ମାତୁର୍ଵାପି ଭଗିନ୍ଯା ଵା ଦୁହିତୁଃ ସ ନରାଧମଃ
ସେ ମା, ବୋନ୍, କିମ୍ବା ଝିଅ—ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଏପରି ପୁରୁଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଚ।
ବ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଵିନିର୍ଗତଂ ଵାପି ହାସ୍ଯାର୍ଥମଥଵୋଦିତମ୍
ଭୁଲରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ କିମ୍ବା ହସିବା ପାଇଁ କହିଲେ—
ନିର୍ଵିକାରାସ୍ଯ ଚ ଶିଶୋର୍ନ ଦୋଷଃ କଶ୍ଚିଦେଵ ହି
ଯେଉଁ ଶିଶୁରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।
ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ କରିଷ୍ଯାମି ତତ୍ର ଯତ୍ସମଯୋଚିତମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଛି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦିନରେ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ, ସେହିଭଳି କରିବି।
ଜଗତାଂ ପିତରୌ ତୌ ଚ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଦୁଇଁଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା–ପିତା।
ଵିନାଯକସ୍ତଦୋତ୍ଥାଯ ଵାରଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ବିନାୟକ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ରୋକିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସକନ୍ଦସ୍ତୁ ସଂଭ୍ରାନ୍ତୋ ବୋଧଯାମାସ ତୌ ତଦା
ଏହା ଦେଖି, କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ସମାଦାଯ ସପ୍ରକ୍ଷେପ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତାଙ୍କର କୁଠାର ନେଇ, ଛାଡିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଭୁଵଃ ସ୍ଵରପି ତସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଂ ମହର୍ଵୈଜନଂ ଲୋକଂ ଚାପି ତପୋ ଽଥ ସତ୍ଯମପରଂ ଵୈକୁଣ୍ଠମପ୍ଯାନଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୂଲୋକ, ଭୁବର୍ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଠାରୁ ଉପରକୁ, ମହର୍, ଜନ, ତପ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଏଠାରୁ ଆଉ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯାଥ ତତୋ ହି ଗର୍ଭସଲିଲେ ପ୍ରକ୍ଷପ୍ତମାତ୍ରଂ ତ୍ଵରା ଭୀତଂ ପ୍ରାଣପରିପ୍ସୁମାନଯଦଥୋ ତତ୍ରୈଵ ଯତ୍ରାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ଗର୍ଭର ଜଳରୁ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଛାଡିବା ପୂର୍ବରୁ, ଭୟଭୀତ ଓ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସେଉଁଠିକୁ ତୁରନ୍ତ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଏକଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ଭାର୍ଗବ ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏକଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ହର୍ଷଶୋକସମାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମପରାଭଵମ୍
ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟୋ ଭୃଶଂ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସ୍ଵପରଶ୍ଵଧମ୍
ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ କୁଠାର ଛାଡିଦେଲେ।
ଅମୋଘଂ କର୍ତ୍ତୁକାମସ୍ତୁ ଵାମେ ତଂ ଦଶନେ ଽଗ୍ରହୀତ୍
ସେ ତାହାକୁ ଅଫଳ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବାମ ହାତରେ ଧରି, ଦାନ୍ତରେ ଧରିଲେ।
ଭୁଵି ଶୋଣିତସଂଦିଗ୍ଧୋ ଵଜ୍ରାହତ ଇଵାଚଲଃ
ସେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇ, ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ, ମାନେ ମେଘ ଆଘାତରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି।
ଚକଂପେ ପୃଥିଵୀପାଲ ଲୋକାସ୍ତ୍ରାସମୁପାଗତାଃ
ପୃଥିବୀର ରାଜା କମ୍ପିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
କାର୍ତ୍ତିକେଯାଦଯସ୍ତତ୍ର ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଭୃଶମାତୁରାଃ
ସେଠାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବଡ଼ ଆତୁର ହୋଇ କନ୍ଦିଲେ।
ପାର୍ଵତୀଶଙ୍କରୌ ତତ୍ର ସମାଜଗ୍ମତୁରୀଶ୍ଵରୌ
ସେଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କର, ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାଠି ଆସିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ସ୍କନ୍ଦଂ ପାର୍ଵତୀ କିମେତଦିତି କାରଣମ୍
ପାର୍ବତୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କଣ? କାହିଁକି ଏହି ଘଟଣା?'
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ମାତ୍ରେ ରାମସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵତଃ
ସେ ମାଆଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ରାମ ଶୁଣୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ ଶଙ୍କରଂ ରୁଷ୍ଟା ପାର୍ଵତୀ ପ୍ରାଣନାଯକମ୍
ପାର୍ବତୀ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରାଣନାୟକ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍ତୋଲବ୍ଧ୍ଵା ପରଂ ତେଜୋ ଵର୍ମ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଜିଦ୍ଵିଭୋ
ତୁମ ପାଖରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ପାଇ, ତିନି ଲୋକର ବିଜେତା ମହାନ ଭଗବାନ୍।
ସ୍ଵକାର୍ଯଂ ସାଧଯିତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରାଦାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ପରେ ତୁମକୁ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଅନେନୈଵ କୃତାର୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଫଳ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଵ କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵାଣି ସାଧଯିଷ୍ଯତି ସଦ୍ଗୁରୋଃ
ସତ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ତୁମ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ କରିଦେବ।
ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହିତା ଯାସ୍ଯେ ପିତୁଃ ସ୍ଵସ୍ଯ ନିକେତନମ୍
ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ଭଵତା ତୁ କୃତୋନୈଵ ସତ୍କାରୋ ଵଚସାପି ହି
ତୁମେ ମୋତେ ଠିକ୍ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାଁ, କଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଭବ ଶିବ।
ସସ୍ମାର ମନସା କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣତକ୍ଲେଶନାଶନମ୍
ମନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଆଜଗାମ ଦଯାସିଂଧୁର୍ଭକ୍ତଵଶ୍ଯୋ ଽଖିଲେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଦୟାର ସାଗର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି, ଆସିଲେ।