ରାମ ବାରହ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ବଞ୍ଚିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଧରିନେଲେ।
ସ ଜଗାମ ମହାତେଜାଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ତପୋମଯମ୍
ସେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟା ହେଉଥିଲା, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ସୁଖାଵଗାହତୀର୍ଥାନି ତାନି ଚକ୍ରେ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳକୁ ଚାରିପାଖରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କରିଦେଲେ।
ସରାଂସି ତାନି ଵୈ ପଞ୍ଚ ପୂରଯାମାସ ଭାର୍ଗଵଃ
ଭାର୍ଗବ ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ହ୍ରଦକୁ ପୂରଣ କଲେ।
ପିତୄନ୍ସଂତର୍ପଯାମାସ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରମରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ମାତୁଶ୍ଚ ତତ୍ର ଚକ୍ରେ ଯଥୋଦିତମ୍
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଉଵାସାତନ୍ଦ୍ରିତଃ ସମ୍ଯକ୍ ପିତୃପୂଜାପରାଯଣଃ
ସେଠାରେ ସେ ଅଳସ ହେବା ଛାଡ଼ି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପିତୃପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ।
ଵିହିତଂ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯେନ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ତପୋଵନେ
ଏହି କ୍ରିୟା ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯତ୍ର ଯକ୍ରେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପିତୄଣାଂ ତୃପ୍ତିମକ୍ଷଯାମ୍
ସେଠାରେ ଭୃଗୁମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏମିତି ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ।
ଭୃଶମାପ୍ଯାଯିତାସ୍ତେନ ଯତ୍ର ତେ ପିତରୋ ଽଖିଲାଃ
ସେଠାରେ ସେ ମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଭଳିଭଳି ପୋଷିତ ହେଲେ।
ସମନ୍ତପଞ୍ଚକଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ଲୋକେ ପରିଶ୍ରୁତମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ 'ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଯତ୍ର ଯାତାନାମେନାଂସି ନିଖିଲାନି ତୁ
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଚର୍ଯାଗମନଂ ମର୍ତ୍ଯାନାମସତାମିହ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅଧର୍ମୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯିବା, ଏଠାରେ ଅଶୁଭ ମନାଯାଏ।
ସମନ୍ତପଞ୍ଚକଂ ତୀର୍ଥଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଽତିପାଵନମ୍
ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ।
କୃତକୃତ୍ଯସ୍ତତୋ ରାମଃ ସମ୍ଯକ୍ ପୂର୍ଣମନୋରଥଃ
ତାପରେ ରାମ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମନୋକାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାନ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହିତୋ ଵଶୀ
ତାପରେ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ସଂଯମୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ—