ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଵିଶିଖେ ସଂଦଧେ ଚାନିଵାରିତମ୍
ସେ ଅପରାଜିତ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ରକୁ ଧନୁଷରେ ଧରିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୋତ୍ତୀର୍ଯ ରଥାତ୍ସଦ୍ଯଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଣନାମ ହ
ସୁଚନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ, ସତ୍ୱରେ ରଥରୁ ଅବତରି, ନମସ୍କାର କଲେ।
ତମେଵଂ ପ୍ରଣତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥୌ ନାରାଯମନ୍ତିକମ୍
ଏଭଳି ନମିଥିବା ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ରାମ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ତଦ୍ଭୂପଂ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର କାମ କରିନଥିଲା ଏବଂ ରାଜା ସୁସ୍ଥ ଥିଲେ।
ଗଦାଂ ଚ ପରଶୁଂ କୋପାଚ୍ଛିକ୍ଷେପ ନୃପମୂର୍ଦ୍ଧନି
କ୍ରୋଧରେ ରାମ ଗଦା ଓ ପରଶୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଶିଵଶୂଲଂ ଚ ରାମୋ ନୃପତଯେ ଯଦା
ରାମ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଶିବଙ୍କ ଶୂଳ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ପୁରସ୍ତସ୍ଯ ଭଦ୍ରକାଲୀଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସିଂହସ୍ଥାଂ ଚ ତ୍ରିନେତ୍ରାଂ ଚ ତ୍ରିଶୂଲଵରଧାରିଣୀମ୍
ସେ ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ତିନି ଟି ଆଖି ଓ ଉଜ୍ୱଳ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଶଙ୍କରଵଲ୍ଲଭାଯୈ ଜଗତ୍ସଵିତ୍ର୍ଯୈ ସମଲଙ୍କୃତାଯୈ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଦକ୍ଷପ୍ରସୂତ୍ଯୈ ହିମଵଦ୍ଭଵାଯୈ ମହେଶ୍ଵରାର୍ଦ୍ଧଙ୍ଗସମାସ୍ଥିତାଯୈ
ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା, ହିମାଳୟର ଜନ୍ମଜାତ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତାରାଭିଧାଯୈ ଶିଵତତ୍ପରାଯୈ ଗଣେଶ୍ଵରାରାଧିତପାଦୁକାଯୈ
ତାରା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶିବଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ପାଦୁକା ଗଣପତି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେଇ ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ଜଗଦ୍ଧିତାଯାସ୍ତପୁରତ୍ରଯାଯୈ ବାଲାଦିକାଯୈ ତ୍ରିପୁରାଭିଧାଯୈ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକାରିଣୀ, ତିନିଟି ପୁରୀର ଶାସିକା, ବାଳା ରୂପରେ ଆରମ୍ଭ, ତ୍ରିପୁରା ନାମରେ ପରିଚିତ ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ବକାନନାଯୈ ବହୁସାଖ୍ଯଦାଯୈ ଵିଧ୍ଵସ୍ତନାନାସୁରଦାନ୍ଵାଯୈ
ବକମୁଖୀ, ଅନେକ ନାମ ଦାତ୍ରୀ, ବିଭିନ୍ନ ଦାନବ ଦଳକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ପୀତାଂବରାଯୈ ପଵନାଶୁଗାଯୈ ଶୁଭପ୍ରଦାଯୈ ଶିଵସଂସ୍ତୁତାଯୈ
ପୀତବସନା, ପବନ ଭଳି ତ୍ୱରିତ, ଶୁଭ ଦାତ୍ରୀ, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ସେଇ ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ଲଘୁକ୍ରମାଯୈ ଲଲିତାଭିଧାଯୈ ଲେଖାଧିପାଯୈ ଲଵଣାକରାଯୈ
ହଳୁକ ପଦଚାଳି, ଲଳିତା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଅକ୍ଷରର ଅଧିପତି, ଲବଣ ସମୁଦ୍ରର ମାଲିକା, ସେଇ ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ରମାଭିଧାଯୈ ରତିସୁପ୍ରିଯାଯୈ ରୋଗାପହାଯୈ ରଚିତାଖିଲାଯୈ
ରମା ନାମରେ ପରିଚିତ, ରତିଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟା, ରୋଗ ଦୂର କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ ମାଆକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନମସ୍ତେ ପରତଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ ପାର୍ଶ୍ଵାଧରୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ନମୋ ନମସ୍ତେ
ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ପାଶରୁ, ତଳରୁ ଓ ଉପରୁ — ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶି ମମ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପୁରା କୃତାଂ ପାଲଯ ଭଦ୍ରକାଲି
ହେ ଦେବୀ, ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ; ହେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ତାହା ପାଳନ କରନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ଭଦ୍ରକାଲୀ ତରସ୍ଵିନୀ
ଏପରି ଶ୍ରୀଭଦ୍ରକାଳୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯିବାବେଳେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀ—
ଵତ୍ସ ରାମ ମହାଭାଗ ପ୍ରୀତାସ୍ମି ତଵ ସାଂପ୍ରତମ୍
ହେ ରାମ, ମୋ ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ମାତର୍ଯଦି ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଯା ମେ ଭକ୍ତଵ ତ୍ସଲେ
ହେ ମା, ଯଦି ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି—
ଇତି ମେ ଽଭିହିତଂ ଦେଵି କୁରୁ ପ୍ରୀତେନ ଚେତସା
ମୁଁ ଏପରି କହିଛି, ହେ ଦେବୀ, ଦୟାକରି ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ଏହା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।
ଆଗ୍ନେଯାସ୍ତ୍ରେଣ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଂ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଂ ନଯ ମଦ୍ଗୃହମ୍
ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ରାଜା ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୋ ଗୃହକୁ ଆଣ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ସ ଭାର୍ଗଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯଂ କର୍ତୁମଥୋଦ୍ଯତୋ ଽଭୂତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାର୍ଗବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ନୃପତେର୍ଵଧାଯ ରାମେଣ ରାଜନ୍ ପ୍ରସଭଂ ତଦା ତତ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ରାମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ରାମେଣ କୃତପ୍ରଣାମା ସା ଭଦ୍ରକାଲୋ ଜଗଦାଦିକର୍ତ୍ରୀ
ତାପରେ, ରାମ ପ୍ରଣାମ କରିବା ପରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାରଣ ଭଦ୍ରକାଳୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ତର୍ହିତାଭୂଦଥ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯସ୍ତସ୍ଥୌ ରଣେଭୂପଵଧାଭିକାଙ୍କ୍ଷୀ
ତାପରେ, ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ରଣଭୂମିରେ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ବିନାଶ ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଏକୋନଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିଭଳି, ଉପୋଦ୍ଧାତ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଉନଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ତତ୍ପୁତ୍ରଃ ପୁଷ୍କରାକ୍ଷସ୍ତୁ ରାମଂ ଯୋଦ୍ଧୁମଥାଗତଃ
ତାପରେ, ସେଠାର ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଷ୍କରାକ୍ଷ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରଣେତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ରାମଂ କାଲାତକୋପମମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ମାଂଗି, ସେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ରାମ ତିନି କାଳର କ୍ରୋଧ ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।