ଆଗତସ୍ତଵ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମକୃତଵ୍ରଣସଂଯୁତଃ
ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ଅକୃତବ୍ରଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଜମଦଗ୍ନିରୁଵାଚେଦଂ ରାମଂ ଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣମ୍
ଯମଦଗ୍ନି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାମଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତତସ୍ତାଵଦ୍ଯଥାଵତ୍କର୍ତୁମର୍ହସି
ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ତୁମେ ଏବେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପାପମୋଚନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ତଦ୍ଯୋଗ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ମେ ନିର୍ଦେଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ଏହି ପାପମୋଚନ କେମିତି ହେବ, ତୁମେ ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ।
ଶାକମୂଲଫଲାହାରୋ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଂ ତପଶ୍ଚର
ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କର।
ପ୍ରଯଯୌ ତପସେ ରାଜନ୍ନକୃତଵ୍ରଣସଂଯୁତଃ
ହେ ରାଜା, ଅକୃତବ୍ରଣଙ୍କ ସହିତ ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
କୃତ୍ଵାଽଶ୍ରମପଦଂ ତସ୍ମିଂସ୍ତପସ୍ତେପେ ସୁଦୁଶ୍ଚରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି, ସେ ବହୁତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ନିନ୍ଯେ ଵର୍ଷାଣି କତି ଚିଦ୍ରାମସ୍ତସ୍ମିନ୍ମହାମନାଃ
ମହାସଙ୍କଳ୍ପ ରାମ ସେଠାରେ କିଛି ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
ସଗରୋପାଖ୍ଯାନେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ସଗର ଓ ଭାର୍ଗବଙ୍କ କଥାରେ ଚଉଵାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ମୃଗଯାମଗମଚ୍ଛୂରଃ ଶୂରସେନାଦିଭିଃ ସହ
ଶୂରବୀର ଜଣେ ଶୂରସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଶିକାରକୁ ଗଲେ।
ଜଗ୍ମୁସ୍ତୃଷାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସରିତଂ ନର୍ମଦାମନୁ
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ତିଆରିରେ ପିଆସି ହୋଇ, ସେମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଦଦୃଶୁର୍ମାର୍ଗୋ ଜମଦଗ୍ନେରଥାଶ୍ରମମ୍
ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପଥରେ ଦେଖିଲେ।
କସ୍ଯେଦମିତି ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦିତାଃ
ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ—'ଏହା କାହାର?'
ଵସତ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୁତୋ ଯସ୍ଯ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାମ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ରହୁଛନ୍ତି।
କ୍ରୋଧଂ ପ୍ରସଙ୍ଯାନୃଶଂସ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଵୈରମନୁସ୍ମରନ୍
ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତା ମନେପକାଇ, କ୍ରୋଧ ଓ ନିଷ୍ଠୁରତା ଜାଗିଲା।
ଵୈର ନିର୍ଯାତନଂ କିଂ ତୁ କରିଷ୍ଯାମୋ ଦିଶାଧୁନା
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ଦିଗରେ ଆମେ କଣ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବୁ?
ପ୍ରଜାଘ୍ନିରେ ପ୍ରଯାତେଷୁ ମୁନିଵୀରେଷୁ ସର୍ଵତଃ
ମହାମୁନିମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରେ, ଲୋକମାନେ ହତ୍ୟା ହେଲେ।
ପ୍ରଯଯୁସ୍ତେ ଦୁରାତ୍ମାନଃ ସବଲାଃ ସ୍ଵପୁରୀଂ ପ୍ରତି
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପରିଵାର୍ଯ ମହାରାଜ ରୁରୁଦୁଃ ଶୋକକର୍ଶିତାଃ
ହେ ମହାରାଜ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ପପାତ ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ସଦ୍ଯୋ ଲତେଵାଶନିତାଡିତା
ସେ ଏକ ଲତା ପରି ବିଜୁଳି ଲାଗିଥିବା ଭଳି, ତୁରନ୍ତ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଗଲେ।
ଦୂରପ୍ରନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞେଵ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଣୈର୍ଵ୍ଯଯୁଜ୍ଯତ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯିଥିବା ପରି, ସେ ସହସା ପ୍ରାଣ ଛାଡିଦେଲେ।
ନ୍ଯପତନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ଭୂମୌ ନିମଗ୍ନାଃ ଶୋକସାଗରେ
ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଗଲେ।
ସମେତ୍ଯାଶ୍ଵାସଯାମାସୁସ୍ତୁଲ୍ଯଦୁଃଖାଃ ସୁତାନ୍ମୁନେ
ସମାନ ଦୁଃଖରେ ଏକଠା ହୋଇ, ସେମାନେ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଆଧକ୍ଷୁର୍ଵଚସା ତେଷାମଗ୍ନୌ ପିତ୍ରୋଃ କଲେଵରେ
ତାଙ୍କର କ୍ଷୁଦ୍ର କଥା ସହିତ, ସେମାନେ ପିତାମାତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଅଗ୍ନିରେ ରଖିଲେ।
ପିତ୍ରୋର୍ମରଣଦୁଃଖେନ ପୀଡ୍ଯମାନା ଦିଵାନିଶମ୍
ପିତାମାତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ।
ନିଵୃତ୍ତସ୍ତପସଃ ସଖ୍ଯା ସହାଗାଦାଶ୍ରମଂ ପିତୁଃ
ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଗତି ଛାଡି, ସେମାନେ ସମେତେ ପିତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ପଞ୍ଚଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବ ଚରିତର ପଞ୍ଚଚତ୍ୱାରିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ରାଜପୁତ୍ରଵ୍ଯଵସିତଂ ପିତ୍ରୌଃ ସ୍ଵର୍ଗତିମେଵ ଚ
ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ପିତାମାତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ।
ତନ୍ମୃତେରେଵ ମରଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାତୁଶ୍ଚ କେଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମାଆଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ତମଥାଶ୍ଵାସଯାମାସ ତୁଲ୍ଯଦୁଃଖୋ ଽକୃତଵ୍ରଣଃ
ତାପରେ, ସମାନ ଦୁଃଖରେ ଅପରିଘାତିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।