ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାଚକ୍ରଖଢ୍ଗପଟ୍ଟିଶତୋମରୈଃ
ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ତୋମର ନେଇ,
ସ ରାମୋ ଲାଘଵେନୈଵ ସଂପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯନେନ ଚ
ରାମ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ରାଜା ଵାର୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ସସର୍ଜାଗ୍ନେଯମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଵିଦଧେ ରାଜା ଵାଯଵ୍ଯେନାହନଦ୍ଵିଭୁମ୍
ରାଜା ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର କରି, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଦତ୍ତେନ ଦତ୍ତଂ ଯଚ୍ଛୂଲମଵ୍ଯର୍ଥଂ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଅଭିଘାତ ହେଉଥିବା ଅଭିନାଶୀ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଚ୍ଛୂଲଂ ଶତସୂର୍ଯାଭମନିଵାର୍ଯଂ ସୁରାସୁରୈଃ
ସେଇ ଶୂଳ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ତଦ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯାଥ ନିପପାତ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଶୂଳ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପପାତ ଚ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ରାଜା ଅଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାନ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ଆସିଲେ।
ଭାର୍ଗଵଂ ଜୀଵଯାମାସ ସଂଜୀଵନ୍ଯା ସ ଵିଦ୍ଯଯା
ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସେଇ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାଦିକାଂସ୍ତୁ ତାନ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସ ରାମୋ ଵାର୍ଯୁସ୍ପୃଶ୍ଯ ଜଜାପ କଵଚଂ ତୁ ତତ୍
ସେ ରାମ, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେଇ କବଚ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ପାଶୁପତଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶିଵଦତ୍ତଂ ସ ଭାର୍ଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରକୁ ମନେପକାଇ, ସେ ଭାର୍ଗବ ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଭସ୍ମସାଜ୍ଜାତଂ ଶରୀରଂ ବାହୁନନ୍ଦନ
ହେ ଭାର୍ଗବବଂଶର ଗର୍ବ, ସେ ଛାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ଦେହ ଗଠିତ ହେଲା।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଵଧୋ ନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣରେ, ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ନାମ 'କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଧ'।
ଵାରଯାମାସୁରତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଭାର୍ଗଵଂ ସ୍ଵବଲେଃ ପୃଥକ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସଂଗ୍ରାମଂ ତୁମୁଲଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂରବ୍ଧାସ୍ତୁ ପିତୁର୍ଵଧାତ୍
ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ସମାଦାଯ ଯୁଯୁଧେ ତୈଶ୍ଚ ସଂଗରେ
ସେ ତାଙ୍କର ପରଶୁ ନେଇ, ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ନିଜଘାନ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତୋ ମୁହୁର୍ତ୍ତଦ୍ଵଯମାତ୍ରତଃ
ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାରେ, ସେ ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମେଣ ତେସର୍ଵେ ଯୁଯୁଧୁର୍ଵୀର୍ଯସଂମତାଃ
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବୀରତାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ପରିତୋ ମଣ୍ଡଲଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଲେ।
ଵିରେଜେ ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଯଥା ନାଭିସ୍ତୁ ଚକ୍ରଗା
ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେପରି ନାଭିକୁ ଚକ୍ର ଘେରି ରହିଥାଏ।
ରେଜୁଶ୍ଚ ଗୋପୀ ଗଣମଧ୍ଯସଂସ୍ଥଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯଥା ତାଃ ପରିତୋ ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯଃ
ଯେପରି ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ସମାକିରନ୍ନନ୍ଦନମାଲ୍ଯଵର୍ଷୈଃ ସମନ୍ତତୋ ରାମମହୀନଵୀର୍ଯମ୍
ସେମାନେ ଶୂରବୀର ରାମଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ମାଳାର ବୃଷ୍ଟିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାକି ଦେଲେ।
ତୌର୍ଯତ୍ରିକସ୍ଯେଵ ଶରକ୍ଷତାନି ଭାନ୍ତୀଵ ଯଦ୍ଵନ୍ନଖଦନ୍ତପାତାଃ
ଯେପରି ତାଲବାଦ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୀରର ଆଘାତ ଚମକେ, ସେପରି ନଖ ଓ ଦାନ୍ତର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ନୃପଯୁଦ୍ଧମଣ୍ଡଲଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ଭୃଶଵିସ୍ମିତାକ୍ଷଃ
ଏଭଳି ରାଜାମାନେଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ମଣ୍ଡଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁରେ ଏହା ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୃଥକ୍ଚକାରାତିବ ଲାଂସ୍ତୁ ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପଙ୍କ୍ତିଂ ପ୍ରଭୁରାତ୍ତଚାପଃ
ପ୍ରଭୁଂ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ମଣ୍ଡଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ରେଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ଶୂରୋ ଵୃଷାସ୍ଯୋ ଵୃଷଶୂରସେନୌ ଜଯଧ୍ଵଜଶ୍ଚାପି ଵିଭିନ୍ନଧୈର୍ଯାଃ
ଶୂର ବୃଷାସ୍ୟ, ବୃଷଶୂରଙ୍କ ସେନା ଏବଂ ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା।
ପୃଥଗ୍ଗତାସ୍ତେ ସୁପରୀପ୍ସଵୋ ନୃପା ନ କୋ ଽପି କାଂସ୍ଵିଦ୍ଦଦୃଶେ ଭୃଶାର୍ତ୍ତଃ
ସେହି ରାଜାମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ ଯେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ।
ସମନ୍ଵିତୋ ଽସାଵକୃତଵ୍ରଣେନ ସସ୍ନୌ ମୁଦାଗତ୍ଯ ଚ ନର୍ମଦାଯାମ୍
ସେ ଅଘାତ ରହି, ଆନନ୍ଦରେ ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ।