କାଲାନ୍ତକଯମପ୍ରଖ୍ଯଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ସେ, ସମୟର ଅନ୍ତରେ ଯମ ଭଳି, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଜଗ୍ରା ହ ଭାର୍ଗଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସମରେ ଜେତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କଲେ।
ଯଥା ବଲାହକୋ ଵୀର ପର୍ଵତୋପରି ଵର୍ଷତି
ଯେପରି ଏକ ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ, ଓ ବୀର,
ଜଗ୍ରାହ ସ୍ଵଘନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ବାଣଵର୍ଷଂ ତଥାକରୋତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଧରି, ସେହିପରି ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ।
ଚକ୍ରତୁର୍ଯଦ୍ଧମତୁଲଂ ତୁମୁଲଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍
ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ଅପୂର୍ବ, ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଵଧାଯ ଭାର୍ଗଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଧୃଗବଲୀ
ଭାର୍ଗବଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବଳବାନମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଦା ସକ୍ତେ ଦ୍ଵେ ଚାପ୍ଯ ସ୍ତ୍ରେ ନରାଧିପ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଆକାଶରେ ସଦା ଲାଗିଥିବା ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ଓ ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା।
ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସପାତାଲା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ତିନୋଟି ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ସହିତ ସମସ୍ତେ ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ରାମସ୍ତଦା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରଣାଶଂ ଜଗନ୍ନିଵାସୋକ୍ତମଥାସ୍ମରତ୍ତଦା
ତାପରେ ରାମ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବିନାଶ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ଇତି ଵ୍ଯଵସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରୁଗ୍ରତେଜା ନେତ୍ରଦ୍ଵଯେନାଥ ତଦସ୍ତ୍ରଯୁଗମମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଧ୍ଯାନପ୍ରଭାଵେଣ ତତସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଵିଗତପ୍ରଭାଵମ୍
ତାପରେ ଧ୍ୟାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳର ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଲା।
ସ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାତାଂ ମହୀଯାନ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଥା ପାଲଯିତୁଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
ସେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର, ମହାବଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶ କରିପାରୁଥିଲେ।
ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ଶୂରତମୋ ମହସ୍ଵାନ୍ସଦଗ୍ରଣୀଃ ସଂସଦି ତଥ୍ଯଵକ୍ତା
ଧନୁଷ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସାହସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଜସ୍ବୀ, ସଭାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ।
ଏଵଂ ନୃଲୋକେ ପ୍ରଥଯନ୍ସ୍ଵଭାଵଂ ସର୍ଵାଣି କଲ୍ଯାନି କରୋତି ନିତ୍ଯମ୍
ଏଭଳି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରକାଶ କରି, ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ ରାମଃ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵଃ ପ୍ରଶାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତଦସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମମ୍
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତୁଣୀରତଃ ପତ୍ରିଯୁଗଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୁଙ୍ଖେ ନିଧାଯାଥ ଧନୁର୍ଜ୍ଯକାଯାମ୍
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରୁ ଦୁଇଟି ପଙ୍ଖଯୁକ୍ତ ବାଣ ନେଇ, ପଙ୍ଖରେ ରଖି, ଧନୁଷର ତାରରେ ଲଗାଇଲେ।
ସ କୃତ୍ତକର୍ଣୋ ନୃପତିର୍ମହାତ୍ମା ଵିନିର୍ଜିତାଶେଷଜଗତ୍ପ୍ରଵୀରଃ
ସେ କୃତ୍ତକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ରାଜା, ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀରମାନେଠାରୁ ବିଜୟୀ ଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ଧରାଧୀଶତନୁର୍ଵିଵର୍ଣା ଗତାନୁଭାଵା ନୃପତେର୍ବଭୂଵ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଧରାଧୀଶଙ୍କ ଦେହ ଫିକା ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲା।
ତତଃ ସ ରାଜା ନିଜଵୀର୍ଯଵୈଭଵଂ ସମସ୍ତଲୋକାଧିକତାଂ ପ୍ରଯାତମ୍
ତାପରେ ସେ ରାଜା, ନିଜ ବଳ ଓ ମହିମା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ବ୍ୟାପି, ଚାଲିଗଲେ।
ଦଧ୍ଯୌ ପୁନର୍ମୀଲିତଲୋଚନୋ ନୃପୌ ଦତ୍ତଂ ତମାତ୍ରେଯକୁଲପ୍ରଦୀପମ୍
ପୁଣି, ରାଜା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ଦିଆଯାଇଥିବା ଆତ୍ରେୟ ବଂଶର ଦୀପକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯଦାସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯେଷ ମହାନୁଭାଵୋ ଦତ୍ତଃ ପ୍ରଯାତୋ ନ ହି ଦର୍ଶନଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଦତ୍ତ ନାମକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ସେଠାରୁ ସେ ଆଉ ଦେଖାଯିବେ ନାହିଁ।
ସ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଽପି ନ ଚାଜଗାମ ଦତ୍ତୋ ମନୋଗୋଚରମସ୍ଯ ରାଜନ୍
ରାଜା ଯେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ରାଜନ।
ଏଵଂ ଯଦାତ୍ରେସ୍ତନଯୋ ମହାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଚ ଧ୍ଯାନପଥେ ନୃପେଣ
ଏଭଳି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ, ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ରାଜାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯିଲେ ନାହିଁ,
ତଂ ଶୋକମଗ୍ନଂ ନୃପତିଂ ମହାତ୍ମା ରାମୋ ଜଗାଦାଖିଲଚିତ୍ତଦର୍ଶୀ
ସେଇ ସୋକରେ ଡୁବିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜାଣିପାରୁଥିବା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାମ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ତେ ଵରାଯାଭଵମାଦିସର୍ଗେ ସ ଏଵ ଚାହଂ ତଂଵ ସାଦନାଯ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯିଏ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲି, ସେ ମୁଁ ଏବେ ତୁମର ବିନାଶ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।
ସର୍ଵୋ ହି ଲୋକଃ ସ୍ଵକୃତଂ ଭୁନକ୍ତି ଶୁଭାଶୁଭଂ ଦୈଵକୃତଂ ଵିପାକେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଭାଗ୍ୟ ପକେଲେ ଭୋଗ କରେ।
ଯତ୍ତେ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ବହୁଜନ୍ମସଂଚିତଂ ତେନେହ ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵରାର୍ହପାତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ କରିଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଦତ୍ତଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଇଛ।
ଗୁରୁର୍ଵିମତ୍ଯାପକୃତସ୍ତ୍ଵଯା ମେ ଯତସ୍ତତଃ କର୍ଣନିକୃନ୍ତନଂ ତେ
ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିମାନରେ ଅପମାନ କରିଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମର କାନ କଟାଯିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭୃଗୁର୍ମହାତ୍ମା ନିଯୋଜ୍ଯ ବାଣଂ ଚ ଵିକୃଷ୍ଯ ଚାପମ୍
ଏଭଳି କହି, ମହାନ୍ ଭୃଗୁ ପୁଅ ଧନୁଷ ଟାଣି ତୀର ତିଆରି କଲେ।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କର୍ମାସ୍ଯ ମୁନେଃ ସୁତସ୍ଯ ସ ଚାର୍ଜୁନୋ ହୈହଯଵଂଶଧର୍ତ୍ତା
ମୁନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ହୈହୟ ବଂଶର ଅର୍ଜୁନ ରାଜା,