ଯଦାସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯେଷ ମହାନୁଭାଵୋ ଦତ୍ତଃ ପ୍ରଯାତୋ ନ ହି ଦର୍ଶନଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଦତ୍ତ ନାମକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ସେଠାରୁ ସେ ଆଉ ଦେଖାଯିବେ ନାହିଁ।
ସ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଽପି ନ ଚାଜଗାମ ଦତ୍ତୋ ମନୋଗୋଚରମସ୍ଯ ରାଜନ୍
ରାଜା ଯେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ରାଜନ।
ଏଵଂ ଯଦାତ୍ରେସ୍ତନଯୋ ମହାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଚ ଧ୍ଯାନପଥେ ନୃପେଣ
ଏଭଳି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ, ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ରାଜାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯିଲେ ନାହିଁ,
ତଂ ଶୋକମଗ୍ନଂ ନୃପତିଂ ମହାତ୍ମା ରାମୋ ଜଗାଦାଖିଲଚିତ୍ତଦର୍ଶୀ
ସେଇ ସୋକରେ ଡୁବିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜାଣିପାରୁଥିବା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାମ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ତେ ଵରାଯାଭଵମାଦିସର୍ଗେ ସ ଏଵ ଚାହଂ ତଂଵ ସାଦନାଯ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯିଏ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲି, ସେ ମୁଁ ଏବେ ତୁମର ବିନାଶ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।
ସର୍ଵୋ ହି ଲୋକଃ ସ୍ଵକୃତଂ ଭୁନକ୍ତି ଶୁଭାଶୁଭଂ ଦୈଵକୃତଂ ଵିପାକେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଭାଗ୍ୟ ପକେଲେ ଭୋଗ କରେ।
ଯତ୍ତେ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ବହୁଜନ୍ମସଂଚିତଂ ତେନେହ ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵରାର୍ହପାତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ କରିଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଇଛ।
ଗୁରୁର୍ଵିମତ୍ଯାପକୃତସ୍ତ୍ଵଯା ମେ ଯତସ୍ତତଃ କର୍ଣନିକୃନ୍ତନଂ ତେ
ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିମାନରେ ଅପମାନ କରିଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମର କାନ କଟାଯିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭୃଗୁର୍ମହାତ୍ମା ନିଯୋଜ୍ଯ ବାଣଂ ଚ ଵିକୃଷ୍ଯ ଚାପମ୍
ଏଭଳି କହି, ମହାନ୍ ଭୃଗୁ ପୁଅ ଧନୁଷ ଟାଣି ତୀର ତିଆରି କଲେ।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କର୍ମାସ୍ଯ ମୁନେଃ ସୁତସ୍ଯ ସ ଚାର୍ଜୁନୋ ହୈହଯଵଂଶଧର୍ତ୍ତା
ମୁନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ହୈହୟ ବଂଶର ଅର୍ଜୁନ ରାଜା,
ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାଚକ୍ରଖଢ୍ଗପଟ୍ଟିଶତୋମରୈଃ
ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ତୋମର ନେଇ,
ସ ରାମୋ ଲାଘଵେନୈଵ ସଂପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯନେନ ଚ
ରାମ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ରାଜା ଵାର୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ସସର୍ଜାଗ୍ନେଯମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଵିଦଧେ ରାଜା ଵାଯଵ୍ଯେନାହନଦ୍ଵିଭୁମ୍
ରାଜା ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର କରି, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଦତ୍ତେନ ଦତ୍ତଂ ଯଚ୍ଛୂଲମଵ୍ଯର୍ଥଂ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଅଭିଘାତ ହେଉଥିବା ଅଭିନାଶୀ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଚ୍ଛୂଲଂ ଶତସୂର୍ଯାଭମନିଵାର୍ଯଂ ସୁରାସୁରୈଃ
ସେଇ ଶୂଳ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ତଦ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯାଥ ନିପପାତ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଶୂଳ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପପାତ ଚ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ରାଜା ଅଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାନ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ଆସିଲେ।
ଭାର୍ଗଵଂ ଜୀଵଯାମାସ ସଂଜୀଵନ୍ଯା ସ ଵିଦ୍ଯଯା
ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସେଇ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାଦିକାଂସ୍ତୁ ତାନ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସ ରାମୋ ଵାର୍ଯୁସ୍ପୃଶ୍ଯ ଜଜାପ କଵଚଂ ତୁ ତତ୍
ସେ ରାମ, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେଇ କବଚ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ପାଶୁପତଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶିଵଦତ୍ତଂ ସ ଭାର୍ଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରକୁ ମନେପକାଇ, ସେ ଭାର୍ଗବ ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଭସ୍ମସାଜ୍ଜାତଂ ଶରୀରଂ ବାହୁନନ୍ଦନ
ହେ ଭାର୍ଗବବଂଶର ଗର୍ବ, ସେ ଛାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ଦେହ ଗଠିତ ହେଲା।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଵଧୋ ନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣରେ, ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ନାମ 'କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଧ'।
ଵାରଯାମାସୁରତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଭାର୍ଗଵଂ ସ୍ଵବଲେଃ ପୃଥକ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସଂଗ୍ରାମଂ ତୁମୁଲଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂରବ୍ଧାସ୍ତୁ ପିତୁର୍ଵଧାତ୍
ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ସମାଦାଯ ଯୁଯୁଧେ ତୈଶ୍ଚ ସଂଗରେ
ସେ ତାଙ୍କର ପରଶୁ ନେଇ, ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ନିଜଘାନ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତୋ ମୁହୁର୍ତ୍ତଦ୍ଵଯମାତ୍ରତଃ
ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାରେ, ସେ ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମେଣ ତେସର୍ଵେ ଯୁଯୁଧୁର୍ଵୀର୍ଯସଂମତାଃ
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବୀରତାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।