ପ୍ରଣନାମ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାଦିକାଂସ୍ତୁ ତାନ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସ ରାମୋ ଵାର୍ଯୁସ୍ପୃଶ୍ଯ ଜଜାପ କଵଚଂ ତୁ ତତ୍
ସେ ରାମ, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେଇ କବଚ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ପାଶୁପତଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶିଵଦତ୍ତଂ ସ ଭାର୍ଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରକୁ ମନେପକାଇ, ସେ ଭାର୍ଗବ ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଭସ୍ମସାଜ୍ଜାତଂ ଶରୀରଂ ବାହୁନନ୍ଦନ
ହେ ଭାର୍ଗବବଂଶର ଗର୍ବ, ସେ ଛାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ଦେହ ଗଠିତ ହେଲା।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଵଧୋ ନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣରେ, ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ନାମ 'କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଧ'।
ଵାରଯାମାସୁରତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଭାର୍ଗଵଂ ସ୍ଵବଲେଃ ପୃଥକ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସଂଗ୍ରାମଂ ତୁମୁଲଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂରବ୍ଧାସ୍ତୁ ପିତୁର୍ଵଧାତ୍
ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ସମାଦାଯ ଯୁଯୁଧେ ତୈଶ୍ଚ ସଂଗରେ
ସେ ତାଙ୍କର ପରଶୁ ନେଇ, ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ନିଜଘାନ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତୋ ମୁହୁର୍ତ୍ତଦ୍ଵଯମାତ୍ରତଃ
ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାରେ, ସେ ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମେଣ ତେସର୍ଵେ ଯୁଯୁଧୁର୍ଵୀର୍ଯସଂମତାଃ
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବୀରତାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ପରିତୋ ମଣ୍ଡଲଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଲେ।
ଵିରେଜେ ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଯଥା ନାଭିସ୍ତୁ ଚକ୍ରଗା
ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେପରି ନାଭିକୁ ଚକ୍ର ଘେରି ରହିଥାଏ।
ରେଜୁଶ୍ଚ ଗୋପୀ ଗଣମଧ୍ଯସଂସ୍ଥଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯଥା ତାଃ ପରିତୋ ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯଃ
ଯେପରି ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ସମାକିରନ୍ନନ୍ଦନମାଲ୍ଯଵର୍ଷୈଃ ସମନ୍ତତୋ ରାମମହୀନଵୀର୍ଯମ୍
ସେମାନେ ଶୂରବୀର ରାମଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ମାଳାର ବୃଷ୍ଟିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାକି ଦେଲେ।
ତୌର୍ଯତ୍ରିକସ୍ଯେଵ ଶରକ୍ଷତାନି ଭାନ୍ତୀଵ ଯଦ୍ଵନ୍ନଖଦନ୍ତପାତାଃ
ଯେପରି ତାଲବାଦ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୀରର ଆଘାତ ଚମକେ, ସେପରି ନଖ ଓ ଦାନ୍ତର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ନୃପଯୁଦ୍ଧମଣ୍ଡଲଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ଭୃଶଵିସ୍ମିତାକ୍ଷଃ
ଏଭଳି ରାଜାମାନେଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ମଣ୍ଡଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁରେ ଏହା ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୃଥକ୍ଚକାରାତିବ ଲାଂସ୍ତୁ ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପଙ୍କ୍ତିଂ ପ୍ରଭୁରାତ୍ତଚାପଃ
ପ୍ରଭୁଂ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ମଣ୍ଡଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ରେଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ଶୂରୋ ଵୃଷାସ୍ଯୋ ଵୃଷଶୂରସେନୌ ଜଯଧ୍ଵଜଶ୍ଚାପି ଵିଭିନ୍ନଧୈର୍ଯାଃ
ଶୂର ବୃଷାସ୍ୟ, ବୃଷଶୂରଙ୍କ ସେନା ଏବଂ ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା।
ପୃଥଗ୍ଗତାସ୍ତେ ସୁପରୀପ୍ସଵୋ ନୃପା ନ କୋ ଽପି କାଂସ୍ଵିଦ୍ଦଦୃଶେ ଭୃଶାର୍ତ୍ତଃ
ସେହି ରାଜାମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ ଯେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ।
ସମନ୍ଵିତୋ ଽସାଵକୃତଵ୍ରଣେନ ସସ୍ନୌ ମୁଦାଗତ୍ଯ ଚ ନର୍ମଦାଯାମ୍
ସେ ଅଘାତ ରହି, ଆନନ୍ଦରେ ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ପ୍ରତସ୍ଥେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମୁର୍ଵୀଶ ଶିଵଂ କୈଲାସଵାସିନମ୍
ସେ ଉର୍ବୀଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ କୈଳାସରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମନୋଯାଯୀ ମହାତ୍ମାସାଵକୃତଵ୍ରଣସଂଯୁତଃ
ମହାତ୍ମା ସେ, ଅଘାତ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ମନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ନଗରୀଂ ମହତୀମଲକାଭିଧମ୍
ସେଠାରେ ସେ ମଲକା ନାମକ ବଡ଼ ନଗର ଦେଖିଲେ।
ନାନାରୁପଧରୈର୍ଯକ୍ଷୈଃ ଶୋଭିତାଂ ଚିତ୍ରଭୂଷଣୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଯକ୍ଷମାନେ ଶୋଭା ପାଇଥିବା, ଚମତ୍କାର ଭୂଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ଦୀର୍ଘିକାଭିଃ ସୁଦୀର୍ଘାଭିସ୍ତଡାଗୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତାମ୍
ଅତି ଲମ୍ବା ଦୀର୍ଘିକା ଏବଂ ଝିଲିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ତତ୍ର ଦେଵାଙ୍ଗନାସ୍ନାନମୁକ୍ତକୁଙ୍କୁମପିଞ୍ଜରମ୍
ସେଠାରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ସ୍ନାନ କରି, କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ଛାଡ଼ିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ସଂଗୀତସଂନାଦା ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ତତ୍ରତତ୍ର ହ
ସେଠାରେ ସବୁଠାରେ ସଙ୍ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭାର୍ଗଵୋ ରାଜନ୍ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ
ହେ ରାଜନ୍, ଭାର୍ଗବ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ୍ନିଗ୍ଧଚ୍ଛାଯଂ ମହାଵଟମ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେ ମୃଦୁ ଛାୟା ଥିବା ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଂଶ ତତ୍ର ପ୍ରାକାରଂ ଶତଯୋଜନମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶତ ଯୋଜନା ଚଉଉଁଠି ବଡ଼ ଗୋଲାକାର ପ୍ରାକାର ଦେଖିଲେ।