ଧ୍ଯାନପ୍ରଭାଵେଣ ତତସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଵିଗତପ୍ରଭାଵମ୍
ତାପରେ ଧ୍ୟାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳର ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଲା।
ସ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାତାଂ ମହୀଯାନ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଥା ପାଲଯିତୁଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
ସେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର, ମହାବଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶ କରିପାରୁଥିଲେ।
ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ଶୂରତମୋ ମହସ୍ଵାନ୍ସଦଗ୍ରଣୀଃ ସଂସଦି ତଥ୍ଯଵକ୍ତା
ଧନୁଷ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସାହସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଜସ୍ବୀ, ସଭାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ।
ଏଵଂ ନୃଲୋକେ ପ୍ରଥଯନ୍ସ୍ଵଭାଵଂ ସର୍ଵାଣି କଲ୍ଯାନି କରୋତି ନିତ୍ଯମ୍
ଏଭଳି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରକାଶ କରି, ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ ରାମଃ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵଃ ପ୍ରଶାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତଦସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମମ୍
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତୁଣୀରତଃ ପତ୍ରିଯୁଗଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୁଙ୍ଖେ ନିଧାଯାଥ ଧନୁର୍ଜ୍ଯକାଯାମ୍
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରୁ ଦୁଇଟି ପଙ୍ଖଯୁକ୍ତ ବାଣ ନେଇ, ପଙ୍ଖରେ ରଖି, ଧନୁଷର ତାରରେ ଲଗାଇଲେ।
ସ କୃତ୍ତକର୍ଣୋ ନୃପତିର୍ମହାତ୍ମା ଵିନିର୍ଜିତାଶେଷଜଗତ୍ପ୍ରଵୀରଃ
ସେ କୃତ୍ତକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ରାଜା, ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀରମାନେଠାରୁ ବିଜୟୀ ଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ଧରାଧୀଶତନୁର୍ଵିଵର୍ଣା ଗତାନୁଭାଵା ନୃପତେର୍ବଭୂଵ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଧରାଧୀଶଙ୍କ ଦେହ ଫିକା ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲା।
ତତଃ ସ ରାଜା ନିଜଵୀର୍ଯଵୈଭଵଂ ସମସ୍ତଲୋକାଧିକତାଂ ପ୍ରଯାତମ୍
ତାପରେ ସେ ରାଜା, ନିଜ ବଳ ଓ ମହିମା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ବ୍ୟାପି, ଚାଲିଗଲେ।
ଦଧ୍ଯୌ ପୁନର୍ମୀଲିତଲୋଚନୋ ନୃପୌ ଦତ୍ତଂ ତମାତ୍ରେଯକୁଲପ୍ରଦୀପମ୍
ପୁଣି, ରାଜା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ଦିଆଯାଇଥିବା ଆତ୍ରେୟ ବଂଶର ଦୀପକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯଦାସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯେଷ ମହାନୁଭାଵୋ ଦତ୍ତଃ ପ୍ରଯାତୋ ନ ହି ଦର୍ଶନଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଦତ୍ତ ନାମକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ସେଠାରୁ ସେ ଆଉ ଦେଖାଯିବେ ନାହିଁ।
ସ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଽପି ନ ଚାଜଗାମ ଦତ୍ତୋ ମନୋଗୋଚରମସ୍ଯ ରାଜନ୍
ରାଜା ଯେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ରାଜନ।
ଏଵଂ ଯଦାତ୍ରେସ୍ତନଯୋ ମହାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଚ ଧ୍ଯାନପଥେ ନୃପେଣ
ଏଭଳି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ, ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ରାଜାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯିଲେ ନାହିଁ,
ତଂ ଶୋକମଗ୍ନଂ ନୃପତିଂ ମହାତ୍ମା ରାମୋ ଜଗାଦାଖିଲଚିତ୍ତଦର୍ଶୀ
ସେଇ ସୋକରେ ଡୁବିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜାଣିପାରୁଥିବା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାମ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ତେ ଵରାଯାଭଵମାଦିସର୍ଗେ ସ ଏଵ ଚାହଂ ତଂଵ ସାଦନାଯ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯିଏ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲି, ସେ ମୁଁ ଏବେ ତୁମର ବିନାଶ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।
ସର୍ଵୋ ହି ଲୋକଃ ସ୍ଵକୃତଂ ଭୁନକ୍ତି ଶୁଭାଶୁଭଂ ଦୈଵକୃତଂ ଵିପାକେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଭାଗ୍ୟ ପକେଲେ ଭୋଗ କରେ।
ଯତ୍ତେ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ବହୁଜନ୍ମସଂଚିତଂ ତେନେହ ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵରାର୍ହପାତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ କରିଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଇଛ।
ଗୁରୁର୍ଵିମତ୍ଯାପକୃତସ୍ତ୍ଵଯା ମେ ଯତସ୍ତତଃ କର୍ଣନିକୃନ୍ତନଂ ତେ
ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିମାନରେ ଅପମାନ କରିଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମର କାନ କଟାଯିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭୃଗୁର୍ମହାତ୍ମା ନିଯୋଜ୍ଯ ବାଣଂ ଚ ଵିକୃଷ୍ଯ ଚାପମ୍
ଏଭଳି କହି, ମହାନ୍ ଭୃଗୁ ପୁଅ ଧନୁଷ ଟାଣି ତୀର ତିଆରି କଲେ।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କର୍ମାସ୍ଯ ମୁନେଃ ସୁତସ୍ଯ ସ ଚାର୍ଜୁନୋ ହୈହଯଵଂଶଧର୍ତ୍ତା
ମୁନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ହୈହୟ ବଂଶର ଅର୍ଜୁନ ରାଜା,
ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାଚକ୍ରଖଢ୍ଗପଟ୍ଟିଶତୋମରୈଃ
ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ତୋମର ନେଇ,
ସ ରାମୋ ଲାଘଵେନୈଵ ସଂପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯନେନ ଚ
ରାମ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ରାଜା ଵାର୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ସସର୍ଜାଗ୍ନେଯମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଵିଦଧେ ରାଜା ଵାଯଵ୍ଯେନାହନଦ୍ଵିଭୁମ୍
ରାଜା ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର କରି, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଦତ୍ତେନ ଦତ୍ତଂ ଯଚ୍ଛୂଲମଵ୍ଯର୍ଥଂ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଅଭିଘାତ ହେଉଥିବା ଅଭିନାଶୀ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଚ୍ଛୂଲଂ ଶତସୂର୍ଯାଭମନିଵାର୍ଯଂ ସୁରାସୁରୈଃ
ସେଇ ଶୂଳ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ତଦ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯାଥ ନିପପାତ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଶୂଳ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପପାତ ଚ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ରାଜା ଅଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମାଜଗ୍ମୁଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାନ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ଆସିଲେ।
ଭାର୍ଗଵଂ ଜୀଵଯାମାସ ସଂଜୀଵନ୍ଯା ସ ଵିଦ୍ଯଯା
ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସେଇ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ।