ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଏକଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ଭାର୍ଗବ ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏକଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ହର୍ଷଶୋକସମାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମପରାଭଵମ୍
ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟୋ ଭୃଶଂ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସ୍ଵପରଶ୍ଵଧମ୍
ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ କୁଠାର ଛାଡିଦେଲେ।
ଅମୋଘଂ କର୍ତ୍ତୁକାମସ୍ତୁ ଵାମେ ତଂ ଦଶନେ ଽଗ୍ରହୀତ୍
ସେ ତାହାକୁ ଅଫଳ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବାମ ହାତରେ ଧରି, ଦାନ୍ତରେ ଧରିଲେ।
ଭୁଵି ଶୋଣିତସଂଦିଗ୍ଧୋ ଵଜ୍ରାହତ ଇଵାଚଲଃ
ସେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇ, ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ, ମାନେ ମେଘ ଆଘାତରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି।
ଚକଂପେ ପୃଥିଵୀପାଲ ଲୋକାସ୍ତ୍ରାସମୁପାଗତାଃ
ପୃଥିବୀର ରାଜା କମ୍ପିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
କାର୍ତ୍ତିକେଯାଦଯସ୍ତତ୍ର ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଭୃଶମାତୁରାଃ
ସେଠାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବଡ଼ ଆତୁର ହୋଇ କନ୍ଦିଲେ।
ପାର୍ଵତୀଶଙ୍କରୌ ତତ୍ର ସମାଜଗ୍ମତୁରୀଶ୍ଵରୌ
ସେଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କର, ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଠି ଆସିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ସ୍କନ୍ଦଂ ପାର୍ଵତୀ କିମେତଦିତି କାରଣମ୍
ପାର୍ବତୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କଣ? କାହିଁକି ଏହି ଘଟଣା?'
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ମାତ୍ରେ ରାମସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵତଃ
ସେ ମାଆଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ରାମ ଶୁଣୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ ଶଙ୍କରଂ ରୁଷ୍ଟା ପାର୍ଵତୀ ପ୍ରାଣନାଯକମ୍
ପାର୍ବତୀ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରାଣନାୟକ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍ତୋଲବ୍ଧ୍ଵା ପରଂ ତେଜୋ ଵର୍ମ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଜିଦ୍ଵିଭୋ
ତୁମ ପାଖରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ପାଇ, ତିନି ଲୋକର ବିଜେତା ମହାନ ଭଗବାନ୍।
ସ୍ଵକାର୍ଯଂ ସାଧଯିତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରାଦାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ପରେ ତୁମକୁ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଅନେନୈଵ କୃତାର୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଫଳ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଵ କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵାଣି ସାଧଯିଷ୍ଯତି ସଦ୍ଗୁରୋଃ
ସତ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ତୁମ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ କରିଦେବ।
ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହିତା ଯାସ୍ଯେ ପିତୁଃ ସ୍ଵସ୍ଯ ନିକେତନମ୍
ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ଭଵତା ତୁ କୃତୋନୈଵ ସତ୍କାରୋ ଵଚସାପି ହି
ତୁମେ ମୋତେ ଠିକ୍ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାଁ, କଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଭବ ଶିବ।
ସସ୍ମାର ମନସା କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣତକ୍ଲେଶନାଶନମ୍
ମନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଆଜଗାମ ଦଯାସିଂଧୁର୍ଭକ୍ତଵଶ୍ଯୋ ଽଖିଲେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଦୟାର ସାଗର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି, ଆସିଲେ।
ବର୍ହାପୀଡଂ ମଣିଗଣଯୁତଂ ବିଭ୍ରଦୀଷତ୍ସ୍ମିତାସ୍ଯୋ ଗୋପୀନାଥୋ ଗଦିତସୁଯଶାଃ କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିଵକ୍ଷାଃ
ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପିଛା ମୁକୁଟ, ଅନେକ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ମଧୁର ହସରେ ମୁଖ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗୋପୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମଧୁର କଥାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଛାତି ଚମକୁଛି।
ରାଧଯା ସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନା ଚାପରାଜିତଃ
ତେଣୁ ଶ୍ରୀମତୀ ରାଧା ଓ ଅଜୟ ଶ୍ରୀଦାମ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଅଥୈନମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଶିବଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ପ୍ରଵେଶ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଵେଶ୍ମରାଧଯା ସହିତଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ରାଧା ସହିତ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଘରର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଥ ତତ୍ର ଗତା ଦେଵୀ ପାର୍ଵତୀ ତନଯାନ୍ଵିତା
ତାପରେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଥ ରାମୋ ଽପି ତତ୍ରୈଵ ଗତ୍ଵା ନମିତକନ୍ଧରଃ
ତାପରେ ରାମ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ସା ଯଦା ନାଭ୍ଯନନ୍ଦତ୍ତଂ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରଣତଂ ପୁରଃ
କିନ୍ତୁ ସେ, ପ୍ରଣତ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ବାଗତ କଲେ ନାହିଁ।
ତଦୋଵାଚ ଜଗନ୍ନାଥଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପ୍ରୀଣଯନ୍ଗିରା
ତାପରେ ଜଗନ୍ନାଥ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମଧୁର କଥାରେ ଖୁସି କରି କହିଲେ।
ନଯ ନିଜହସ୍ତସରୋଜସମର୍ପିତମ୍ସ୍ତକମଙ୍କମନନ୍ତଗୁଣେ
ତୁମେ ନିଜ ହସ୍ତରେ ତୁଳସୀ ଫୁଲ ଭଳି ମନର ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକୁ ଅନେକ ଗୁଣର ଧାମକୁ ଅର୍ପଣ କର।
ତଵ ଚରଣେ ପତିତଂ ସତତଂ କୃତକିଲ୍ବିଷମପ୍ଯଵ ଦେହି ଵରମ୍
ତୁମ ଚରଣ ତଳେ ସଦା ପଡ଼ିଥିବା, ଯଦିଓ ଅପରାଧ କରିଛି, ସେଠିକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।