ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ଽପି ବାଣୈଃ ସଂଝଦିତୋ ଽଭଵତ୍
କିଛି ସମୟ ପାଇଁ, ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ଶରବନ୍ଧାନ୍ମହାରାଜ ସମୁଦୈକ୍ଷତ ସର୍ଵତଃ
ହେ ମହାରାଜ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଣର ବନ୍ଧନରେ ଆବୃତ ହେବାକୁ ଦେଖିଲେ।
କ୍ରୋଧମାହାରଯାମାସ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ପାଵକଃ
ସେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଜଳାଇବାକୁ ଚାହେ।
ତତୋ ମେଘାଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଗର୍ଜନ୍ତୋ ଭୈରଵାନ୍ନଵାନ୍
ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହିତ ମେଘମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପୁଷ୍କରାକ୍ଷୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରୁମଵାସୃଜତ୍
ପଦ୍ମନୟନ, ବଡ଼ ପ୍ରତାପୀ, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅଥ ରାମୋ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଂ ତତ୍ରାଭିସଂଦଧେ
ତାପରେ ରାମ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମ ସୋ ଽପ୍ଯାହିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଣ୍ଡାହତ ଇଵାରଗଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଦଣ୍ଡରେ ମାରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲା।
ରାମସ୍ଯାଧାଵତସ୍ତତ୍ର ପୁଷ୍କରାକ୍ଷୋ ଧନୁର୍ଧରଃ
ସେଠାରେ ରାମ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯିବା ସମୟରେ, ଧନୁର୍ଧର ପଦ୍ମନୟନ ଦୃତ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଏକୈକେନ ଚ ବାଣେନ ହୃଦି ଶୀର୍ଷେ ଭୁଜଦ୍ଵଯେ
ସେ ଏକ ଏକ ତୀରରେ ହୃଦୟ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଇ ହାତକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ସ ଚୈଵଂ ପୀଡୀତୋ ରାମଃ ପୁଷ୍କରାକ୍ଷେଣ ସଂଯୁଗେ
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଦ୍ମନୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମ ଭଳି ଭଳି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଶିଖାମାରଭ୍ଯ ପାଦାନ୍ତଂ ପୁଥ୍କରାକ୍ଷଂ ଦ୍ଵିଧାକରୋତ୍
ଖୋପୁଡ଼ିରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ସୁମାହଜ୍ଜାତଂ ଦିଵି ଚୈଵ ଦିଵୌ କସାମ୍
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ଼ ଘଟଣା ଘଟିଲା।
ତତ୍ସୈନ୍ଯମଦହତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଵକୋ ଵିପିନଂ ଯଥା
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ସେହି ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଜଳାଇଦେଲେ।
ତତସ୍ତତୋ ଵାଜିରଥେଭମାନଵା ନିକୃତ୍ତଗାତ୍ରାଃ ଶତଶୋ ନିପେତୁଃ
ତାପରେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଛିଣ୍ଡାଯିଥିବା, ଶତେଶତେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ହା ତାତ ମାତସ୍ତ୍ଵିତି ଜଲ୍ପମାଂନା ଭସ୍ମୀବଭୂଵୁଃ ସୁଵିଚୂର୍ଣିତାସ୍ତଦା
'ହା ବାପା, ହା ମାଆ' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିବା ସେମାନେ, ସେ ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ।
ଅନେକରାଜନ୍ଯକୁଲଂ ହତେଶ୍ଵରଂ ଇତଂ ନଵାକ୍ଷୌହିଣିକଂ ଭୃଶାତୁରମ୍
ଅନେକ ରାଜା ଘରାଣା, ତାଙ୍କର ମାଲିକ ମୃତ, ଛାଡ଼ିଗଲେ; ନଅଟି ବଡ଼ ସେନା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଇପଡ଼ିଲା।
ଆଜଗାମ ମହାଵୀର୍ଯଃ ସୁଵର୍ଣରଥମାସ୍ଥିତଃ
ବଡ଼ ପ୍ରତାପୀ ଏକ ବୀର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଉପରେ ବସି, ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଶନଲ୍ଵପ୍ରମାଣଂ ଚ ଶତଵାଜିଯୁତଂ ନୃପଃ
ରାଜା, ଦଶ ହଜାର ଲୋକ ଓ ଶତ ଟିଏ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଛୋଟ ଦଳ ନେଇ ଦେଖାଦେଲେ।
ବଭୌ ସ୍ଵର୍ଲୋକମାରୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ଦେହତି ସୁକୃତୀ ଯଥା
ସେ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସେନାଃ ସଂଵ୍ଯୂହ୍ଯ ସଂତସ୍ଥୁଃ ସଂଗ୍ରାମେ ପିତୁରାଜ୍ଞଯା
ସେନାମାନେ, ବାପାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କାଲାନ୍ତକଯମପ୍ରଖ୍ଯଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ସେ, ସମୟର ଅନ୍ତରେ ଯମ ଭଳି, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଜଗ୍ରା ହ ଭାର୍ଗଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସମରେ ଜେତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କଲେ।
ଯଥା ବଲାହକୋ ଵୀର ପର୍ଵତୋପରି ଵର୍ଷତି
ଯେପରି ଏକ ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ, ଓ ବୀର,
ଜଗ୍ରାହ ସ୍ଵଘନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ବାଣଵର୍ଷଂ ତଥାକରୋତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଧରି, ସେହିପରି ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ।
ଚକ୍ରତୁର୍ଯଦ୍ଧମତୁଲଂ ତୁମୁଲଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍
ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ଅପୂର୍ବ, ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଵଧାଯ ଭାର୍ଗଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଧୃଗବଲୀ
ଭାର୍ଗବଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବଳବାନମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଦା ସକ୍ତେ ଦ୍ଵେ ଚାପ୍ଯ ସ୍ତ୍ରେ ନରାଧିପ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଆକାଶରେ ସଦା ଲାଗିଥିବା ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ଓ ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା।
ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସପାତାଲା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ତିନୋଟି ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ସହିତ ସମସ୍ତେ ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ରାମସ୍ତଦା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରଣାଶଂ ଜଗନ୍ନିଵାସୋକ୍ତମଥାସ୍ମରତ୍ତଦା
ତାପରେ ରାମ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବିନାଶ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ଇତି ଵ୍ଯଵସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରୁଗ୍ରତେଜା ନେତ୍ରଦ୍ଵଯେନାଥ ତଦସ୍ତ୍ରଯୁଗମମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳକୁ ଦେଖିଲେ।